سلام بر همه شهیدان به خون خفته وطن .
نمی دانستم دوست و همکلاسی عزیز ما طبع شعر قوی هم دارند .
به هر حال جالب بود و شایسته تقدیر و تجلیل

سلام.امیدوارم موفق باشید

تقديم به يار قديمي و عزيزم استاد حاج داود حسين زاده
اي صاحب ما
چشم مست تو عجب جلوه گه است بيداد است
خم ابروي تو سرمشق كدام استاد است
خم ابروي تورا ديدم و رفتم به سجود
صيد را زنده گرفتن هنر صياد است

با سلام. آزطوی مئفقیت برای جنابعالی دارم.

با سلام. آرزوی موفقیت برای جنابعالی دارم.

بسم رب الشهداوصدیقین نردبان این جهان ماه ومنی است****عاقبت این نردبان افتادنیست لاجرم آنکس که بالاتر نشست ****استخوانش سخت ترخواهدشکست .سلام براتون ارزوی موفقییت دارم.

ما در جنگ با امریکا و تفاله های امریکا هستیم .ننشیند باز جایی را آتش بزنند. اینها مرگ بر شوروی رامطرح می کنند تا امریکا فراموش شود. صحیفه امام ج15 ص 29

داوود عزيز به وجودت افتخار ميكنم

سالی گذشت ، باز نیامد وعید شد
گیسوی مادر از غم بابا سپید شد


امروز هم نیامد و غم خانه را گرفت
امروز هم دو مرتبه باران شدید شد

مادر کنار سفره کمی بغض کرد و گفت
امسال هم بدون تو سالی جدید شد

ده سال تیر و آذر و اسفند و... خون دل
تا فاو و فکه رفت ولی ناامید شد

ده سال گریه های مرا دید وگریه کرد
اما به من نگفت چرا ناپدید شد

ده سال رنگ پنجره های اتاق من
هم رنگ چشم های سیاه سعید شد

بعد از گذشت این همه دلواپسی و رنج
مادر نگفته بود که بابا ، شهید شد!

اين دست نوشته هوشيار بود كه گفتم حيفه همه نبينن با تشكر از هوشيار

هميشه حسرت ميخورم كه اگه اولين فرزند خانواده بودم زمان جنگ تو سني بودم كه مي تونستم برم جبهه و براي مملكتم بجنگم شايد هم شهيد ميشدم تا هم خدا ازم رازي باشه هم يكي از ياراي مخلص امام زمان باشم مثل داييم. ولي افسوس...

حاجي چطوري برات عكس بفرستم

آقاي افشاري حسرت چيزي رو كه وجود نداره رو نخور توي اين برهه اگه مردونگي رو تونستيم ثابت كنيم ، اهميتش كمتر از شهادت نيست
امام (ره) همت و باكري و بروجردي و چمران و صياد و ... رو داشت حالا آقا سيدعلي هم به همچنين نيروها و ياراني احتياج داره
آيا هستيم؟ بالا غيرتا به خودمون رجوع كنيم ببينيم چند مرد حلاجيم
آخه شهادت كه لقلقه دهان نيست بايد به اون حد و درجه خودمون رو برسونيم تا شايد لايق باشيم در ضمن ماندن و صبر داشتن به قول آقا با بصيرت رفتار كردن و روشن بودن هم ارزش بسيار بالائي داره
اگه من اشتباه مي كنم از حاجي بپرس ضمنا من omid هستم

امید جان محسن فوق العاده جوان خوب واحساساتی وخیلی شبیه دائی شهیدش رفتار می کنه من مطمئن هستم اگه زمان جنگ بود مثل دائیش ( شهید گلاب) شهید می شد

سلام اميد خوبي منو يادت مياد خيلي وقته همديگرو نديديم من حرف شما رو هم به اندازه حرف حاجي قبول دارم اميدوارم يه روز ما هم بتونيم خودمونو ثابت كنيم اگه من اون موقع بودم الان اسمم تو همين سايت ثبت ميشد.به اميد ديدار

سلام حاجي اگه امكان داره عكسهاي شهيد گلاب و شهيد مقدم رو هم تو سايت بزاريد.با تشكر

واقعا که دلتون خوشه فقط شعار میدید زمان جنگ هم همینطوری الکی الکی به هم حاجی می گفتند

آقاي يك دوست ما سعيمون اينه كه اصلاً تو بينمون شعاري وجود نداشته باشه ضمناً ما به چيزي دلخوش نيستيم بلكه حقايق رو مي بينيم و بدون تعصب باهاشون برخورد مي كنيم و در شرايط مختلف تصميمات خودمون رو لحاظ مي كنيم اگه يه لحظه فقط ياد و ذكر شهدامون رو حس مي كرديد اينطوري بي محابا و بي حساب كتاب و شايد از روي نا آگاهي يا تعصب و عصبانين نطق نمي كرديد
البته من نمي خوام خداي ناكرده به شما توهين كنم ولي همه مسائل و مشكلات كه تو مملكتمون هست براي ما هم وجود داره و لي باعث نمي شه كه ارزشهامون رو فراموش كنيم چونكه اين نيمچه نفس و از ياد عزيزانمون داريم
آقاي يك دوست ما الكي به كسي حاجي نمي گيم مگه مثل دنبال كمبود شخصيتمونيم كه از اين بازيها در بياريم حاجي ما واقعاً حاجي هستش نه لقلقه دهاني

محسن جان سلام متاسفانه من شما رو به ياد نميا رم ميشه بيشتر آدرس بدي تا دوزاريم بيافته

SALAM OMID KHUBI SHAHID GOLAB DAEEME ADRES AZ IN DAGHIGHTAR SHABHAYE AHYA TU HEYAT YADET MIYAD

ok

حرم عشق كربلا ست و چگونه در بند خاك بماند آنكه پرواز آموخته‌است و راه كربلا می‌شناسد و چگونه از جان نگذرد آنكس كه می‌داند جان بهای دیدار است.

گردش خون در رگهای زندگی شیرین است، اما ریختن آن در پای محبوب شیرین ‌تر است؛ و نگو شیرین ‌تر، بگو بسیار بسیار شیرین ‌تر.

در ملكوت اعلا جز شهید زنده نیست و حیات دیگران اگر هم باشد به طفیل شهداست.

سوختن كمال عشق است اما آنها كه سوختن پروانه در آتش شمع را كمال عشق می‌دانند كجایند كه سوختن انسان در آتش عشق را به نظاره بنشینند؟

سر مبارك امام عشق بر بالای نی رمزی است بین خدا و عشاق، كه این است بهای دیدار.

در عالم رازی هست كه جز به بهای خون فاش نمی‌شود.
(سيدشهيدان اهل قلم آقا سيدمرتضي آويني خيلي دلتنگتم)

هنر آن است كه بمیری، پیش از آنكه بمیراندت، مبدأ و منشأ حیات آنان‌اند كه چنین مرده‌اند.

ای شهید! ای آنكه بر كرانه‌ی ازلی و ابدی وجود برنشسته‌ای! دستی برآر و ما قبرستان ‌نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون كش.

باز گرد ای بغض صحرا گرد من باز گــــرما ده به بیت ســـرد من

ای که عمــــق انتــــــظارات منی ای که پشــــت استعـــــارات منی

من شب ظلمــانی استم تــار تــار انتظـــــارم انتظــــارم انتـظــــار

منتظـــر بودن عبادت کردن است با خیال دوست عادت کردن است

قبـــلۀ صحـــرانشین این کـویــــر بـال زخــــم سجـــاده‌هایم را بگیر

با تو کبری در خضوعم مانده است چار رکعت در رکوعـــم مانده است

تشنــــگی از پـــای درآورده مـــرا آب، پشت سدّ جــــوعم مانده است

سجده‌ام سر می‌کشد از روی مهـــر غصّه بر دوش خضوعم مانده است

واجــــــباتم شد شهیــــد مســـتحـب اصل، در چـــاه فروعم مانده است

ای نمی‌دانم، کجــایی!؟ کیستـــی!؟ ای فراتر از چـــرایی، چیستــــی!

در غیــــابت آب را گِـــــل کرده‌اند مــــوج را مدیون ساحــل کرده‌اند

خاک در دست کسوف افتاده است آسمان هم در خسوف افتاده است

آه ای خـــورشیـــد روز رهـــگذر ای پنــــــاه ســــایه‌های در به در

بی‌تو ما دل‌شــــوره‌های بینـــــوا بر کدامین جـــاده یابیـــم إلتجــــا

من دعای عهـــــد میخوانم بیــــا بر سر این وعــــده می‌مانم بیــا

با تجـــــلّی‌های پر هیبـــت بیــــا از میـــان پــــردۀ غیبــــت بیــــا

آن که عمری گشته در دنبال تو بـاز می‌آیـــد به استقبــــال تــــو

«بسم الله الرحمن الرحيم»



اصبغ‌بن‌نباته گويد: اميرالمؤمنين(عليه السّلام) فرمود:

زمانى بر مردم مى‌آيد كه عمل زشت، برترى (كامل) پيدا كند و خودسازى نمود جلوه‌گرى نمايد.



پرده از روى محرّمات برداشته شود، زنا آشكار مى‌گردد و مال يتيمان را حلال دانسته مى‌خورند، كم‌فروشى می‌نمايند و شراب را به جاى آب انگور حلال می‌دانند؛ و رشوه را به عنوان هديه حلال شمرند؛ خيانت در امانت را جايز مى‌دانند، مردها شبيه به زن‌ها و زن‌ها شبيه به مردها شوند. (در لباس، يا همجنس‌گرائى؛ با اينكه پيامبر خدا (صلّى الله عليه وآله وسلم) لعنت فرمود مردانى كه شبيه زن‌ها و زنانى كه شبيه مردها شوند).

به حدود و احكام نماز اعتنا نمى‌كنند؛ در آن زمان براى غير خدا (سياحت، تجارت، ريا، سياست و غيره) حج كنند.



در آن زمان گاهى ماه شب اوّل، آنقدر بزرگ ديده شود كه به نظر دوشب آيد و گاهى در شب اوّل ديده نشود، پس چون ماه ديده نشود روز اوّل ماه رمضان را روزه نگيرند و روز عيدفطر را روزه بگيرند.



در آن زمان مراقب باشيد؛ مراقب باشيد؛



مبادا خداوند ناگهان انتقام گيرد؛ همانا در پس آن زمان، مرگ سريع و عجيبى خواهد بود، به گونه‌اى كه شخص، هنگام صبح سالم است و شب به خاك سپرده مى‌شود، شب زنده است و صبح مُرده.

در آن زمان پيش از آنكه به بيمارى مرگ مبتلا شوند، واجب است وصيّت خود را بكنند؛ و نماز را در اوّل وقت به‌جا آورند، مبادا تا آخر وقت اجل مهلت ندهد.



هر كدام از شما كه آن زمان را درك كند، شب نخوابد مگر با طهارت (وضو) و اگر بتواند در تمام احوال با طهارت باشد، انجام دهد. زيرا نمى‌داند ملك الموت چه وقت به سراغ او مى‌آيد.



من شما را ترساندم اگر بترسید!
و فهماندم اگر بفهميد!
و پند دادم اگر پند بگيريد!



در نهان و آشكار از خدا بترسيد و (سعى كنيد) مسلمان بميرید!
چه هر كس غير از اسلام، دينى قبول كند، از او پذيرفته نخواهد شد و در آخرت از زيان‌كاران است.

(بحار الانوار، ج 96)



التماس دعا
اللهم عجل لوليک الفرج

«بسم الله الرحمن الرحيم»



اميرالمؤمنين(علیه‌السلام) در يكى از سخنان حكيمانۀ خود، جهت راهنمائى مردم به هنگام وقوع فتنه و آشوب‌هاى دينى مشكوك، پس از آنكه به مردم سفارش مى‌فرمايد كه در فتنه‌ها كاملاً دقت كنید تا مطلب بر شما روشن گردد و مراقب باشيد تا به هيچ طرف قدمى برنداريد كه رهبر و پيرو هر دو مسئول هستند، به فتنۀ بزرگ آخرالزمان پرداخته مى‌فرمايند:

پس از اين مقدمات، فتنه‌اى تكان‌دهنده پيدا شود كه خردكننده و پرشتاب است؛ دل‌هاى مستقيم منحرف گردد و مردان سالم گمراه شوند.

هنگام روى‌آوردن آن فتنه، خواهش‌هاى نفسانى مختلف شوند (مردم به خاطر اختلاف‌سليقه‌ها و آراء نفسانى و هوى و هوس، با يكديگر اختلاف پيدا مى‌كنند!) و در زمان پيدايش انقلاب، آراء مشتبه شود، هر كه از آن فتنه اطاعت كند هلاك شود و هر كه سعايت و بدبينى پيشه كند (بر عليه آن حرف زند) او را خرد كرده نابود سازد.

در آن دگرگونی‌ها مردم چون گلۀ خرهاى وحشى (گورخرها) يكديگر را گاز بگيرند و ريسمان محكم (دين يا وحدت جامعه) متزلزل گردد؛ و حقيقت پوشيده گردد (حق و باطل معلوم نشود) در آن فتنه سخنان و اعمال درست اندك گردد؛ ستمگران به سخنرانى پردازند؛ آن انقلاب، صحرانشينان را با آهن دهانه خود بكوبد و با سينه‌اش آن را خرد كند. (سلطه او همه‌جا گسترده شود)

آنها كه خود را از گرد و غبار آن فتنه دور مى‌كنند و به تنهائى حركت مى‌كنند از بين مى‌روند، در راه مبارزه با آن فتنه، سواركاران (دليران) هلاك شوند.

آن فتنه با تلخى قضا و قدر همراه و وارد شده خون‌هاى تازه و پاك را بدوشد و در نشانه‌هاى دين رخنه كند، و اعتقادات مردم را تغيير دهد.

خردمندان از آن فتنۀ تاريك مى‌گريزند و بدخواهان براى آن نقشه مى‌كشند، آن فتنۀ تاريك رعد و برقى دارد و در آن پيوند خويشى بگسلد و خويشان از هم جدا شوند و اسلام از آن بركنار است، هر كه از آن بركنار است، هر كه از آن بيزار باشد بيمار است (دچار سختيهايى مى‌شود) و هر كه از آن كوچ كند وامانده است. (راه چاره‌اى ندارد.)

منبع: نهج البلاغة؛ پیشگویی‌های امیرالمؤمنین (ع)، سید محمد نجفی یزدی

التماس دعا

اللهم عجل لوليک الفرج

تمام حاجـت مجنـــون، اشـــــارۀ لیـــلاست

اگر چه در دل لیــــلا همیــــشه ناپیــداست

تمام رنـــــج محـبت به خاطـــــر یــــار است

همیشه در غم یار است آنکه خاطرخواست

ترنـــج و دست چه حاجت به آن مکانی که

هزار یوسف مصری خـدای یوســـف ماست

فضـای صحــن دل من مسیـــر یـارم نیست

اگرچه راه عبـــــورش همیشه از دل‌هاست

غــم ظـــهور نخوردم، حضــــور هم گم شد

ز فیـــض بهــره نبردم اگرچه او اینـــجاست

ز فـــــرط معصیـــت مــا، حبیـب تنـــها شد

دلیل هجـــرتِ آن باوفـــا ز غفـــلت ماست

منبع: (رازهای کمال، هاشمی)

التماس دعا

اللهم عجل لوليک الفرج

سلام من محمدم خوشحال میشم بهت کمک کنم ولی چجوری راستی من لینکت کردم امیدوارم تو ام منو لینک کنیsarbazzaman.blogfa.com

همین جا بگو دیگه هر کمکی از دستم بر امد براتون میکنم

محمد عزیز اکثر باکس های خبری سایت خالی است،وشما هم از فعالان عرصه خبری دفاع مقدس وشهدا می باشی ، می توانی اخبار مورد نظر رابه ایمیل سایت info@shahidnews.comبفرستی وما هم به رسم امانت داری اخبار را به نام شما در سایت قرار می دهیم، در ضمن سعی کرده ایم در اخبار نگاه جناحی نداشته باشیم.
با تشکر- حسین زاده

خوب چرا عضو خبرنامه نمیشی که هم کار خودت راحت بشه هم من

نديدم آينه‌اي چون لباس‌خاكي‌ها

همان قبيله كه بودند غرقِ ‌پاكي‌ها

به عشق زنده شدن، «عند ربِّهم» بودن

شده ست حاصل آن‌ها ز سينه چاكي‌ها

دليل غربتشان، اهلِ خاك بودنِ ماست

نه بي ‌مزار‌ شدن‌ها، نه بي پلاكي‌ها

به آسمان كه رسيدند رو به ما گفتند:

زمين چقدر حقير است، آي خاكي‌ها!

www.mobaleghhawze.blogfa.com در پنجشنبه 21 آبان 1388 - 12:18:51

سلام بزرگوار
با مطلبی در مورد:
خداوند فرموده است : هيچ كدام از شما نمي توانيد حتي يك جمله مانند قرآن

بياوريد , در حالي كه مي توان جمله زيبا و پر معنايي را ساخت ,منظور خدا از اين آيه

چيست ؟

بروزم.تشریف بیاورید خوشحال میشویم.
التماس دعا.[لبخند][گل]

عملیات رمضان


رزمندگان اسلام در عمليات رمضان براي اولين بار نبرد را به خاک عراق کشانده و شکستي ديگر را بر

مزدوران عراقي وارد ساختند.

