هر ساله در ايام نوروز در رسانه ها و مجامع عمومى،اصطلاح راهيان نور زياد به گوشتان مى خورد. اين تعبيرچند سالى است رواج يافته وكاروان هايى كه قصد بازديداز مناطق جنگى را دارند، به اين نام مى خوانند. سابقه راهيان نور به همان سال هاى ابتدايى جنگ بازمى گردد. پس ازآزادسازى اولين سرزمين هاى اشغالى در شمال خوزستان، ازسال ١٣٦١ ، عده اى به بازديد ازجبهه هاى جنگ شتافتند. بيشتراين مسافران، خانواده هاى شهدابه شمار مى رفتند. آنها دوست داشتند با حضور در اين مناطق ،ياد و خاطره شهيدشان را گرامى دارند. سياست مردان، مديران ارشد نظام و نمايندگان مجلس نيزاز ديگر مسافران راهيان نور در سال هاى دفاع مقدس بودند. آنها درقالب كاروان هاى كوچك، ازجبهه ها بازديد كرده و از نزديك بارزمندگان ديدار مى كردند.
نويسندگان، هنرمندان و بازاريانى كه در پشت جبهه همواره يار و ياور رزمندگان بودند نيز در سال هاى دفاع مقدس به جبهه ها سفر مى كردند و مدت كوتاهى را در سنگرها و سوله ها، در كنار رزمندگان مى گذراندند.
اين سفرها هيچ گاه در زمان جنگ دامنه گسترده اى نيافت.چرا كه مراقبت از جان بازديدكنندگان در بيشتر جبهه هاى جنگ، كارى دشوار و شايد محال بود. تنها رزمندگان وفرماندهان دوران جنگ بودند كه هر ازگاهى با سماجت،محدوديت هاى تردد در اين مناطق را ناديده گرفته و به بازديد جبهه هاى جنگ مى رفتند. پس از مدت اندكى،سازمان هاى فرهنگى سپاه، ارتش و نيروهاى مسلح نيزوارد ميدان شدند و با روى باز به رونق يافتن سفرهاى راهيان نور كمك بسيار كردند. اينك هر ساله بيش از يك ميليون مسافر در قالب كاروان هاى راهيان نور به استان خوزستان سفر مى كنند. طراحان و مسئولان اين كاروان ها طورى برنامه ريزى مى كنند تا بازديدكنندگان بتوانند از سفر ٤٥روزه شان نهايت بهره را ببرند. جبهه هاى جنگ در استان خوزستان از سه بخش عمده تشكيل شده است كه در زمان جنگ به نام محورهاى) دزفول شوش (در شمال خوزستان)، اهواز سوسنگرد (در ميانه هاى خوزستان ) و خرمشهر آبادان (در جنوب خوزستان) معروف بودند. در فرهنگ ايرانى- اسلامى ما ، همواره نسل هاى گذشته نشانه هايى را كه برايشان ارزش معنوى داشته است، حفظ کرده اند. در عالم رمز و رازى هست كه ماندگارى اين اماكن را تضمين كرده مى كند. حرم سيدالشهدا)ع( بارها تخريب شد؛ اما اكنون در قرن بيست و يكم بزرگ ترين تجمع انسانى پس از حج ، روز عاشورا در كربلاست. سرزمين هاى دفاع مظلومانه ما در مقابل ارتش بعثى عراق نيز از اين قاعده مستثنا نيستند. سرزمين هايى چون شلمچه، فكه، طلاييه و دهلاويه كه جاى پاى بندگان خوب خداست و قدمگاه انسان هاى از جان گذشته و فداكار، همچون نشانه هايى آشكار برجا خواهد ماند تا نسلها بيايند و از رهگذر سفر به اين سرزمين ها، توشه اى برچينند براى حيات خود. پس عجيب نيست وقتى كه مى بينى هر سال صدها هزار جوان نسل امروز، آنها كه چه بسا پس از پايان جنگ متولد شده اند، كوله بار سفر برمى بندند و در بهترين ايام سال تعطيلات نوروز قدم در اين اماكن ماندگار مى گذارند و چند روزى در حال و هواى روزهاى جنگ ، دل به سرگذشت مردان و زنانى مى سپارند كه با جان خود در مقابل دشمن ايستادند. نسل امروز برخلاف آن چه عده ای مى پندارند، از گذشته خود بيگانه نيست. اين نسل تداوم نسل گذشته است و همچون همه نسل هاى تاريخ ايران زمين ، به گذشته پرافتخار خود مى بالد.