۲۲/۴/۶۱ مقارن با بیست و یکم رمضان ۱۴۰۲ ه.ق سالروز شهادت امیرالمومنان حضرت علی (ع)

لشکريان کفر ستيز اسلام در ادامه ي دفاع تجاوز از متجاوزين زبون رژيم بعثي صهيونيستي عراق حمله

ي ظفرمند و گسترده ي ديگري به نام رمضان بر قواي اشغالگر عراق وارد کردند.

و براي اولين بار نبرد را به خاک عراق کشانده و طعم تلخ شکستي ديگر را به صدام و حاميان او چشاندند.

عمليات غرور آفرين رمضان که هر مرحله از مراحل مختلف آن نتايج درخشاني براي ملت بزرگ ايران در پي

داشت آنچنان صدام را به دست و پا انداخت که خود با اقرار به شکست دست به دامان مرتجعين عرب

منطقه شد و آنان را به کمک طلبيد.

ساعت بيست و يک و سي دقيقه ي شب چهارشنبه ۲۲/۴/۶۱ و در دومين شب ازليالي قدر پس از صدور

رمز ((يا صاحب الزمان ادرکني)) لشکريان اسلام متشکل از نيروهاي جان بر کف بسيج،سپاه و ارتش

جمهوري اسلامي ايران،طي برنامه هاي هماهنگ يورش بي امان خود را بر قواي کفر آغاز کردند.

طي اين عمليات غرور آفرينان اسلام موفق شدند تا 5 کيلومتري شهر بصره پيشروي نمايند.

در يکي از محور هاي عملياتي پيشروي به عمق 23 کيلومتري خاک عراق رسيد و پاسگاه زيد که يکي از

مواضع استراتژيک دشمن به شمار مي رفت به تصرف رزمندگان اسلام در آمد.



اهداف عميات رمضان:

1- تکميل امر دفاع از انقلاب اسلامي

2- دفع تجاوز و توطئه هاي امپرياليزم

3- دور کردن آتش دشمن از شهرهاي ميهن اسلامي

4- رسيدن به مواضع مشخص شده


نتايج عمليات:

کشته و زخمي: 5000 نفر

اسير: 1159

انهدام تانک و نفر بر: 650 دستگاه

تانک و نفر بر غنيمتي: 101 دستگاه



منبع: مجله ی پیام انقلاب-سال ۶۲

نوشته ای از شهید چمران
شهید چمران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی به مدت 9 سال در لبنان بود. او ابتدا به دعوت امام موسی صدر مسئولیت مدیریت هنرستان صنعتی جبل عامل را در جنوب لبنان بر عهده گرفت و پس از در تقویت حرکت المحرومین و تاسیس اولین جنبش نظامی شیعیان جنوب لبنان «امل» نقشی اساسی داشت.

پایگاه پرس تی وی بیروت از امروز تا 31 خردادماه (سالروز شهادت دکتر چمران) برای معرفی هر بیشتر این شخصیت بی مانند به مرور مجموعه ای از دستنوشته های او را منتشر خواهد کرد. برخی از این دستنوشته ها ممکن است پیش از این منتشر شده باشند، اما بسیاری از آنها برای اولین بار است که منتشر می شوند.

هجوم چپ و راست
- خدایا روزگاری آمد که مسیحیان کتائبی از جلو به ما حمله ور شده و مارا می کشتند و خانه های ما را زیر بمبارانها به آتش می کشیدند، و احزاب و منظمات افراطی چپ نیز از پشت بما خنجر می زدند، روزنامه ها و رادیوها و تلویزیونهای چپ و راست بما فحش می دادند و ما را متهم به خیانت می کردند، همه راهها مسدود شده بود، خدایا ترا شکر میکنم که راه پرافتخار شهادت را در جلوی ما گشودی، که با ایمان بتو و اطمینان خاطر، در راه حق، قدم برداریم و با تکیه به شهادت همه دشمنان را خلع سلاح کنیم.



دکتر چمران در میان دانش آموزان موسسه صنعتی جبل عامل (روستای برج شمالی- حومه شهر صور)

جمعه ای دیگر آمد و تو نیامدی. سالهاست که آدینه ها می آیند تو چهره نمی گشایی.

محبوبا! شاید روزی بیایی و ما نباشیم، شاید آمدهای و ما نمی دانیم! آری، آمده ای ، در میان مائی، با مائی،

اما، ما از خود غافلیم! از خدای خود غافلیم! خود را نشناخته ایم که تو را بشناسیم، که تو را ببینیم!


محبوبا ! ما را از این غفلت وارهان!ما که غافل از آخرت وابسته دنیایم، جز تو نمی خواهیم و جز تو

نمی جوییم!


اماما! لطفی بفرما و بر دلهای منتظر نظری بینداز!

اماما! مگذار که تعدد جمعه های انتظار ما را از شوق وصال یار رنجور دارد،

مگذار که دلبستگیهای دنیا ما را از چشم انتظاری آدینه ای دیگر باز دارد.ما را به حال خود مگذار!

ناپاکی چشمانمان را به پاکی دلهایمان در هر صبح جمعه ببخشای.

هر جمعه که صبح برمی خیزیم، نغمه انتظار سرمی دهم و در کاروان منتظرانت راهی حریم بارگاه

کبریاییت میشویم.

آتش وجود ما را با نگهی سرد بفرما ای آتش افروز دلهای ناپاک.




مشتاق ظهورت هستیم و دلتنگ وجودت. شوق دیدار تو ضماد دلهای زخمدیده از این سرای

بی بنیان و فانی است.



<< بأبی انت و اُمی >>

مستیم و سر از پا نمی شناسیم. مستیم از شوق دیدار تو و امید وصال و دیدار تو ما را از این

مستی بیرون کند ولا غیر.




بنگر این مستان آتش خورده را

ای پرستار پرستوهای ما




لطفی بفرما و از این پرستوهای دلشکسته ات لحظه ای غافل مشو و آنها را به حال خود مگذار که بی تو هیچند.

بیا بیا که این قوم بیمار توأند و یک نظر تو مرحمی بر دلهای این قوم بیمار است.

بیا بیا مهدی فاطمه، فرزند زهرای اطهر، منجی غافلان مهجور از دنیا، یگانه منجی عالم بشریت.

بیا بیا گل نرگس که امت پدران و اجدادت چشم به راه توست. تورا به پهلوی شکسته مادرت قسم، ما را از

خود دور مکن و ما را در این وادی وانفسا تنها مگذار ای یوسف زهرای تنها.

سلام حاجي خوبي ؟خبري ازت نيست

بي نشان



چقدر نامه نوشتم به دست باد سپردم



براي آمدنت شب به شب ستاره شمردم



چقدر گرد گرفتم من از اتاق تو مادر



براي باور مردم قسم به جان تو خوردم



در انتظار تو و قاصدي كه هيچ نيامد



هزار مرتبه جانم به لب رسيد و نمردم



و عكس هاي تو را، من اميدوار و صبور



براي هركه مي آمد ز جبهه بردم و بردم



صداي زنگ در، اما، هميشه دغدغه زا بود



نيامدي و من از آن چه خون دل كه نخوردم



چقدر هروله كردم ميان كوچه و ايوان



و بال روسري ام را به زير پلك فشردم



چه پستچي كه از اين خانه مي گذشت شتابان



چقدر نامه نوشتم به دست باد سپردم

سوگ - سور برادرانم

می تراود ز چشم من اندوه

می گدازد مرا غمی نستوه

شب من بی ستاره می سوزد

خاطرات آتشم می افروزد

شب پر از اضطراب و تنهایی ست

پر از آشوب ناشکیبایی است

شب ، دل آشفته شهیدان است

دل من خیس زیر باران است

درد من غصه ای قدیمی نیست

زخم من با دلم صمیمی نیست

از درونم خبر ندارد کس

وای از این آسمان پر کرکس

بعد از آنها که سربدار شدند

چه کسانی طلایه دار شدند ؟

کوچه بی شهید یعنی چه ؟

مردم ناامید یعنی چه ؟

واژه ها را چه تلخ می بافم

شعله می ریزد از دل صافم

چه کنم ؟ شاعر شهیدانم

بعد آنها کمی پریشانم

این پریشانی التهاب من است

حاصل لحظه های ناب من است

با دل خود وداع خواهم کرد

با شهیدان سماع خواهم کرد

بی شهیدان چه قدر تنهایم

داغ می ریزد از سراپایم

کیست در من غروب می خواند

از دلم از جنوب می خواند

طاقتم را گداختی ای شعر !

خوب من را شناختی ای شعر !

باز در جبهه واژه سوزاندی

دل من را به جبهه ها خواندی

آمدی تا نماز من باشی

ذوق راز و نیاز من باشی

آمدی آسمان من باشی

پر و بالم ، توان من باشی

آمدی تا که روی سجاده

جام را پر کنی از این باده

خواستی از غزل جدا باشم

از من خود شبی رها باشم

مثل تیری نشانه ام کردی

مثنوی را بهانه ام کردی

خواستی کم بگویم از دل خود

تا ببندم شبانه محمل خود

پر زنم تا به کربلا بروم

روی بال فرشته ها بروم

عشق را باید استجابت کرد

زخم ها را کمی اجابت کرد

شعر من بهترین گواه دل است

در سیاهی شب پناه دل است

شاهد گریه های تلخم اوست

همدم مویه های تلخم اوست

واژه ها سخت در تقلایند

گرم پرواز سوی بالایند

همسفر با ستاره و ماهند

چیزی از ماوراء می خواهند

شعر ، پرواز ساده روح است

التیام خیال مجروح است

دوست دارم شراره برخیزم

بی غم استخاره برخیزم

بسرایم تنور جانم را

سوگ - سور برادرانم را

*

ما به مردان جبهه مدیونیم

وارث یک قبیله مجنونیم

باید از خواب ناز برخیزیم

با سیاهی دوباره بستیزیم

این بهار شکفته ایمان

یادگاری ست مانده از یاران

بر من و توست پاس شان داریم

دست از اختلاف برداریم

یادشان اعتبارمان بادا !

تا همیشه بهارمان بادا !

از شهیدان ، مگو غمی مانده است

محنت و اشک و ماتمی مانده است

که شهیدان همیشه با مایند

چشم بر راه صبح فردایند :

که چه کردیم با امانتشان ؟

دستمان مانده گرم بیعتشان ؟

سر پیمان هنوز هم هستیم ؟

یا ز سودای دیگری مستیم ؟

ای دل امشب دوباره دریا شو

قدری از داغ شان شکیبا شو

که شهیدان غرور زندگی اند

شاهراه عبور زندگی اند

امشب ای شعر ! در دلم گل کن

این همه درد را تحمل کن

داوود جان سلام
فکر می کنم این شعر از اون شعرهای قدیمی ات هست . همونهایی که دوران دانشجویی می گفتی .
ازت ممنونم که این سایت رو بهم معرفی کردی . مخصوصاً وقتی دیدم محسن و امید هم اینجا زیاد کامنت می گذارند ، خیلی خوشحال شدم. یاد قدیما بخیر.

آقا جواد خيلي مخلصيم بابا دلمون براتون تنگ شده خدائيش ذلم خيلي هواتون رو كرده نمي دونم بايد همه گذشته رو با همه حال و هوا و خاطراتش پشت سر بزاريم و فراموش كنيم تا بنونيم تو اين وانفساي روزگار زندگي كنيم يا اينكه هنوز اون دوران و گرماي باحالش رو مرور كنيم تا شايد دوباره تكرار بشه
به اخوي سلام برسون بگو خيلي منتظر شديم كه افتخار حضور در جشن عروسيتون رو نصيبمون كنه اما قسمت نشد

بِمَكَة لِقَضاءِ دُيُونِهِ وَردّ الوَدَائع الّتى كَانَتْ عِنْدَهُ وَ أَمَرَهُ لَيْلَةً خَرَجَ اِلَى الغِارِ وَ قَدْ أَحَاطَ المُشْرِكوُنَ بِالْدّارِ اَنْ يَنامَ عَلى فِراشِهِ فَفَعَلَ ذلِك فأوحى اللّه اِلى جبرئيلَ وَ ميكائِيلَ اِنّى آخَيتُ بَيْنَكُما وَ جَعَلْتُ عُمرَ اَحَدِكُما أَطْوَلَ مِنْ عُمرِ الآخَر فَأَيُّكُما يُؤَثِّر صاحِبَهُ بِالحَياة؟ فَاختارا كِلاهُما اَلحَياةَ فَأَوحَى اللّهُ عزّوجلّ اِلَيهِما اَفَلا كُنتُما مِثلَ علىّ بن ابيطالبـ عليه السلام ـ آخَيتُ بِينَهُ وَ بِينَ مُحَمَّدـ صلى الله عليه وآله وسلم ـفَبَاتَ عَلى فِراشِهِ يَفديَهُ بِنَفْسِهِ وَ يُؤثِرَهُ بِالحَياةِ. اَهْبَطا ـ جبرئيل و ميكائيل ـ الى الارض فَأحْفَظاهُ مِنْ عَدُوِّهِ فَنزَلا فَكانَ جَبرئيلُ عِندَ رأسِ على و ميكائيلُ عِندَ رِجْلَيْهِ وَ جَبْرَئيلُ يُنادى بَخ بَخ مِنْ مِثْلِكَ يا ابن أبى طالب يُباهى اللّه عزّوجلّ بِهِ الملائكة فَأَنْزَلَ اللّه عزّوجلّ عَلى رَسولِهِ وَ هُوَ مُتَوَجَّهٌ اِلَى المَدينَةِ، فى شأن على (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرَضَاة اللّه)

ابو عباس احمد بن عثمان بن ابى على مى گويد: هنگامى كه پيامبرـ صلى الله عليه وآله وسلم ـمى خواستند به (مدينه) هجرت كنند علىـ عليه السلام ـ را جهت رسيدگى به كارهاى خويش و اداى امانات و پرداخت ديون مأمور نمود و شبى كه مشركين خانه پيامبر ـ صلى الله عليه وآله وسلم ـ را محاصره كرده بودند تا ايشان را به قتل برسانند، پيامبر اسلامـ صلى الله عليه وآله وسلم ـ (به امر خدا) خانه خويش را به سوى غار ترك كردند و به علىـ عليه السلام ـ فرمودند: برويد (امشب را) در بستر من بخوابيد، پس علىـ عليه السلام ـ (با جان و دل) قبول كردند و آن شب را در بستر پيامبر خوابيدند و جان خويش را فداى پيامبر نمودند. در اين حال خداوند به جبرئيل و ميكائيل فرمود: من بين شما پيمان برادرى بستم و عمر يكى از شما را طولانى تر از ديگرى قراردادم، اكنون كداميك از شما عمر طولانى را انتخاب مى كنيد؟ هر دو عمر طولانى را انتخاب كردند و خداوند فرمود: آيا نمى خواهيد از على بن ابيطالب سرمشق بگيريد كه چگونه حيات پيامبر را بر حيات خويش ترجيح داد و در بستر رسول خدا به جاى او خوابيد و براى فداكارى و ايثار آماده شد؟ به سوى على رويد و او را مراقبت و محافظت نماييد. آنگاه جبرئيل و ميكائيل فرود آمده در حالى كه جبرئيل در نزد سر آن حضرت و ميكائيل در نزد پاى ايشان بود، به آن حضرت تبريك گفتند و اظهار داشتند كه: مبارك بادبر تو اى پسر ابوطالب، خداوند به وجود تو در برابر ملائكه مباهات مى كند. سپس اين آيه شريفه نازل شد: (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرَضَاة اللّه).

شهید سید مرتضی آوینی : الهي اگر جز سوختگان را به ضيافت عنداللهي نمي‌خواني، ما را بسوز آنچنان که هيچ‌کس را آنگونه نسوخته باشي.............شهادت ذروه بلند تکامل انساني است و خون شهيد سبزينه حيات طيبه اخروي و تربت او دارالشفاي آزادگان، شهدا در جوار رحمت حق شاهدان محفل انس‌اند.......................شهادت پايان نيست، آغاز است، تولدي ديگر است در جهاني فراتر از آنکه عقل زميني به ساحت قدس آن راه يابد. تولد ستاره‌اي است که پرتو نورش عرصه زمان را در مي‌نوردد و زمين را به نور رب‌الارباب اشراق مي‌بخشد.............شهادت قلبي است که خون حيات را در شريان‌هاي سپاه حق مي‌دواند و آن را زنده نگه مي‌دارد....................شهادت، جانمايه انقلاب اسلامي است و قوام و حيات نهضت ما در خون شهيد است

شهيد ابراهيم پزشكي نجف آبادي- شهادت 31/4/1361 شرق بصره-عمليات رمضان

شهيد ابراهيم پزشكي در 27/9/1339 در خانواده اي كارگري متولد شد.

وصيت نامه ي شهيد:

بسم الله الرحمن الرحيم- يا ايها النبي جاهدالكفار و المنافقين واغلظ عليهم... (74 توبه)

با سلام به رهبر كبير انقلاب و نيز آيت اله منتظري نور چشم امام همچنين سلام به امت حزب الله و با سلام به پدر و مادر و خواهران و برادران گرامي. مطالبي را كه اكنون مي نويسم ايدوارم مورد استفاده قرار گيرد . از خدا مي خواهم توفيق شهادت را به من بدهد.خدايا با باري از گناه رويي سياه به درگاه تو روي آورده ام ، قلم و زبانم عاجز است از بيان سخن دلم ، فقط مي توانم بگويم: يا الهي بعد تقصيري و اسرافي علي نفسي معتذرا نادما منكسر مستقيلا، مستغفرا منيبا... خدايا از تو مي خواهم كه هدايتم كني ، جرائم مرا بخشيده درهاي رحمت خود را برويم باز كرده و مرا به جوار رحمت خود سوق دهي من بر اساس مسئوليت نسبت به اسلام و ميهن اسلاميم عازم جبهه شدم، ايدوارم كه خدا اين حركت را از اين بنده شرمسار قبول كند، اميدوارم بتوانم با اين كار خدمتي به اسلام كرده باشم، آخر زندگي ام كه براي اسلام ثمري نداشت اميدوارم خونم بتواند نهال انقلاب اسلامي را آب تازه ببخشد.

برادران و خواهرانم من از شما مي خواهم هميشه اين جمله گهر بار امام علي (ع) را در نظر داشته باشيد كه:مبارزه كنيد و بگذاريد به جاي لكه ننگ دامن شما به خون آغشته باشد.اين ننگ است كه هنوز عده اي در خواب حيوانيت فرو رفته اند هنوز ارزش زماني را كه در آن زندگي مي كنند نمي دانند . به دنبال ماديات هستند مال پرستي چشم و گوش آن ها را بسته و با همان افكار مادي به خانواده شهدا زخم زبان مي زنند، خدا نبخشد چنين افرادي را.

اي مسئولين مملكتي ، شما بايد نگبان و پاسدار خون شهيدان باشيد كوچكترين سهل انگاري و بي توجهي و خداي نكرده خيانت شما براي شهدا و امت حزب الله قابل بخشش نيست.هر زمان كه غرور شما را گرفت سري به گلزار شهدا بزنيد و فكر كنيد چه كساني شما را به اين مسند نشانده اند و چه انتظاري از شما دارند.

دانش آموزان عزيز ، شما ها ايد انقلاب اسلامي هستيد، پس بايد سعي و كوشش كلاس ها را سنگر مبارزه ي خويش قرار دهيد. با جهل و ناداني مبارزه كنيد. درس ها را چنان بخوانيد كه جاي شهدا را پر كنيد و مملكت را به استقلال فرهنگي برسانيد، اين براي ما ننگ است كه متخصص از خارج برايمان كار كند و اگر چنين نشود گناهش به دوش شما خواهد بود بايد در سنگر كلاس دشمن را در هر لباس شناسايي كرده و افرادي كه به انقلاب اسلامي ضربه مي زنند بايد هدف مبارزه شما قرار گيرند، چشم و گوش خود را باز كنيد كه در دام گروهك هاي مزدور نيفتيد.

شما اي همكار گرامي ، همچون معلم و استاد عزيز شهيد مطهري كه باشهادتش شيوه تعليم و مكتب عمل را به همه آموخت باشيد.او هميشه نمونه بود و حتي با شهادتش درسي تازه را به شاگردانش آموخت. شما پرورش دهنده نسل آينده هستيد، از اين امانت ها خوب نگهداري كنيد.

اللهم عجل لوليك الفرج

گفتاری شنيدني از رهبر معظم انقلاب پیرامون غدیر
اگر "غدیر" به درستی محقق می‌شد،امروز نیازهای بشر اینقدر ابتدایی نمی‌ماند
مسئله غدیر،صرفاً يك مسأله‏اى كه ما جمع شيعه به آن اعتقاد داريم و يك عده از مسلمان‏ها هم به آن اعتقاد ندارند، اين نيست. در نگاه تاريخى به اسلام و در تحليل تاريخىِ حوادث صدر اسلام، موضوع غدير - يعنى نصب جانشين - يك ضرورتى بود كه اگر آن‏چنان كه تدبير شده بود - تدبير رحمانى و الهى، و تدبير نبوى - عمل مى‏شد، بدون ترديد مسير تاريخ بشر عوض مى‏شد و امروز ما در جايگاه بسيار جلوترى از تاريخ طولانى بشريت قرار داشتيم.
اين كه يك مكتب و نظام فراگيرِ نيازهاى زندگى بشر، به وسيله‏ى پيامبر خاتم در جامعه فرصت پياده شدن پيدا كند، كه اين خود يك معجزه‏ى بزرگ بود، كه پيغمبر توانست اين نظام فكرى و عملى را واقعيت ببخشد و بر روى زمين واقعيت، آن را بنا كند؛ آن هم در دشوارترين جاها. خودِ اين‏كه در دشوارترين جاها توانسته اين بنا پياده شود و قرار بگيرد، نشان‏دهنده‏ى اين بود كه در همه‏ى نقاط زندگى بشر و جغرافياى انسانىِ آن روز دنيا و بعد از آن، اين بنا قابل تحقق است.
اين شكل علمى را در مقام عمل، در دشوارترين صورت، پيغمبر توانست تحقق ببخشد. اگر اين حادثه اتفاق مى‏افتاد كه حفظ و گسترش كمّى و گسترش كيفى در اين موجود خلق شده‏ى الهى - يعنى جامعه‏ى اسلامى نبوى - مى‏توانست به قدر ده، دوازده نسل، پى‏درپى حراست و حفاظت بشود، آن وقت مسلّم بود كه اين حركت در طول تاريخ بشر، شكست‏ناپذير مى‏ماند. معنايش اين نبود كه بشر، دوران انتظارى نخواهد داشت و خود در طول اين دوازده نسل، به نهايت مطلوب خود خواهد رسيد. اگر آن‏طورى كه پيغمبر معين كرده بود، اميرالمؤمنين، بعد امام حسن، بعد امام حسين، بعد ائمه‏ى ديگر، يكى پس از ديگرى مى‏آمدند، باز به گمان بيشتر، بشر نياز به يك دوران انتظار داشت تا بتواند آن جامعه‏ى آرمانى را تحقق ببخشد.
اما در آن صورت اگر اين تعاقب معصومين، اين دست‏هاى امين و كارآمد، مى‏توانستند اين حادثه‏ى ايجاد شده‏ى در واقعيت را حفظ كنند، آن وقت مسير بشر، مسير ديگرى مى‏شد.
امروز بشر عيناً همان نيازهايى را دارد كه پنج‏هزار سال پيش، اين نيازها را داشت؛ نيازهاى اصولى بشر، هيچ تفاوتى نكرده است. آن روز هم بشر از نفوذ قدرت‏هاى ستمگر رنج مى‏برد؛ امروز هم شما - شماها چشمتان باز است - اگر دنيا را از نفوذ قدرت‏هاى ستمگر و ويرانگر نگاه كنيد، خواهيد ديد كه بشر دارد رنج مى‏برد. آن روز هم نياز بزرگ بشر عدالت بود و برترين رنج او بى‏عدالتى؛ امروز هم شما نگاه كنيد، در دنيا بزرگترين مشكل بشر، بى‏عدالتى است.
خطاست اگر خيال كنيم كه اين آزادى فردى - كه ليبرال دمكراسى غرب به بشر هديه داده - اين نياز بشر بوده كه قبلاً نبوده؛ چرا؛ به اين شكل‏هايى كه امروز آزادى‏هاى فردى هست، در بسيارى از دوره‏هاى تاريخ و در بسيارى از مناطق تاريخ وجود داشته است. همين محدوديت‏هايى كه امروز به شكل پنهان اراده‏ى انسان‏ها را به زنجير مى‏كشند، اينها يك روز به صورت آشكار بوده است. اين تور احاطه‏كننده‏ى بر اراده، حركت و حيات انسان، امروز ريزتر بافته شده، از خيوط و نخ‏هاى باريكترى استفاده شده و با مهارت بيشترى به آب انداخته مى‏شود. آن روز اين مهارت‏ها نبود؛ اما آشكارتر و قلدرمآبانه‏تر بود. پس نيازهاى بشر تفاوتى نكرده است.
اگر آن دست به دست شدن امانت نبوى و گسترش كمّى و كيفىِ متناسب و درست، انجام مى‏گرفت، امروز بشر اين نيازها را گذرانده بود (نيازهاى فراوان ديگرى ممكن بود براى بشر پيش بيايد كه امروز ما آن نيازها را حتى نمى‏شناسيم) آن نيازها ممكن بود باشد؛ اما ديگر اين‏قدر ابتدايى نبود. امروز ما و جامعه‏ى بشرى، همچنان در دوران نيازهاى ابتدايى بشرى قرار داريم. در دنيا گرسنگى هست، تبعيض هست - كم هم نيست؛ بلكه گسترده است، به يك جا هم تعلق ندارد؛ بلكه همه جا هست - زورگويى هست، ولايت نابحق انسان‏ها بر انسان‏ها هست؛ همان چيزهايى كه چهار هزار سال پيش، دو هزار سال پيش به شكل‏هاى ديگرى وجود داشته است. امروز هم بشر گرفتار همين چيزهاست و فقط رنگ‏ها عوض شده است.
«غدير» شروع آن روندى بود كه مى‏توانست بشر را از اين مرحله خارج كند و به يك مرحله‏ى ديگرى وارد كند. آن وقت نيازهاى لطيف‏تر و برترى، و خواهش‏ها و عشق‏هاى به مراتب بالاترى، چالش اصلى بشر را تشكيل مى‏داد. راه پيشرفت بشر كه بسته نيست! ممكن است هزارها سال يا ميليون‏ها سال ديگر بشريت عمر كند؛ هر چه عمر كند، پيوسته پيشرفت خواهد داشت. منتها امروز پايه‏هاى اصلى خراب است؛ اين پايه‏ها را پيغمبر اسلام بنيانگزارى كرد و براى حفاظت از آن، مسأله‏ى وصايت و نيابت را قرار داد؛ اما تخلّف شد. اگر تخلّف نمى‏شد، چيز ديگرى پيش مى‏آمد.
«غدير» اين است. در طول دوران دويست‏وپنجاه ساله‏ى زندگى ائمه (عليهم‏السّلام) - كه عمر دوران ظهور ائمه از بعد از رحلت پيغمبر تا زمان وفات حضرت عسكرى، دويست‏وپنجاه سال است - هر وقت ائمه توانسته‏اند و خودشان را آماده كرده‏اند تا اين‏كه به همان مسيرى كه پيغمبر پيش‏بينى كرده بود، برگردند؛ اما خوب، نشده است ديگر. حالا ماها در اين برهه‏ى از زمان، به ميدان آمده‏ايم و همّتى هست به فضل و توفيق الهى و ان‏شاءاللَّه كه به بهترين وجهى ادامه پيدا كند.
*فرمایشات رهبر معظم انقلاب در جمع دانشجویان دانشگاه امام صادق علیه السلام - غدیر 1384

اللهم عجل لوليك الفرج
خدايا تو رو به خون شهدا قسم گره از كار تمام كساني كه مشكل دارن باز كن

دریا صدا زد ای لبت عطشان، من آبم آبی بنوش ای آتشت کرده کبابم

عباس گفت ای آب حاشا کز تو نوشم آید صدای ناله‎ی اصغر به گوشم

دریا صدا زد ساقی عطشان که دیده؟! ای بحر را هم داده آب از اشک دیده

عباس گفت ای آب آتش شو به کامم پیداست در تو عکس لب‎های امامم

دریا صدا زد تا کنی یاریّ عترت از من دهانی تَر کن ای دریای غیرت

عباس گفت از تشنگان شرمنده هستم آخر نگاه فاطمه باشد به دستم

دریا صدا زد تو همه هستِ حسینی نیرو بگیر از من که خود دستِ حسینی

عباس گفتا اوست مولا، من غلامم بی او بُوَد آب روان آتش به کامم

دریا صدا زد ای زده آتش به هستم من چون تو بر داغ لب تو تشنه هستم

عباس گفتا تشنه‎تر از تو رباب است در سینه‎اش آتش به جای شیر ناب است

دریا صدا زد گر نمی‎نوشی ز من آب آب از چه همره می‎بری با این تب و تاب

عباس گفتا وعده دادم بر سکینه تا آب آرم بهر گل‎های مدینه

دریا صدا زد ای همه ایثار و صبرت زیبد که تا محشر بگردم دور قبرت

زيارت امام زمان عليه السلام در روز جمعه
روز حضرت صاحب الزمان عليه السلام و به نام آن جناب است و همان روزى است كه در آن ظهور خواهد فرمود بگو و در زيارت آن حضرت بخوان :

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حُجَّةَ اللّهِ فى اَرْضِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ ا عَيْنَ اللّهِ فى خَلْقِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللّهِ الَّذى يَهْتَدى بِهِ الْمُهْتَدُونَ وَيُفَرَّجُ بِهِ عَنِ

الْمُؤْمِنينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْمُهَذَّبُ الْخاَّئِفُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْوَلِىُّ النّاصِحُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا سَفينَةَ النَّجاةِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا عَيْنَ الْحَيوةِ

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ صَلَّى اللّهُ عَلَيْكَ وَعَلى آلِ بَيْتِكَ الطَّيِّبينَ الطّاهِرينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ عَجَّلَ اللّهُ لَكَ ما وَعَدَكَ مِنَ النَّصْرِ وَظُهُورِ الاَْمْرِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا

مَوْلاىَ اَنَا مَوْلاكَ عارِفٌ بِاُوليكَ وَاُخْريكَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللّهِ تَعالى بِكَ وَبِآلِ بَيْتِكَ وَاَنْتَظِرُ ظُهُورَكَ وَظُهُورَ الْحَقِّ عَلى يَدَيْكَ وَاَسْئَلُ اللّهَ اَنْ يُصَلِّىَ عَلى

مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ يَجْعَلَنى مِنَ الْمُنْتَظِرينَ لَكَ وَالتّابِعينَ وَالنّاصِرينَ لَكَ عَلى اَعْداَّئِكَ وَالْمُسْتَشْهَدينَ بَيْنَ يَدَيْكَ فى جُمْلَةِ اَوْلِياَّئِكَ يا مَوْلاىَ يا

صاحِبَ الزَّمانِ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيْكَ وَعَلى آلِ بَيْتِكَ هذا يَوْمُ الْجُمُعَةِ وَهُوَ يَوْمُكَ الْمُتَوَقَّعُ فيهِ ظُهُورُكَ وَالْفَرَجُ فيهِ لِلْمُؤْمِنينَ عَلى يَدَيْكَ وَقَتْلُ الْكافِرينَ

بِسَيْفِكَ وَاَنَا يا مَوْلاىَ فيهِ ضَيْفُكَ وَجارُكَ وَاَنْتَ يا مَوْلاىَ كَريمٌ مِنْ اَوْلادِ الْكِرامِ وَمَاءْمُورٌ بِالضِّيافَةِ وَالاِْجارَةِ فَاَضِفْنى وَ اَجِرْنى صَلَواتُ اللّهِ عَلَيْكَ

وَعَلى اَهْلِ بَيْتِكَ الطّاهِرينَ

سيد بن طاوس گفته كه من بعد از اين زيارت متمثل مى شوم به اين شعر و اشاره مى كنم به آن حضرت و مى گويم :

نَزيلُكَ حَيْثُ مَا اتَّجَهَتْ رِكابى قصق قصصق وَ ضَيْفُكَ حَيْثُ كُنْتُ مِنَ الْبِلادِ

يعنى من بر تو نازل مى شوم هر كجا كه راحله ام روى آورد و مرا وارد نمايد و ميهمان تو هستم در هر كجا كه باشم از شهرها

يه شعر به زبان تركي در باره شهدا تقديم به شما:




غسل تطهیر اولونوب قانیله توفان آراسیندا


آخرین صبح نمازی قلینیب قان آراسیندا


باخ بوسودایه،اولور جانیله جانان آراسیندا


قانی میدان آراسیندا


باغری قان،گوزلری قان،سجده سی سجادسی قاندیر


می ومیخانه سی قان،ساغری قان،باده سی قاندیر


بلمی قان،قلمی قان،وصیت نامه سی قاندیر


اوجابوی قامتی قان،پیکری قان،جامه سی قاندیر


اوره گی قان،قاشی قان،سینه سی قان،گوز یاشی قاندیر


یئری قان،تربتی قان،مقتلی قاندیر،باشی قاندیر


موج گهواره سی غواصلارا لایلای اوخویوردو


اوقوجالمیش قاری دارنگی کمانین توخویوردو


نئجه سئزقین اوخویوردو


لای لای ای جبه لرین یوغونو،ای خسته جوان لار


لای لای ای شهد شهادت دن ایچیپ کامه چاتان لار


لای لای اروند کناریندا قیزیل قانه باتانلار


خوش یاتین ای قورو تورپاقلارین اوستونده یاتانلار


خوش یاتینیاخشی یاتیب سیز


یاخشی باش فکرین آتیب سیز


یاخشی جانانه چاتیب سیز

مادری کنار عکس پسرش نشسته غمگین

میگه آی گلم نشسته تو گلوم یه بغض سنگین

دلم از دوریت گرفته لحظه ها رو می شمارم

که نشونی یا پلاکی برام از پیشت بیارن

بخدا دلم گرفته نه کسی نه هم زبونی هنوزم

میگم که شاید بیای و پیشم بمونی

هنوزم دارن میارن کاروانی از شقایق

کاروان بی نشونو همگی لاله عاشق

شهرمون پر از گناهه کارمون غصه و آهه

بخدا زندگی ما بدون شما تباه

پسرم حرفم تمومه حرف اخر یه کلومه

چشم من به در می مونه تا بیاد ازت نشونه

شهدا میون سنگر شور یازهرا گرفتن

همگی برا شهادت مدد از مولا گرفتن

شهید

بنام خدای شهیدان که فرمود شهید بی مرگ است و بپاس خون شهیدان که قلب گرمشان در آسمان شهر جنایت بخون شست بگذار که همت والایشان را بستائیم و غیرت و تقوایشان را ،

شاید که روز مرگی مان را از تن به زدائیم

بگذار جاودانگی شهیدان عشق را که در قربانگاهها به شهادت ایستادند ، ما نیز شاهد شویم .

که شهیدان پیام خویش را سرخ سرخ در سینه های ما نگاشتند ، تا که مرگ بی ثمر و بی رنگ را به جاودانگی شهادت بدل کنیم . آنان قلب های لبریز از عشق و صداقتشان را کریمان ارزانی کردند .

و خشماهنگ با بیداد در افتادند تا که عجز و حقارت را در اندرون تک تک ما فروشکنند .

اگر ایمانشان را برای ابد به ما هدیه کردند ، اگر ایستاده مردن را به ما آموختند ، چه ناسپاسی نامردانه ایست که بی یادشان شب را به سر آریم . و بی نامشان روز را بیآغازیم .

چه کسی کربلای سالار ما ، حسین (ع) را دوباره بپا کرد ؟ لحظه هائی که زبان در کام مانده مان قادر به اعتراض نبود ، و شرافت و تقوی ، شعور و غیرت مان به غارت می رفت ، کدامین تن در ظهر بلوغ عصیان – سرخی عاشورا را بخ چشمان بی نورمان تاباند ؟

جز شهید چه کسی باور کرد ، که زندگی در غلظت سیاه شب تنها فریب خویش است ؟

برای زیستن ( ونور ، برای رستن از شرک ، برای رهائی از مرگ و رسیدن به جاودانگی تنها شهید راه می نماید . و صفیر تیز گلوله هایش مشعل پر شعله راهی می شود که خلق خدا را به صبح روشن نوید میدهد .

و به دل ترنم آیات که صبح گشته قریب و به منگار ،شاخه زیتون ، تا اوج روشن خورشید ها شهید ، پیمود یکشبه صد ساله راه را اینک شهید با انفجار قلب پر از ایمان – در عمق باور خاموش روحش بذرخجسته آزادگی نشاند ، قلبی به گرمی خورشید در آسمان شهر جنایت نشست در راستای ثابت فواره های خون – صدا غنای قامت پژمرده راست شد .

از شوق و شور شهادت حنجری دگردمید . من مرگ هیچ شهیدی را باور نمی کنم من با شهید همیشه باور کردم که وطن خالی از اندیشه آزادی نیست من با شهید دوباره باور کردم که تا انتهای این شب دیجور باقی است فرصت عصیان اینک .... مزار شهیدان در سینه های ماست ، که دوست دارم همه اشک و خونم را بر مزارشان فرو ریزم . دوست دارم همه هستی ام را ارزانی کنم در پای ایمان و تقوای همه برادران شهید شهیدان برادر – این گلگون پیکر های پر فریادی که در برابر اوج عظمت هایشان شرم دارم و شرم از اینکه هنوز ندایشان را جانانه لبیک نگفته ام اینک تو ای به هر محرم شاهد ، ای به هر عاشورا شهید – ای به هر کربلا قربانی – بر خویشتن به بال که امروز خون سرخ تو در کوچه ها می جوشد . این قلب توست . « این گلوله های توست » ای شهید پارسا که در بستر شهر فریاد می کشی ببین چگونه بی هراس انتقام می ستاند ببین چگونه درس فداکاری ، پارسائی و نجات را فرا گستردند .

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن ، تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام

دوباره صبح ، ظهر نه غروب شد نیامدی

بسم الله الرحمن الرحیم

من اعتقاد دارم که خدای بزرگ انسان را به اندازه درد و رنجی که در راه خدا تحمل کرده است پاداش می دهد، و ارزش هر انسانی به اندازه درد و رنجی است که در این راه تحمل کرده است، و می بینیم که مردان خدا بیش از هر کس در زندگی خود گرفتار بلا و رنج و درد شده اند، علی بزرگ را بنگرید که خدای درد است که گویی بند بند وجودش با درد و رنج جوش خورده است. حسین را نظاره کنید که در دریایی از درد و شکنجه فرو رفت که نظیر آن در عالم دیده نشده است ، و زینب کبری را ببینید که با درد و رنج انس گرفته است .

درد دل آدمی را بیدار می کند ، روح را صفا می دهد ، غرور و خود خواهی را نابود می کند. نخوت و فراموشی را از بین می برد ، انسان را متوجه وجود خود می کند .

انسان گاهگاهی خود را فراموش می کند ، فراموش می کند که بدن دارد، بدنی ضعیف و ناتوان که، در مقابل عالم و زمان کوچک و ناچیز و آسیب پذیر است ، فراموش می کند که همیشگی نیست، و چند صباحی بیشتر نمی پاید، فراموش می کند که جسم مادی او نمی تواند با روح او هم پرواز شود، لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و غرور و قدرت می کند، سرمست پیروزی و اوج آمال و آرزوهای دور و دراز خود ، بی خبر از حقیقت تلخ و واقعیتهای عینی وجود ، به پیش می تازد و از هیچ ظلم وستم رو گردان نمی شود. اما درد آدمی را به خود می آورد ، حقیقت وجود او را به آدمی می فهماند و ضعف و زوال و ذلت خود را درک می کند و دست از غرور کبریایی برمی دارد ، و معنی خودخواهی و مصلحت طلبی و غرور را می فهمد و آن را توجه نمی کند .

خدایا تو را شکر می کنم که با فقر آشنایم کردی تا رنج گرسنگان را بفهمم و فشار درونی نیازمندان را درک کنم .

خدایا هدایتم کن زیرا می دانم که گمراهی چه بلای خطرناکی است .

خدایا هدایتم کن که ظلم نکنم زیرا می دانم ظلم چه گناه نابخشودنی است .

خدایا ارشادم کن که بی انصافی نکنم زیرا کسی که انصاف ندارد ، شرف ندارد .

خدایا راهنمایم باش تا حق کسی را ضایع نکنم که بی احترامی به یک انسان همانا کیفر خدای بزرگ است. خدایا مرا از بلای غرور وخودخواهی نجات ده تا حقایق وجود را ببینم و جمال زیبای تو را مشاهده کنم .

خدایا پستی دنیا و ناپایداری روزگار را همیشه در نظرم جلوه گر ساز تا فریب زرق وبرق عالم خاکی مرا از یاد تو دور نکند .

خدایا من کوچکم ، ضعیفم ، ناچیزم ، پر کاهی در مقابل طوفانها هستم . به من دیده عبرت بین ده تا ناچیزی خود را ببینم و عظمت و جلال ترا براستی بفهمم و بدرستی تسبیح کنم .

ای حیات با تو وداع می کنم با همه زیباییهایت ، با همه مظاهر جلال و جبروت ، با همه کوهها و آسمانها و دریاها و صحراها ، با همه وجود وداع می کنم . با قلبی سوزان و غم آلود به سوی خدای خود می روم و از همه چیز چشم می پوشم. ای پاهای من ، می دانم شما چابکید، می دانم که در همه مسابقه ها گوی سبقت از رقیبان ربوده اید ، می دانم فداکارید ، می دانم که به فرمان من مشتاقانه به سوی شهادت صاعقه وار به حرکت در می آئید ، اما من آرزوئی بزرگتر دارم ، من می خواهم که شما به بلندی طبع بلندم ، به حرکت در آئید ، به قدرت اراده آهنینم محکم باشید ، به سرعت تصمیمات و طرحهایم سریع باشید . این پیکر کوچک ولی سنگین از آرزوها ونقشه ها وامیدها ومسئولیتها را به سرعت مطلوب به هر نقطه دلخواه برسانید .ای پاهای من در این لحظات آخر عمر آبروی مرا حفظ کنید . شما سالهای دراز به من خدمت کرده اید ، از شما می خواهم که در این آخرین لحظه نیز وظیفه ی خود را به بهترین وجه ادا کنید . ای پاهای من سریع وتوانا باشید ، ای دستهای من قوی ودقیق باشید ، ای چشمان من تیزبین وهوشیار باشید ، ای قلب من ، این لحظات آخرین را تحمل کن ، ای نفس ، مرا ضعیف وذلیل مگذار ، چند لحظه بیشتر با قدرت واراده صبور وتوانا باش. به شما قول می دهم که چند لحظه دیگر همه شما در استراحتی عمیق وابدی آرامش خود را برای همیشه بیابید وتلافی این عمر خسته کننده واین لحظات سخت و سنگین را دریافت کنید. چند لحظه دیگر به آرامش خواهید رسید،آرامشی ابدی.دیگر شما را زحمت نخواهم داد.دیگر شب و روز استثمارتان نخواهم کرد. دیگر فشار عالم و شکنجه روزگار را بر شما تحمیل نخواهم کرد.دیگر به شما بی خوابی نخواهم داد و شما دیگر از خستگی فریاد نخواهید کرد. از درد و شکنجه ضجه نخواهید زد. از گرسنگی و گرما و سرما شکوه نخواهید کرد. و برای همیشه در بستر نرم خاک، آرام و آسوده خواهید بود. اما این لحظات حساس ،لحظات وداع با زندگی و عالم، لحظات لقای پروردگار، لحظات رقص من در برابر مرگ باید زیبا باشد.

خدایا! وجودم اشک شده ، همه وجودم از اشک می جوشد ، می لرزد ، می سوزد و خاکستر می شود. اشک شده ام و دیگر هیچ ، به من اجازه بده تا در جوارت قربانی شوم و بر خاک ریخته شوم واز وجود اشکم غنچه ای بشکفد که نسیم عشق و عرفان وفداکاری از آن سرچشمه بگیرد .

خدایا تو را شکر می کنم که باب شهادت را به روی بندگان خالصت گشوده ای تا هنگامی که همه راهها بسته است و هیچ راهی جز ذلت و خفت و نکبت باقی نمانده است مسح توان دست به این باب شهادت زد و پیروزمند و پر افتخار به وصل خدائی رسید.

والسلام

اي شهيدان! ما بعد از شما هيچ نكرديم!!! لباس هاي خاكي تان را در ميدان هاي مين و لابه لاي سيم خاردارها رها کرديم، عهدمان را شكستيم و دعاي عهد را فراموش كرديم،زمان ندبه و سمات را گم كرديم. شربت هاي صلواتي را با نسيان بر زمين ريختيم و به عطش خنديديم. بر تصاوير نوراني تان روي ديوارهاي شهر رنگ غفلت پاشيديم و پوستر تبليغاتي نصب كرديم. تاول شيميايي را از ياد برديم و غيرت ها را به بهايي اندك فروختيم... عشق را به بازي گرفتيم و از خونهايتان به راحتي گذشتيم... اما باز هم اميدي هست!!! آري ! تا ولايت هست هنوز اميد داريم.

سوال و جواب مرد اعرابی از پیامبر



عرض کردم میخواهم داناترین مردم باشم؟
حضرت فرمود از خدا بترس

عرض کرد میخواهم از خاصان درگاه خدا باشم؟
حضرت فرمود شب و روز قرآن بخوان

عرض کردم میخواهم همیشه دل من روشن باشد؟

حضرت فرمود که یاد مرگ را فراموش مکن


عرض کرد میخواهم همیشه در رحمت حق باشم؟
حضرت فرمود با خلق خدا نیکی کن

عرض کرد میخواهم از دشمن به من آفتی نرسد؟

حضرت فرمودهمیشه توکل بخدا کن


عرض کرد میخواهم در چشم مردم خوار نباشم؟
حضرت فرمود پرهیزکار باش


عرض کرد میخواهم عمر من طولانی باشد؟
حضرت فرمود صله رحم کن


عرض کرد میخواهم روزی من وسیع گردد؟
حضرت فرمود همیشه با وضو باش

عرض کرد میخواهم به آتش دوزخ نسوزم؟
حضرت فرمود چشم و زبان خودرا ببند


عرض کرد میخواهم بدانم گناه به چه چیز ریخته می شود؟
حضرت فرمود تضرع و توبه به حال بیچارگی


عرض کرد میخواهم سنگین ترین مردم باشم؟
حضرت فرمود از کسی چیزی مخواه


عرض کرد میخواهم پرده عصمتم دریده نشود؟
حضرت فرمود پرده ی عصمت کسی را مدر


عرض کرد میخواهم که گورم تنگ نباشد؟
حضرت فرمود مداومت کن به قرائت سوره ی تبارک


عرض کرد میخواهم مال من بسیار شود؟
حضرت فرمود مداومت کن به قرائت سوره ی واقعه هر شب

عرض کرد میخواهم فردای قیامت ایمن باشم؟
حضرت فرمود میان شام و خفتن به ذکر خدا مشغول باش


عرض کرد میخواهم خدای تعالی را در نماز حضور یابم؟
حضرت فرمود در وقت وضو گرفتن بسیار دقت کن


عرض کرد میخواهم از خاصان باشم؟
حضرت فرمود در کارها راستی و درستی پیشه کن


عرض کرد میخواهم برای من عذاب قبر نباشد؟
حضرت فرمود جامه ی خود را پاک نگهدار

عرض کرد میخواهم در نامه ی عمل من گناه نباشد؟

حضرت فرمود با پدر و مادرت به نیکی رفتار کن

خوب زيستن

همه از زيسن معنايي دارند و در آن راهي را دنبال مي کنند، هر کس به مقتضاي عقلش و فهمش.

از نخل هاي درهم و غمگين پرسيدم: زندگي چيست؟

شاخه اي خشک و شکسته با دهان باد پاسخم داد که همين!

رود آرام و نرم، مي خراميد و پيش مي تاخت. پرسيدم زندگي را چگونه تفسير مي کني؟

رود گفت: دريا زندگي است.

دريا گفت: نه، ابرها زندگي اند. پرواز در بيکرانه ي آسمان.

ابرها را پرسيدم. گفتند: پرنده ها آزادترند. آنها خود با بالهايشان پرواز مي کنند، اما ما را بادها. از پرنده اي که سبکبال در افق پر مي گشود پرسيدم از زندگي چه مي فهمي؟ او گفت: بي حضور صياد هميشه زندگي هست.

آسمان گسترده و آبي بزرگتر از آن بود به که پاسخي کوتاه اکتفا کند. او گفت: زندگي درخشش ستاره هاست، فلق است، شفق است و خوني که در طلوع و غروب جاري است.

خورشيد که از زندان خاکستري ابرها مي گريخت پاسخم داد: زندگي نيمروز داغ تابستاني است که آفتاب، دشت ها را مي گدازد و چهره ها را مي سوزاند. زندگي مرگ شب است و تولد من. من خود زندگيم. خاک نمناک بوي باران مي داد و در ازدحام شاخه ها و برگ ها گم شده بود. صدايش زدم و زندگي را معنا پرسيدم. شکوفه ي کوچکي را که تازه رستن آغاز کرده بود و تن به نسيم سپرده بود نشانم داد و گفت: زندگي همين شکوفه است.

شکوفه کوچک بود و ظريف. تازه گستاخي آن را يافته بود که از سينه ي خاک سر کشيد. پرسيدم تو از زندگي چه مي فهمي؟ آرام و ساکت لبخندي زد. شايد زندگي را همان لبخند کودکانه مي دانست.

گفتم بهتر است زيستن را از آدم ها بپرسم. آنها که بخاطرش همديگر را مي کشند و غارت مي کنند و در راهش جان مي سپارند.

بهتر ديدم که از گداي کنار خيابان که از همه چيز جز نفس کشيدن بي بهره بود بپرسم. او گفت: زندگي گنج بزرگي است پنهان در زمين هاي ناشناخته.

گفتم اينک که زندگي سراسر گنج است، پس بگذار از گنج داران بپرسم. گفتند: زندگي نبود مرگ است، زندگي «هميشه بودن» است. عمر بي پايان و بي مردن زندگي است. به ياد کودک غمگين روستا افتادم که با نگاهي لبريز از اشک شرمسارانه و رنگ پريده گفت: زندگي همان گاو سياهمان بود که مرد. زندگي همان خواهر کوچکم بود که از بي شيري مرد.

گفتند از ديوانه هم بپرس. گفتم او که از نعمت عقل بي نصيب است. گفتند آرزو را چه به عقل؟ آنها راست مي گفتند. ديوانه با حرکات خشکش فهماندمان که زندگي سراسر آرزوست و در رؤيا جاودانه بودن.

اينها همه زندگي بود. اما من عطش زده و سرگردان، تعبيري ديگر از زندگي، از زيستن و از جاودانه بودن را مي جستم.

هنوز يک نفر باقي بود که از او مي بايست پيش از همه مي پرسيدم. او که ماندن را، پوسيدن را و رسيدن به دنيا را نمي خواست. او که فقط لقاي يار را مي طلبيد و محبت دوست را . . . رزمنده. آري رزمنده . . .

جلو رفتم و از رزمنده اي که مشغول نبرد بود و در انبوه آتش و گلوله و درد بي خيال «زندگي» مي کرد. پرسيدم زندگي چيست؟

عرق پيشانيش را با آستين پر خاکش خشک، و اسلحه اش را در پنجه هايش فشرد و به شهيدي که در کنار خاکريز آرام خفته بود اشاره کرد و گفت: زندگي اوست . . .زندگي چون او عاشقانه مردن، بر دار مرگ رفتن و در لحظات نبرد تکه تکه شدن و هميشه سوختن و دم بر نياوردن.

زندگي مرگ است اما مرگي قبل از مردن. اصلا مرگ خود زندگي است وقتي تو آگاهانه انتخابش کني همچون شهدا . . .

آنها به راستي زندگي اند و به راستي زنده.

گيرنده: بهشت

تو که از دروازه باشکوه و هزار رنگ بهشت رد شده اي، بگو وقتي که وارد مي شدي، فرشته هاي غرق رنگ خدا، از زير قرآن همراهي ات کردند؟

راستي، وقتي وارد مي شدي «بوي اسپند» مي آمد؟

آن روز که زمين، زير پاي تو وسيع شد و آسمان از نگاهت، رفيع و ياس از صداقتت، سپيد و شقايق از نفست، سرخ، يادم هست که باران مي آمد.

تو زير باران رفتي! زير باران، پرواز کردي و به پرنده آموختي که چگونه بايد پريد. يادم هست که باران آتش و گلوله، دود و زخم، خاک و خمپاره مي آمد؛ يک باران دم اسبي!

و من گفتم از سنگرهاي ما بوي «بهشت» مي آيد و از جايگاه دشمن بوي «مرگ».

و تو گفتي: «اين رايحه «عشق» است نه، بوي بهشت!»

مگر بوي بهشت، بوي عشق نيست؟ شايد هم رايحه عشق، رايحه بهشت باشد!

اين ها را همه تو بهتر مي داني، همانطور که من خوب مي دانم اگر تابلو آخر حماسه ات، جهنم هم بود، تو باز هم با تمام جان و دلدادگي تمام، قلم مو به دست آن را مي کشيدي؛ چرا که براي تو فرقي ميان بهشت و جهنم بدون «او» نبود و تو بهشت را حرمت داشتي که «او» اين گونه مي پسنديد. مطمئن باش اينجا وصيت نامه ات خاک نمي خورد؛ حتي اگر بمباران تمسخر و توهين و تهمت شويم. آخر وصيت نامه ات تنها صندوق پستي بين من است با تو در «بهشت».

نمي داني چقدر خوشحالم از اين که خفاشان راه آسمان را نمي دانند و از نور بي نصيبند؛ وگرنه مي آمدند، سر در قصر بلورينت را که با رنگ سبزي که به سرخي مي زند و نوشته اي «عشق» پاک مي کردند و با زغال و با رنگ بي دردي مي نوشتند . . .



شهدا را ياد کنيد، حتي با يک صلوات

مجنون ترين

پسرك بودم، چشنده عشقي كوچك، كه به مجنون گفتم: «زنده بمان!»

به من گفت يا برام خواند، مادربزرگم گمانم، كه مجنونِ مجرم به عشق را چه طور شلاق ميزدند و او آرام و بلند و بافرياد فقط مي گفت: «ليلي!»

به من گفت يا برام خواند، مادربزرگم گمانم، كه ليلي چه طور در آتش عشق مجنون مي سوخت و به هر زخم شلاق مجنون، زخمي بر او نقش مي بست و او هم دور از او و در زندان خانه پدر و آرام و بلند و با فرياد فقط مي گفت:«مجنون!»

به من گفت يا برام خواند، مادربزرگم گمانم، كه مجنون چه طور آواره بيابانها شد و زخم ها خورد و جان كنار پاي معشوقش سپرد وقتي هنوز از اعماق جانش فرياد ميزد: «ليلي!»

به من نگفت يا برام نخواند مادربزرگم كه چطور شعله آتش عشق ليلي را در نگاه پير او ديدم تا يادم بيايد او هم براي خودش مجنوني داشته كه اينطور از قيس عامر توانسته بگويد. شايد همان روزها بود كه براي اولين بار به مجنون گفتم:«زنده بمان!»

عشق هاي كودكي اغلب كوچك اند.

بزرگ تر كه شدم، از خاطره و خطر و خون كه گذشتم، مجنون ها در خودم، با خودم، كنار خودم ديدم. مشق عشقشان حكايتها با خودش داشته بوده ست.

چمران اگر اسلحه به دست گرفت برود بجنگد، عاشقانه ترين لحظه ها را كنار ليلي اش ، كنار غاده اش گذراند كه توانست مرگش را پيشاپيش ببيند و به آن بخندد. همت اگر گمگشته ترين مرد جزيره مجنون بود، مجنون ليلي اش هم بود، كه زنگ بزند و به او بگويد « ژيلا ! كاش يك ساعت اين جا بودي تا باز معني آرامش را مي فهميدم.»

و اين مجنون، مجنون،مجنون.

نمي دانم چرا اسم اين دو جزيره را گذاشته اند مجنون. شايد چون قربانگاه عاشق ترين مرداني بوده ست كه جنگ باعث شد بشناسم شان. قربانگاه ابراهيم و حميد و مهدي، كه اسم شان براي هميشه در قلبم با اسم مجنون به يادگار مانده است.پيشه شان عاشقي بود، مطمئنم، برويد از ليلي هاشان بپرسيد. برويد از ليلي ابراهيم بپرسيد. بپرسيد وقتي ابراهيم رفت خانه خدا از خدا چه خواست.

بپرسيد مگر نگفت:« ژيلا را به من برسان!»

بپرسيد مگر نگفت:« فقط او ميتواند مادر هر دو پسرم باشد.»

بپرسيد مگر نگفت:« زخم تير و تركش نمي خواهم. نمي خواهم ژيلا براي يك لحظه حتي نگران زخم هاي من باشد.» و مگر جز اين شد؟ ابراهيم به ليلي اش رسيد، هرچند سخت، هرچند دور، هرچند كوتاه. هر دو پسرش را هم به او سپرد. كه مي دانست. و زخم تير و تركش هم نخورد.تا روزهاي مجنون،كه سرش از تن ...

و واي از مجنون، مجنون، مجنون.

همان روزها بود كه باز زير لب و بلند و با فرياد به مجنون گفتم: « زنده بمان!»

حميد هم آن جا بود، مجنون و در محاصره و سرخ چشم از خستگي روزها نخوابيدن،كه وقتي آرامش تيري يا تركشي ربودش، ليلي اش با لبخندِ بغض گفت: « بهتر.حالا حميدم مي تواند كمي بخوابد.»

و همين است. از همين آتش مي خواهم بگويم كه به جان من و هر كس كه اين لبخند بغض را ديده افتاده است. ليلي را هميشه، من و ما و ديگران، پر آب چشم ديده ايم در فراق مجنون عاشقش. اما ليلي حميد فقط مي خنديد ... فقط مي خنديد. انگار از آرامش بخش ترين و شوخ ترين لحظه هاي عمرش مي گويد وقتي از رفتن حميدش برامان مي گويد.حتي مي خندد و قتي مي گويد «گفتم بهتر.»

شرح اين عشق ها را بايد گفت. بايد گفت هر كس كه رفته است لب مرز جنگيده است، مشق عاشقي ها كرده است.اول او با خودش جنگيده است، بعد با فراق دوري از ليلي اش، بعد پا در راه عشقي ديگر گذاشته است. آن ليلي ديگر. كه بهاي عشقش فقط خون است.

خب بله. اشتباه من همين است. نه؛ بهاي عشق هر ليلي يي خون است.گواه هم البته دارم. خوني كه مصطفي به عشق غاده ريخته است، يا ابراهيم براي ژيلا، يا حميد براي فاطمه،يا مجنون براي ليلي.

مهدي هم البته هست. كه بايد بعد از حميد بماند بشنود: «او رفته به عراق پناهنده شده ست.»

يا خودش هم برود بگذارد ديگران بشنوند: «كاش مهدي توبه كرده باشد، وگرنه شهادتش ...»

يا دوستي بيايد بگويد: «حميد ماهي بود كه خورشيد مهدي نگذاشت او زياد ديده شود.»

از آنها گفتن و نوشتن، از بعد از ديدن واگويه ي ديگران، هميشه آرزوي من بوده است. تا اين كه پيش آمد.

اشك ها خب، گفتن ندارد، بي اختيار مي آمد وقتي نه حميد برگشت نه مهدي، آن هم در مجنون، مجنون، مجنون.

چه رازها در خود داري، مجنون، كه روايت راويانت به رنگيني رنگهاي رنگين كمان است. سهم من از اين قوس قزح فقط پر رنگ تر كردن لحظه هاي كم رنگ مجنون بوده است، با قلم موي قلمم، بي دست بردن در تپش هاي مستند ... تا باز بعد از سالها و براي هميشه و با فرياد به مجنون گفته باشم: «زنده بمان!»









مقدمه «به مجنون گفتم زنده بمان»کتاب حميد باکري

اللهم اجعلنی من انصاره و اعوانه و الذابین عنه والمسارعین الیه فی قضاء حوائجه والممتثلین لاوامره و المحامین عنه والسابقین الی ارادته والمستشهدین بین یدیه




دعای، عهد پر از آرزوهای روشن است. بهترین آرزوهایی که می شود به دل راه داد. آرزوهایی که پله های آسمان را در برابر ما قرار می دهد. راستی اگر یادمان نمی دادند با گل نرگس (عج) چگونه دوست شویم چه می کردیم؟ اگر یادمان نمی دادند با آن نجیب زاده بزرگ چگونه صحبت کنیم، چه داشتیم که به او بگوییم؟ اگر نمی آموختیم که از او چه بخواهیم و در دنیای دوستی با آن حضرت چه چیزهایی آرزو کنیم، چه اتفاقی می افتد؟

اما نه، از همان نخستین روزهایی که سخن از مهدی (عج) بر زبان برترین فرستاده خدا جاری شد، راه و رسم مهدوی شدن هم گفته شد. راز آرزوهای ماندگار را ثبت کردند تا امروز در ثبت نام لشکر مهدی (عج) از شرایط آن آگاه باشیم.
و اینک در بخشی از آن رسم دیرینه و راهی که خوبان به سلامت از آن گذشتند، از خدایی که در همین نزدیکی است، می خواهیم تا فرصتی برای ما ایجاد کند که در آن بتوانیم دوستی مان را رنگی دیگر ببخشیم و کاری برای حضرت مهدی (عج) انجام دهیم.
خدایا! خوب می دانم که آرزوهای من، هر چند زیاد باشند، تو در برآوردن آن توانایی. خدایا! دوست دارم از یاران حضرت مهدی (عج) باشم؛ از کسانی که به دفاع از ایشان بر می خیزند. دوست دارم در مسابقه خدمت به حضرت روی سکوی اول بایستم و مدال زرین دوستی را از آن خود کنم. دوست دارم به تمام حرف ها و دستورات امامم جامه عمل بپوشانم؛ آنگونه باشم که او می پسندد. دوست دارم در صف حامیان و طرفداران ایشان باشم. من طرفدار آن «سوار سبزپوش آرزو»هایم. می خواهم پروازم را که به سوی توست، با او و در کنار او جشن بگیرم. پس از تو می خواهم که مرا از یاران او قرار ده،
از خادمان مهدی (عج) و از کسانی که از امامشان دفاع می کنند. از سریع ترین نیروها در خدمت به یوسف زهرا (ع). از شتاب کنندگان در تحقق خواسته هایش و از فرمانبرداران بی چون و چرای او. خدایا مرا از حامیان، پیشی گیران در انجام اراده اش و از شهیدان در رکاب او گردان.

التماس دعا

با كه گويد غم اين داغ نهان؟ بابا كو؟

مادرش شاد و جوان بود ولي ديگر ني

بابا كو؟

كودكي باز سراغ پدرش مي گيرد

لحظه اي ساكت و با داد و فغان، بابا كو؟

شب جمعه سر قبر پدر گمنامش

اشك هايش همه چون سيل روان، بابا كو؟

مادرش ياد شلمچه و دوكوهه است هنوز

چه جوابي به سوال همگان، بابا كو؟

گاهگاهي دم در چشم به راه باباست

و سوالي كند از رهگذران ؛ بابا كو؟

دوستان پدرش شاد، سرافراز، رها

«همه شادند ولي مادرجان، بابا كو؟»

نيست جز عكس و لباس و چفيه از باباست

قد مادر شده مه واره كمان ، بابا كو؟

وصيت نامه بابا همه شب مي گريد

و بگويد پدرت بود جوان، بابا كو؟

چه جوابي به سوالات در و همسايه؟

«پدرت خانه بوَد دختر جان؟ بابا كو؟»

مدرسه ، اردو ، امضاي رضايت نامه

«اين كه امضاي پدر نيست جوان! بابا كو؟»

چه كسي گفته كه جاي شهدا خالي نيست

تو جهان داري و ما نصف جهان، بابا كو؟

حركت، خنده و خمپاره. دگر بابا نيست

پرسد از عكس پدر گريه كنان بابا كو؟

آغاز سال نو با پيامي از شهدا


شهيد ابراهيم همت
در زمان غيبت، اطاعت محض از ولايت فقيه داشته باشيد.



>> شهيد محمد حسين آينده
برادران و خواهرانم و تمامي دوستانم ، از شما خواهش ميکنم پشت به رهبر نکنيد و حامي ولايت فقيه باشيد ؛ شما مي توانيد در هر سنگري که هستيد ، از آن سنگر به خوبي دفاع کنيد .



>> شهيد مهدي حصيريان
هر نعمتي شکري دارد و شکر نعمت اسلام عزيز به فرموده اماممان ، وفادار ماندن به آن و وفاداري به رهبري و مقام شامخ ولايت فقيه و اولي الامر مي باشد .



>> شهيد مظلوم دکتر بهشتي
آنهايي که ولايت فقيه را قبول ندارند در هر مقامي که باشند سرنگون خواهند شد .



>> سردار شهيد مهدي زين الدين
در زمان غيبت امام زمان "عج " چشم و گوشتان به ولي فقيه باشد تا ببينيد از آن کانون فرماندهي چه دستوري صادر مي شود.



>> شهيد حسين تقي پور
شما بايد حامي ولايت فقيه و امام باشيد و رهبر را همچون نگين انگشتري در ميان خود بگيريد .



>> شهيد محسن اسحاقي
برادران!تا آخرين قطره خون، با دشمنان اسلام بجنگيد. نگذاريد که برادرانتان در لبنان و فلسطين زير شکنجه و سلاح‏هاي کشنده آمريکا، اسرائيل و ديگر ابر قدرت‏ها قرار بگيرند. برادران! نگذاريد دشمنان در بين شما تفرقه ايجاد کنند، هميشه متحد باشيد.



>> شهيد باکري
عزيزانم‌! اگر شبانه‌روز شکرگزار خدا باشيم که نعمت اسلام و امام را به ما عنايت فرموده‌، باز هم کم است‌. آگاه باشيم که صدق نيت و خلوص در عمل‌، تنها چاره‌ساز ماست‌. ...‌بدانيد اسلام تنها راه نجات و سعادت ماست‌. هميشه به ياد خدا باشيد و فرامين خدا را عمل کنيد‌. پشتيبان و از ته قلب مقلد امام باشيد‌. اهميت زياد به دعاها و مجالس ياد اباعبدالله (ع‌) و شهدا بدهيد که راه سعادت و توشه آخرت است‌. همواره تربيت حسيني و زينبي بيابيد و رسالت آنها را رسالت خود بدانيد‌. و فرزندان خود را نيز همانگونه تربيت کنيد که سربازاني با ايمان و عاشق شهادت و علمداراني صالح و وارث حضرت ابوالفضل (ع‌) براي اسلام بار بيايند‌.



>> شهيد حسن ابوالقاسمي
هوشيار باشيد، همان طور که امام عزيزمان فرموده­اند: «خطر براي اسلام بيشتر از داخل است، تا خارج» پس مواظب باشيد. اگر در صحنه باشيد، و وحدت کلمه شعار شما باشد، خطر شما را تهديد نخواهد کرد.



>> شهيد محمد ايماني فردويي
ولايت فقيه تداوم بخش راه انبيا است و علم رسالت، بر دوش فقيه و مجتهدي عالم و آگاه است که يک رابطه طولي تا خداوند دارد. ولايت فقيه، نماينده امام زمان(عج) و امام زمان(عج)، تداوم بخش ولايت سرخ علوي و علي(ع)، جانشين پيامبر(ص) و پيامبر(ص)، رسول خداست.



>> شهيد موسي اخروي
بدانيد! اين دنيا جاي مؤمن نيست. اين دنيا قفس مؤمن و بهشت کافر مي‏باشد. مؤمن در اين دنيا بايد سختي بکشد. بايد خودمان را براي سراي هميشگي آماده کنيم. هر کس در اين دنيا اعمال شايسته داشته باشد و پيرو ولايت فقيه باشد، پيروز است. بايد حسين‏گونه جان را فدا کنيم و يا زينب‏گونه پيام شهيدان و حسينيان را به گوش عالم برسانيم. انحراف از اين خط و پيروي نکردن از آن عقوبت سختي را به بار مي‏آورد که موجب انحطاط و سقوط يک انسان مي‏شود. تقوا را پيشه خود کنيد که خود را اگر در آتش اندازيد، برايتان سرد خواهد شد. با انفاق در راه خدا، مسيرتان را صراط مستقيم قرار دهيد.



>> شهيد بهرام اسماعيلي
هرگز از خط اصيل ولايت فقيه تخلف نکنيد. تخلف از خط اصيل ولايت فقيه يعني پايمال کردن خون شهيدان اسلام و بالاتر از اين، تخلف از صراط مستقيم و قانون الهي است.



>> شهيد مهدي اميني
اي ملت اسلام! پشتيبان ولايت فقيه باشيد تا اين حکومت که زمينه ساز حکومت حضرت حجت(عج) است زنده و جاويد بماند.



>> شهيد سيد عبدالله برقعي
به منافقين ثابت کنيم تا يک فرد از ما باقي است نخواهد گذاشت مزدورها و نوکرهاي اجنبي و يزيدها و فرعون‏ها زمان يک قدم به اسلام عزيز و قرآن کوچک‏ترين لطمه‏اي وارد کنند.



>> شهيد غلامرضا بي­پناه­يزدي
دست از اصل امامت و رهبري و ولايت فقيه بر نداريد. زيرا رهبري و امامت است که ما را از ظلم و ستم نجات داده و همواره از انحراف مردم جلوگيري مي‏نمايد.



>> شهيد مهدي جودکي
شما را به خدا قسم مي‏دهم هيچگاه دست از پشتيباني ولايت فقيه و روحانيت مبارز بر نداريد که اين چراغ راه و هادي به صراط مستقيم الهي است.

اخباری از کاروان های راهیان نور
راهیان نور بر تحقق خواسته رهبری در سال جدید تاکید کردند
ایسکانیوز: کاروان های راهیان نور بر تحقق خواسته رهبری در سال جدید مبنی بر کار و همت مضاعف در سراسر کشور تاکید کردند.


به گزارش روز یکشنبه باشگاه خبرنگاران دانشجویی ایران "ایسکانیوز"، کاروان های راهیان نور در حالی به استقبال سال نو رفتند که برای آغاز سال 1389 خود را به کنار مزار شهدای گمنام رسانده بودند تا برای شروع سال نو از ارواح طیبه شهدا و فضای معنوی مناطق عملیاتی هشت سال دفاع مقدس بهره گیرند.
فضای پرشور و نشاط مناطق عملیاتی در آغاز سال نو با پیام سراسر امید بخش مقام معظم رهبری، فضای حاکم بر مناطق عملیاتی خوزستان و زائران سرزمین های نور را دو چندان سرشار از امید و نشاط کرد .
زائران سرزمین های نور پس از استماع پیام نوروزی رهبر معظم انقلاب خواستار تحقق خواسته معظم له در سال جدید شدند.
** کاروان راهیان نور در بهشت مناطق عملیاتی ستاد معراج شهیدان خوزستان و در کنار 21 شهید تفحص شده
ستاد معراج شهدای استان خوزستان در مقر ستاد عملیاتی قرارگاه کمیته جستجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح در پادگان شهید محمودوند به بهشت مناطق عملیاتی استان خوزستان تبدیل شده است.
ده‌ها هزار زائر سرزمین‌های نور در قالب کاروان‌های راهیان نور با اطلاع از حضور 21 شهید تازه تفحص شده مناطق عملیاتی در ستاد معراج شهدای قرارگاه حفظ ابنیه سوی این پادگان شتافته و در کنار این شهیدان خدایی به راز و نیاز و مناجات می‌پردازند.
** کاروان راهیان نور سازمان تبلیغات اسلامی در مشاهد شهیدان خوزستان
کاروان راهیان نور سازمان تبلیغات اسلامی کشور وارد مناطق عملیاتی استان خوزستان شد.
زائران این کاروان با ادای احترام به مقام شامخ شهیدان هشت سال دفاع مقدس یاد و خاطره شهید حجت الاسلام شیرازی سردار تبلیغات جبهه و جنگ را گرامی داشته و با آرمان های شهدا تجدید میثاق کردند.
** کاروان راهیان نور وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح در سرزمین‌های نور
کاروان بزرگ راهیان نور وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و سازمان صنایع دفاع در مناطق عملیاتی دفاع مقدس خوزستان به مقام شامخ شهدای گمنام دفاع مقدس ادای احترام کردند.
این کاروان شامل جمعی از پرسنل این وزارتخانه، سازمان‌های مرتبط و خانواده‌های آنان، جمعی از بسیجیان و پیشکسوتان جهاد و شهادت این وزارتخانه به خیل عظیم زائران سرزمین‌های نور پیوسته و بر تربت پاک مشاهد شهیدان استان خوزستان بوسه زدند.
این کاروان در یادمان‌های دفاع مقدس استان خوزستان با ادای احترام به مقام شامخ شهیدان گمنام این مناطق با آرمان‌های شهیدان حماسه هشت سال دفاع مقدس تجدید پیمان کردند.
** کاروان‌های راهیان نور کهگیلویه و بویراحمد در مناطق عملیاتی دفاع مقدس خوزستان
کاروان‌های راهیان نور استان کهگیلویه و بویراحمد که جمعی از عشایر غیور این استان نیز در آن حضور دارند با حضور پرشور در مناطق عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان از شهدای عشایر این استان در طول دوران دفاع مقدس تجلیل کردند.
** کاروان راهیان نور طلاب ،یاد روحانی شهید "شریف قنوتی" را گرامی داشتند
یاد و خاطره سردار رشید و شهید روحانی حجت الاسلام "محمدحسن شریف قنوتی" توسط کاروان های راهیان نور طلاب و روحانی در منطقه اروندکنار و خرمشهر گرامی داشته شد.
از ستاد خبری راهیان نور خوزستان، کاروان روحانی و طلبه موسسه فرهنگی سیره شهدا، کاروان راهیان نور بسیج طلاب و روحانیون گرگان، موسسه قرآنی فرهنگی نورالمهدی و جمعی از روحانیون و طلاب همراه کاروان های راهیان نور از اقصی نقاط کشور از مقام شامخ شهیدان روحانی و طلبه حماسه دوران دفاع مقدس به ویژه شهید شریف قنوتی تجلیل و بر ادامه راه پرافتخار آنان تاکید کردند.
**هفت سین راویان سیره شهدا با اسامی هفت شهید در خرمشهر چیده شد
سفره های هفت سین جبهه و نوروز همچنان در یادمان های دفاع مقدس نشانه بهار دلها و طبیعت، زنده بودن یاد شهدا و حضور پرشور زایران سرزمین های نور در مشاهد شهیدان خوزستانی بویژه مزار شهدای گمنام شلمچه است.
سفره هفت سین نوروزی راویان طلبه و روحانی سیره شهدا با اسامی شهیدان آراسته شده است.
در این سفره که در مرکز آن سبزه وجود دارد در بالای سفره، نام شهید سیدمرتضی آوینی قرار دارد و سپس شش شهید دیگر، شهیدان سعیدرضا زینلی، سعید مهتدی، سعید سلیمانی، سعید غفاری، سید احمد پلارک(شهیدی که از مزارش بوس خوش می آید) و شهید سعید طوقانی (پهلوان کوچولوی باستانی کار) این هفت سین را دل انگیز را تشکیل می دهند تا عطر خوش شهادت و جهاد و ایثار در فضای خادمان فرهنگی دفاع مقدس و کاروان های راهیان نور حال و هوای سال های دفاع مقدس را تداعی کند.
** فرهنگیان و دانش آموزان در مناطق عملیاتی دفاع مقدس یاد شهدا را گرامی داشتند
کاروان های راهیان نور از سراسر کشور همچنان در مسیرهای منتهی به مناطق عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان حضور پرشور دارند.
در این بین، کاروان های راهیان نور فرهنگیان و دانش آموزان کشور در کنار خاکریزهای سال های دفاع مقدس ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهیدان هشت سال حماسه ایثار و شهادت یاد و خاطره شهیدان سرافراز فرهنگی و دانش آموزی کشور را گرامی داشته و از دلاورهای این دو قشر که از ارکان اصلی مدافعان جمهوری اسلامی ایران در دوران دفاع مقدس بودند تجلیل کرده و با آرمان های بلند آنان تجدید میثاق کردند.
** مجموعه خاطرات طنز دفاع مقدس با عنوان جغله های جهادی منتشر شد
این مجموعه نیز توسط معاونت فرهنگی موسسه روایت سیره شهدا با نویسندگی و روایت "محسن صالحی حاجی آبادی" منتشر شده است.
تصاویر ناب و با روحیه نشاط سنگرسازان بی سنگر نوجوان و جوان حماسه دفاع مقدس، همراه با خاطرات طنزگونه این حماسه سازان در قالب 25 خاطره و 25 تصویر رنگی و با عناوین آمبولانس لودری، سنگرسازان بی سنگر،‌ آمبولانس شیخ مهدی، آموزش نارنجک، بچه بیا پایین، الله الله بپر بالا، دندان های مصنوعی، دو برادر رزمنده، ‌آبگوشت شیشه ای، عملیات گرازگیری، آهای کفشامو کجا می بری، همه مثل اینا باشید، حوری عزیزم، اینا دیوند یا اجنه، آبروی ما را بردین، بچه ننه ها، وضوی خاکشیر و چند عنوان دیگر که حال و هوای نوجوانان رزمنده جهادی را در روزهای سخت جنگ با بیان خاطرات طنز و روحیه نشاط و مصمم آنها پیش روی علاقمندان حماسه دفاع مقدس قرار داده است.
** گرامیداشت یاد و خاطره شهیدان گیلان از سردار جنگل تا شهدای دفاع مقدس
کاروان های راهیان نور از استان گیلان مسیری طولانی را از شمال تا جنوب کشور طی کرده اند تا برتربت پاک مزار و مشاهد شهیدان سرافراز حماسه دفاع مقدس در استان خوزستان بوسه زنند و با آنان تجدید پیمان کنند که آنچه آنان در راهش جان باختند همچون بنیانی مرصوص پاسداری خواهند کرد.
** هشت زوج جوان در مناطق عملیاتی در مشهد شهدای شلمچه پیمان زناشویی بستند
همزمان با آغاز سال نو و حضور پرشور راهیان نوز در مناطق عملیاتی هشت سال دفاع مقدس استان خوزستان هشت زوج جوان در مشهد شهدای شلمچه درحال و هوایی روحانی و با درک معرفت از معارف شهیدان حماسه ایثار و مقاومت پیمان زناشویی بستند.
** مناطق عملیاتی دفاع مقدس خوزستان با حضور زائران سرزمین های نور با پوشش های مختلف اقوام ایرانی به نمایشگاه بزرگی از حضور همه اقوام ایرانی تبدیل شده است
مناطق عملیاتی دفاع مقدس خوزستان در ایام تعطیلات نوروزی و حضور پرشور کاروان های راهیان نور به نمایشگاه بزرگی از حضور صمیمی همه اقوام ایرانی تبدیل شده است .
نادر دریابان مدیر ستاد خبری و اطلاع رسانی راهیان نور با اعلام این مطلب به ایسکانیوز گفت: حضور بسیاری از ایرانیان با لباس های محلی و از جای جای میهن اسلامی ویژگی خاصی به مناطق عملیاتی دفاع مقدس بخشیده است به طوری که همه اقوام ایرانی از اقصی نقاط کشور با پوشش و لهجه های مختلف را می شود در یادمان های دفاع مقدس شاهد بود.
** جوانان هلال احمر در مناطق عملیاتی خوزستان
کاروان های اعزامی از تهران بزرگ و شهرستان های تابع استان تهران همچنان بزرگ ترین کاروان های اعزامی به مناطق عملیاتی استان خوزستان هستند.
چند کاروان بزرگ راهیان نور از استان تهران بزرگ در آستانه دومین هفته از سال جدید وارد مناطق عملیاتی هشت سال دفاع مقدس خوزستان شدند.
** شهیدان حماسه دفاع مقدس تجدید پیمان کردند
استان همدان، از استان های پیشرو در حفظ و نشر ارزش های دفاع مقدس است و موزه دفاع مقدس همدان از جمله بهترین فضاهای حفظ آثار دفاع مقدس است. این استان که در طول جنگ زیر موشک باران دشمن بعثی بود رزمندگانی دلاور داشت که در راه ولایت و اسلام با بذل جان از پرچمداران این حماسه سترگ هستند حالا همدانی ها در کاروان راهیان نور نیز پیشتاز هستند.
** یاد و خاطره سردار عاصمی در جمع کاروانیان راهیان نور یزد
کاروان های راهیان نور استان یزد از جمله استان های پیشرو و فعال در مناطق عملیاتی استان خوزستان در ایام پایانی سال و آغاز نوروز هستند .
فعالیت های فرهنگی و روایت کامل از آنچه در سال های دفاع مقدس بر رزمندگان اسلام و مدافعان جمهوری اسلامی ایران رفته است با اکیپی مجهز از پیشکسوتان جهاد و شهادت کاروان های این استان ها را در صدر استان های فعال قرار می دهد.
** یاد و خاطره نبرد با متجاوزان آمریکایی توسط کاروان های راهیان نور استان بوشهر در مناطق عملیاتی جنوب گرامی داشته شد
کاروان های راهیان نور استان بوشهر که عطر و بوی دلاورانی همچون رئیسعلی دلواری را می دهند درحضور صمیمی خود در مناطق عملیاتی استان خوزستان با مرور افتخار آفرینی های شهیدان حماسه دفاع مقدس این استان به ویژه دلاور مردان ناو تیپ 13 امیرالمومنین (ع) در دوران جنگ تحمیلی یاد و خاطره این سلحشوران را گرامی می دارند.
** روایت مصور حماسه دفاع مقدس راویان طلبه و روحانی برای کاروان های راهیان نور
راویان طلبه و روحانی موسسه فرهنگی روایت سیره شهدا در یک ابتکار جالب اقدام به روایت مصور و مستند جنگ تحمیلی و حماسه دفاع مقدس در داخل اتوبوس های کاروان راهیان نور می کنند.
**کاروان راهیان نور مرز نشینان چالدران در مناطق مرزی عملیاتی دفاع مقدس خوزستان
کاروان راهیان نور مرز نشینان چالدران با حضور در مناطق مرزی عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهیدان با آرمان های بلند آنان در حراست از مرز های میهن اسلامی و اسلام عزیز تجدید میثاق کردند.
** کاروان راهیان نور نیروی زمینی ارتش یاد و خاطره امیران شهید ارتش جمهوری اسلامی ایران شهیدان صیاد شیرازی، فلاحی، آبشناسان، منفرد نیاکی، نامجو، اقارب پرست را در مناطق عملیاتی و یگان های نیروی زمینی ارتش در خوزستان گرامی داشتند.
** مجموعه خاطرات دفاع مقدس با عنوان کوله پشتی منتشر شد
همزمان با حضور پرشور کاروان های راهیان نور در مناطق عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان مجموعه خاطرات دفاع مقدس با عنوان کوله پشتی منتشر شد.
** همزمان با حضور پرشور کاروان های راهیان نور در مناطق عملیاتی مجموعه خاطرات و مناجات شهدا با عنوان دست نیاز، چشم امید منتشر شد
همزمان با حضور پرشور کاروان های راهیان نور در مناطق عملیاتی، مجموعه خاطرات و مناجات شهدا با عنوان «دست نیاز، چشم امید» منتشر شد.
این مجموعه تمام به همراه قطعاتی از مناجات ها و ادعیه در اختیار علاقه مندان به فرهنگ دفاع مقدس قرار گرفت.
** کاروان های راهیان نور در مسجد جامع خرمشهر یاد سردار شهید جهان آرا و مدافعان خونین شهر را گرامی می دارند
مسجد جامع خرمشهر در 50 روز گذشته کانون حضور روحانی کاروان های راهیان نور کشور شده است.
زائران سرزمین های نور از سراسر کشور پس از زیارت پرشور شلمچه برای اقامه نماز و گرامیداشت یاد و خاطره مدافعان خونین شهر و ظفرمندان سوم خرداد در مسجد جامع کانون مدافعان خرمشهر حضور می یابند.
** زائران هفت سین نوروز و جبهه با عطر افشانی مزار شهیدان گمنام به استقبال سال نو رفتند
زائران سرزمین های نور همزمان با فرارسیدن عید طبیعت و نوروز، گستراندن سفره هفت سین نوروز و جبهه با عطر افشانی مزار شهیدان گمنام یادمان های مناطق عملیاتی جنوب به استقبال سال نو رفتند.
** کاروان های بزرگ و پرشور استان مازندران
کاروان های بزرگ و به هم پیوسته استان مازندران همچون رزمندگان پرشور این استان در سال های حماسه دفاع مقدس در مناطق عملیاتی استان خوزستان حضور دارند و مزار شهدای گمنام مناطق عملیاتی استان خوزستان را همچون نگینی در برگرفته و با عطر افشانی آنها با شهیدان ولایت مدار دفاع مقدس نجوا می کنند.
** کاروان راهیان نور قزوین ضمن تجلیل از مقام شهدای ارتش، سپاهی و بسیجی این استان یاد و خاطره شهیدان رجایی، بابایی، لشکر و سید آزادگان ابوترابی را گرامی داشتند.
** دوچرخه سواران راهیان نور از استان فارس در مشهد شهدای شلمچه
چهار تن از جوانان دانشجوی شهرستان لامرد از توابع فارس با حضور در مشهد شهدای شلمچه همزمان با آغاز سال جدید ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهیدان حماسه دفاع مقدس از طرف جامعه ورزشی و دانشجویی استان فارس با آرمان های شهیدان تجدید پیمان کردند.
** کاروان های راهیان نور نیروی انتظامی کشور نیز به سهم خود همگام با سایر اقشار ملت ایران درمناطق عملیاتی دفاع مقدس حضور یافته و سال های حماسه و ایثار و شهادت را گرامی می دارند.
کاروان راهیان نور اعضای هیات علمی دانشگاه علوم انتظامی کشور از جمله اساتید این دانشگاه به اتفاق خانواده هایشان و کاروان راهیان نور خانواده های معظم شهدای نیروی انتظامی با حضور در مناطق عملیاتی جنوب کشور ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهیدان حماسه دفاع مقدس مزار شهدای گمنام یادمان های دفاع مقدس استان خوزستان را عطرافشانی کردند.
** یاد و خاطره شهیدان و ایثارگران لشکرهای فجر و المهدی استان خوزستان در حماسه دفاع مقدس گرامی داشته شد
کاروان های راهیان نور شیراز و شهرهای مختلف استان فارس متشکل از هزاران نفر از اقشار مختلف مردم این استان که در حماسه دفاع مقدس از پرچمداران و خط شکنان اصلی جبهه های نبرد بودند به سوی دریای عاشقان راهیان نور پیوسته و با حضور صمیمی در مناطق عملیاتی با شهیدان در مشاهد لاله خیز خوزستان نجوا و راز و نیاز می کنند.
** کاروان های راهیان نور استان گلستان فرهنگ جبهه را در مناطق عملیاتی دفاع مقدس خوزستان مرور می کنند
کاروان های پرشمار راهیان نور استان گلستان به صورت گسترده و پرشور در مناطق عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان حضور دارند.
زائران سرزمین نور از این استان در مناطق عملیاتی جنوب با مرور فرهنگ جبهه و ارزش های دفاع مقدس از نزدیک با حماسه آفرینی ها و ارزش های حماسه سازان سال های مقاومت و ایثار آشنا شده و با درک مفاهیم جوانان سال های دفاع مقدس بر ادامه راه این عزیزان از جان گذشته تاکید کردند.
** روایتی از شهید ژوان (کمال) کورسل فرانسوی برای کاروان های راهیان نور
کاروان های راهیان نور با شهیدی از کوچه های پاریس (شهید ژوان(کمال) کورسل) فرانسوی را از زبان راویان طلبه و روحانی مؤسسه فرهنگی سیره شهدا در مناطق عملیاتی خوزستان آشنا می شنوند.
زائران سرزمین های نور از این راویان می شنوند که شهید کورسل 17 ساله اول سنی بود. سپس شیعه شد. شیعه شدن خود را مدیون دعای کمیل حضرت علی (ع) می دانست. او پدری مراکشی و مادری فرانسوی داشت. تبعه فرانسه با موهای طلایی و ریش نرم کم پشت دوست داشت او را علی یا ابوحیدر بنامند.
عشق به معارف اهل بیت (ع) او را در سال 1362 به ایران و قم و حوزه علمیه رساند. بسیار تیزهوش بود به حضرت امام خمینی (ره) عشق می ورزید و مقلد ایشان بود. معتقد بود فرامین ولی فقیه در واقع دستورات اهل بیت (علیهم السلام) است.
ویژگی های جهاد و رزمندگان اسلام در دوران دفاع مقدس او را به سمت جبهه ها کشاند و بالاخره با اصرارهای زیاد اجازه رفتن به جبهه را پیدا کرد. به رزمندگان عملیات مرصاد پیوست و یک هفته پس از حضورش در میدان های نبرد در 24 سالگی به شهادت رسید. او مسیر رسیدن به خدا و خوبی ها را بسیار سریع پیمود و امروز در کنار مزار شهدای گمنام مناطق عملیاتی دفاع مقدس، راهیان نور پس از شنیدن داستان زندگی اش برای روح بلندش فاتحه خوانده و صلوات می فرستند.
** کودکان راهیان نور و مناطق عملیاتی دفاع مقدس خوزستان
کودکان زائر مناطق عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان برای حضور در این مناطق و یادمان‌های آنها از خود بی‌تابی زیادی نشان می‌دهند. به ویژه کودکانی که برای اولین بار به این مناطق سفر می‌کنند.
ادوات جنگی، دژهای مرزی، نیروهای مرزبانی و مزار و ضریح شهدای گمنام در این مناطق به همراه سنگرها و خاکریزهای بازسازی شده برای آنان بسیار قابل توجه است. پسرها برای رفتن بر روی تانک‌ها و نفربرهای زرهی از یکدیگر سبقت می‌گیرند.
آنها در حالی که سعی می‌کنند همچون رزمندگان دوره دفاع مقدس جلوه کنند شعارهایی همچون رزمندگان آن دوره درخشان می‌دهند و همه جای تانک را وارسی می کنند و در کنار ادوات زرهی عکس یادگاری می‌گیرند.
** کاروان های راهیان نور بوشهر یاد و خاطره حماسه مبارزات ضد انگلیسی شهید رییسعلی دلواری و سلحشوران تنگستانی را در کنار مزار شهدای گمنام مناطق عملیاتی خوزستان گرامی داشتند
کاروان های راهیان نور استان بوشهر طی 72 ساعت گذشته از جمله کاروان های راهیان نور پر تعداد حاضر در مناطق عملیاتی دفاع مقدس استان خوزستان به شمار می روند .
این کاروان ها که به صورت سازمان یافته و همچنین خودجوش مردمی همزمان با فرارسیدن سال نو با اتوبوس و مینی بوس از جای جای استان خاطره انگیز و شهید پرور بوشهر خود را به مناطق عملیاتی 8 سال دفاع مقدس استان خوزستان رسانده و ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهیدان گمنام یادمان های دفاع مقدس با آرمان های شهدا و ایثارگران هشت سال حماسه و ایثار در نقاط مرزی خوزستان تجدید میثاق می کنند.

بسم الله الرحمن الرحيم داود عزيز
چندين سال از آن روزي گذشت که شهيد حسين زاده با قلب آکنده از مردم دوستي، ايمانداري و تعهد سياسي با تمام آرزوهاي بلندش به شهادت رسيد. و بدينوسيله خاطرات تابناک و پرشکوهش را جاودانه ساخت.
من يقين کامل دارم که حسين زاده با شهادتش، جايگاه بلندي را در جوار رحمت حق از آن خود ساخته و به رضوان الله رسيده است؛ اما ما که در پي آرمانهاي والاي او زنده مانده ايم، هنوز هم با کوله باري از رسالت تحقق خواسته هاي مردم خود، برسنگلاخ هاي مسير ناهموار پاي مي کوبيم. اينک که درآستانه سالگرد عروج او قرار گرفته ايم، خاطرات آن مرد بزرگ را توشه راه خود مي سازيم و از خداوند متعال توفيق مي طلبيم تا قدمهاي مان را استوار و صفوف مردم را متحد و همگام بدارد.

جمكران

جمكران اي منزل دلدار من جمكران تنها نشان يار من
دل چو اقيانوس طولاني شده ديده ها ابري و باراني شده
كارم از گريه گذشته جمكران شيشه عمرم شكسته جمكران
من گداي تربت كوي توم حسرت ديدار مه روي توم
هيچ مي داني چرا آشفته ام؟ از غم او چون غزل ها گفته ام
كفتر جلد تو هستم جمكران حاجتم ده دل شكستم جمكران
هر سه شنبه، پنج شنبه ،آمدم بي غذا و آب ،تشنه، آمدم
آمدم اما نديدم يار خود چشم گردان در پي دلدار خود
جمكران عشق مرا تو شاهدي جمكران تو خود گواه واحدي
درد من پيشينه دارد جمكران قدمت ديرينه دارد جمكران
من كه از هجرش چنين رنجيدم پرتوي رخسار دلبر ديدم
در نگاهش من محبت ديدم با جسارت پاي او بوسيدم
گرچه در عشقش همي ناپختم سر ديدارش به كس ناگفتم
جمكران شايد گناهي كردم يا به نامحرم نگاهي كردم
جمكران گو تا ببخشايد مرا در خيالم يك نظر يايد مرا
طاقت دوري ندارم جمكران چشم بر پايش گذارم جمكران
در دو عالم يك نگاه او بس است بي خيالش اين دل من بي كس است
جمكران درد مرا درمان بكن رحم بر اين سيد گريان بكن
گو فقط او كي مي آيد جمكران قامتش بينم كي شايد جمكران
جان خود سازم فدايش جمكران تا ببوسم خاك پايش جمكران

نبردحق و باطل را پاياني نيست، تا حق، حاکمييت مطلقه يابد.

(کربلا)، حلقه‏اي از حلقات زنجيره مبارزه حق و باطل بود
و خون شهيدان‏کربلا، هنوز بدون انتقال مانده است، تا آنکه مهدي عليه‏السلام قيام کند، و در رکابش ياراني جان برکف و شهادت‏طلب‏و قويدل و آهنين اراده و مومن و صبور و بصير، به خوانخواهي آن مظلومان برخيزند.
چه توفيقي است جهاد در اين راه، و در رکاب امام منتظر.
تعاليم زيارتنامه‏ها،تداوم اين راه‏را مي‏آموزد، و اوج پرشکوه اين خط را عصر ان موعد نشان مدهد.
زائر، هم‏آرزومند است و هم خواستار، که آن روزگار درخشان را دريابد و خوانخواه شهيدان کربلا باشد.
در (زيارت‏عاشورا) زائر چنين مي‏گويد:(خطاب به حسين و ياران شهيدش) ((و ان يرزقني طلب ثارکم مع امام هدي ظاهر ناطق بالحق منکم)) (مفاتيح‏الجنان، زيارت عاشورا، ص 457.) از خدا مي‏خواهم که خونخواهي شما را، در رکاب امام هدايتگر و آشکار و حقگويي از شما خاندان، روزي‏ام کند.

و در جاي ديگر مي‏طلب
((اللهم اجعلنا من‏الطالبين بثاره مع امام عدل تعز به الاسلام و اهله)) (مفاتيح الجنان، زيارت عاشوراي غير معروفه، ص 467.) خدايا ما را از خونخواهان حسين عليه‏السلام قرار بده، در رکاب پيشواي دادگري که عزت‏بخش اسلام و مسلمين باشد.و در (زيارت عاشوراي) غير معروفه، از آن پيشوا، که پرچمدار اين خونخواهي مقدس است، با اسم و رسم، نام برده مي‏شود:
((و ان يوفقني‏للطلب بثارکم مع الامام المنتظر الهادي من آل محمد)).
اين خونخواهي‏از کارهاي مهم آن حضرت است.در ((دعاي ندبه)) که نوعي نيايش‏عاشقانه و پرسوز و گدار و گفتگوي پر اشتياق با مهدي عليه‏السلام است، خطاب به آن امام مي‏خوانيم:
((اين الطالب بذحول‏الانبياء و ابناء الانبياء، اين الطالب بدم المقتول (مفاتيح‏الجنان، دعاي ندبه، ص 535).کجاست، خونخواه پيامبران و پيامبرزادگان؟
کجاست خونخواه کشته دشت کربلا؟
او نه تنها خونخواه‏شهداي کربلا، بلکه همه خونهاي به ناحق ريخته حق پويان و حق جويان تاريخ است و پيروانش نيز راهي اين راهند و سربازان امام زمان (عج) به فرموده حضرت صادق عليه‏السلام، خدا ترس و شهادت طلبند و شعارشان:((يا لثارات الحسين)) است (= بيائيد به طلب خون حسين) (بحارالانوار، ج 52، ص 308 (چاپ بيروت) ((اين شعار شور آور، از ظهر عاشورا، از درون خاک خونين کربلا برخاست و در جام خورشيد ريخت و به همه چيز رنگ خون زد، شفق خونبار را بياراست و فجر بيدار را بياکندو در کوههاي و هامونها و دشتها و جنگلها و نهرها و درياها و در آباديها و شهرها و روستاها و دهها، در همه جا و همه چيز بگسترد و همه جا و همه وقت، خونها را به جوش آورد و نهضتها را شکل داد.اين شعار است که همه جا را کربلا کرده است و همه ماه را محرم و همه روز را عاشورا و همين شعار است که بر پرچم شورشيان دوران شورش بزرگ، شورش مهدي عليه‏السلام نيز نقش خواهد بست.)) (خورشيد مغرب، محمدرضا حکيمي، ص 410).
پس دوستداران‏او هم که در مقام زيارت مي‏ايستند و او را به اين صفت مي‏ستايند و آرزومند جهاد در رکاب او براي خونخواهي سيدالشهدا و همه شهيدان‏مظلومند، بايد در موضع و تعهد اجتماعي چنين باشند، يعني خون آشنا و دشمن ستيز و حق‏طلب و پا در رکاب و سلاح برکف!....در رکاب مهدي عليه‏السلام حکومت عدل‏گستر حضرت مهدي عليه‏السلام زيباست.
درک آن دوران گرانقدر، سعادت است و آرزوي ديدار آن ايام، ارزشي والاست.
و...انتظار براي‏آن دوره، عبادت است، البته انتظاري تعهد آفرين و عمل زا و زمينه‏ساز.
در ((زيارت جامعه)) مي‏خوانيم:
((معترف‏بکم، مصدق برجعتکم، منتظر لامرکم، مرتقب لدولتکم...)) (مفاتيح، زيارت جامعه، ص 548).
من شمارا به امامت مي‏شناسم، به بازگشت شما را باور دارم، منتظر حکومت شما و چشم به راه دولت شمايم.
چشم انتظارتشکيل دولت مهدي عليه‏السلام بودن، از تلاش و جهاد براي زمينه‏سازي آن حکومت، جدا نيست.
هم بايد زمينه‏چيني‏و تمهيد مقدمات براي آن روزگار کرد.هم در عصر امام، بايد در دولت او خدمت و فعاليت داشت.و هم در رکابش، حتي براي بذل جان آماده بود.انتظار ظهور آن حضرت، بايد همراه با فراهم کردن اسباب و معدات و زمينه‏هاي لازم و ياريها و امکانات شايسته و بايسته است.
زائر، خطاب به امام‏زمان عليه‏السلام مي‏گويد:((نصرتي معده لکم و مودتي خالصه لکم)).(مفاتيح‏الجنان، زيارت امام زمان عليه‏السلام (آداب سرداب مطهر) ص 524).ياري‏ام، آماده براي شما و دوستي‏ام، خالص براي شماست.
و نيز:((و اجعلني‏اللهم من انصاره و اعوانه و اتباعه و شيعته).
(مفاتيح‏الجنان، ص 525).
خدايامرا از ياران و پيروان گوش به فرمان آن حضرت قرار بده.
درزيارت ديگري از آموزشهاي حضرت رضا عليه‏السلام در باب زيارت امام غايب مي‏گوئيم:
((خدايا!مارا در حزب آن حضرت قرار بده، از آنانکه فرمان او را مي‏کنند، همراه او مقاومت دارند، با خيرخواهي براي وي، رضايت تو را مي‏جويند، تا آنکه در قيامت، ما را در زمره ياران و پيروان و تقويت کنندگان حکومتش برانگيزي..)).(مفاتيح‏الجنان، باب زيارتهاي حضرت ولي عصر عليه‏السلام، ص 542.) باز، در زيارتي ديگر، خطاب به آن اميد دلها و منجي انسانها مي‏گوييم:
((اي مولاي‏من!اگر پيش از ظهورت مرگم فرا رسد، تو و پدران پاک و بزرگوارت را در پيشگاه خداوند وسيله و واسطه قرار مي‏دهم تا هنگام ظهورت و تشکسل دولتت، مرا بار ديگر به دنيا برگرداند، تا به خواسته و آرمان خودم از راه طاعت تو برسم)).(مفاتيح‏الجنان، ص 527).
آرزوي بازگشت به‏دنيا در روزگار ظهور او، بايد همراه با آماده‏سازي روح و اراده براي آن دوران باشد و زمينه‏سازي اجتماعي براي آمدن آن عدل‏گستر و حجت غايب پروردگار.
به اينگونه است که‏مي‏بينم انتظار، با تنبلي و بي‏حوصلگي و بي‏تفاوتي و بيعاري سازگار نيست.
((...انتظار،يک بسيج عمومي است،.... هميشه آماده، از نظر قدرت‏هاي ايماني و روحي، نيروهاي بدني و سلاحي، تمرينهاي عملي و نظامي، پرورشهاي‏اخلاقي و اجتماعي، سازماندهيهاي سياسي و مرامي.... و همواره در سنگر، سنگر مبارزه با تمايلات نفساني، با سستيهاي تکليفي، بافتورهاي موضعي، سنگر مبارزه با ذلت پذيري و استعمار زدگي، مبارزه با تطاول و ستم و انحراف، مبارزه با زير بار کفر رفتن و برده ديگران شدن و سلطه يهود و نصاري و ملحدان را پذيرفتن و قدرتهاي ناحق را تحمل کردن.اين آمادگي عمومي و هميشگي، جوهر اصلي انتظار است...)) (خورشيد مغرب، ص 366.تاءکيد مي‏شود فصل زيبا و پرمحتوا و سازنده ( (انتظار)) را از اين کتاب (صفحات 330 تا 433) مطالعه کنيد.
زائري که‏مشتاق حضور و جهاد در رکاب مهدي عليه‏السلام است، بايد لياقتهاي‏مورد نياز را از هم اکنون در خود فراهم آورد، وگرنه اين شوق، به تنهايي او را به جايي نمي‏رساند.
زائر شهادت طلب شهادت، حد اعلاي کمال انسان است.
و چه زيبا که در رکاب ((مهدي موعود)) باشد، و در راه احقاق حق و گسترش عدل بر گسترده زمين !در زيارتها، روي عنصر (شهادت‏طلبي) و آرزوي جهاد و شهادت، پيش روي امام زمان و در رکاب آن عزيز، تاءکيد فراوان شده است.و اين در پي آن خواسته ارزشمند زنده شدن و رجعت در روزگار امام عصر است.در اين مورد هم به فقراتي از متون زيارتي‏اشاره مي‏کنيم:در زيارتي خطاب به امام زمان عليه‏السلام آمده است:
((باگذشت زمانهاو عمرها، يقين من در باره تو بيشتر و عشقم افزونتر مي‏شودو منتظر و چشم به راهم تا در پيش رويت جهاد کنم و جان و مال و ف رزندان و خانواده و هر چه را دارم، در اطاعت فرمانت فدا کنم:
((متوقعا و منتظراو لجهادي بين يديک مترقبا فاءبذل نفسي و مالي و ولدي و اهلي و جميع ما خولني ربي بين يديک)).
(مفاتيح‏الجنان،ص 527، زيارت آن حضرت در سرداب مقدس:(فان ادرکت ايامک‏الزاهره و اعلامک الباهره فيها فهااناذا، عبدک المتصرف بين امرک و نهيک، ارجو به الشهاده بين يديک يامولاي و الفوز لديک).
و در ادامه، آرزو شهادت در رکابش به اين صورت بيان شده است:
((اگر دوران درخشان‏حکومت و فرمانروايي تو را درک کردم، در آن هنگام، من بنده‏گوش به فرمان تو، به امر و نهي تو فعاليت مي‏کنم و اميد شهادت در رکاب تو و کاميابي نزد تو را دارم)).(مفاتيح‏الجنان، ص 527، زيارت آن حضرت در سرداب مقدس:(فان ادرکت ايامک الزاهره و اعلامک الباهره‏فيها فهااناذا، عبدک المتصرف بين امرک و نهيک، ارجو به الشهاده بين يديک يامولاي و الفوز لديک).
در زيارت هر روزه آن حضرت آمده است:
((خدايا!مرااز ياران و پيروان و مدافعان او قرار بده، خدايا توفيق هادت مشتاقانه در پيش روي او را به من ارزاني دار، در صف و جمعي که در قرائت آنان را ستوده و گفته‏اي:صفي همچون بنياني استوار...)) (واجعلني‏من انصاره واشياعه و الذابين عنه و اجعلني من المستشهدين بين‏يديه طائعا غير مکره في الصف الذي نعت اهله في کتابک فقلت:( (صفا کانهم بنيان مرصوص)).(مفاتيح الجنان، ص 538).
در زيارت آن حضرت در روز جمعه آمده است:
((مي‏خواهم که‏خداوند مرا از ياري کنندگان تو بر ضد دشمنانت قرار دهد، و در زمره هوادارنت، مرا از شهيدان در برابرت قرار دهد))(ان يجعلني من الناصرين‏لک علي اعدائک و المستشهدين بين يديک في جمله اوليائک (مفاتيح الجنان، ص 59).
در دعاي عهد، مي‏خوانيم:
((خدايا، به هنگام‏ظهورش، مرا از قبر، برون آر، در حالي که کفن پوشيده و شمشيرآخته و نيزه برگرفته باشم و نداي آن دعوت‏گر در شهر و بيابان را ( (لبيک)) گفته باشم)).(اخرجني من قبري موتزرا کفني شاهرا سيفي‏مجردا قناتي ملبيا دعوه‏الداعي في الحاضر و البادي.(مفاتيح الجنان، دعاي عهد، ص 540)
در فرازي ديگر،عاشقانه و شهادت طلبانه، در زيارت آن موعود امتها و ذخيره الهي براي نجات بشريت، مي‏گوييم:
اللهم کما جعلت‏قلبي بذکره معمورا فاجعل سلاحي بنصرته مشهورا.و ان حال‏بيني و بين لقائه الموت - الذي جعلته علي عبادک حتما و اقتدرت به علي‏خليقتک رغما - فابعثني عند خروجه ظاهرا من حفرتي موتزرا کفني حتي‏اجاهد بين يديه في الصف الذي اثنيت علي اهله في کتابک فقلت:( (کانهم بنيان مرصوص)) (مفاتيح الجنان، ص 528) خدايا...
همچنانکه دلم‏را به ياد مهدي آباد کردي و مرا زنده دل ساختي، سلاح مرا نيز در راه ياري او آخته ساز.
اگر مرگ،که براي همه است و نشانه قدرت توست ميان من و ديدارش جدايي انداخت، خدايا، هنگام ظهورش مرا زنده کن، تا سر از گور بردارم، و کفن خود را بر کمر بندم و در رکاب او پيکار کنم، در همان صفي که در قرآن‏آنان را ستوده‏اي:((صفي که اهل آن، همچون بنياني پولادين‏اند)).
آري...اين‏است حماسه و روح ((شهادت‏طلبي))، که ائمه ما، در متن زيارتنامه‏ها، به ما آموخته‏اند..
آيا با تخريب قبر، مي‏توان الهام معنوي و روحي را از تربت سيدالشهدا گرفت؟آيا با حمله و هجوم به مزارات معصومين، مي‏توان عقيده و ايمان به آنان را از مردم سلب کرد؟
تجربه‏و تاريخ نشان داده است که حکام ستمگر در اين مورد، هرگز موفق نبوده‏اند.ا.

شهدا ماندند و ما رفتيم و اي كاش ما هم مي مانديم و گذر زمان مارا از خاطره ها نمي برد و اي كاش دوستي با خوبان بر ما تاثير مي كرد و ماهم مي مانديم و چه جايي با صفاتر از جايي كه خوبان در آن هستند و كجا زيبا تر از جايي كه شهيدان از غافله ي ما جدا شدند و بهشت را مقدم بر اين دنياي مادي قرار دادند و كجا زيبا تر از كربلا كه سيدوسالار شهيدان اين جدايي از دنيا را به آنان ياد داد نه به آنها بلكه به همه ما ياد داد ولي آنان عمل كردند و ما عكس عمل،اي شهدا شما سلام ما را به اربابمان برسانيد،ماكه لايق ديدن روي دلرباي او نشديم و فقط دلمان را به خاكهاي شلمچه خوش كرديم و گفتن اين جمله كه آنها در اين خاك ارباب را ديدند پس خدا كند ماهم در اين خاك جلوه اي از او را ببينيم پس به ياد شهدا مي خوانيم:
نسيمي جان فضا مي آيد/بوي كرببلا مي آيد.
اي سالارشهيدان،چه دسته گلهايي را گلچين كردي و معلوم است كه ما نبايد انتظار شهادت داشته باشيم ما كه خاك پاي عباس بابايي ها،محمدجهان آراها،مهدي باكري ها،ابراهيم همت ها،حسين فهميده ها،بهنام محمدي ها،احمد كاظمي ها،حسين خرازي ها نمي شويم آنها عاشق بودن خودرا به گونه اي ثابت كردند كه مابگوييم:كاش معشوق از عاشق طلب جان مي كرد/تاكه هر بي سروپايي نشود يار كسي،پس ما را چه به شهادت و ديدن روي تو پس همان بهتر كه ما بمانيم خاك شلمچه و آرزوي دست نيافتني شهادت.

قبور شهدا به شرط رضایت خانواده آنها ساماندهی می شود

قائم مقام سازمان بهشت زهرا(س) گفت: در صورت اخذ رضایت خانواده شهدا توسط بنیاد شهید، سازمان بهشت زهرا(س) ساماندهی قبور شهدا را آغاز می کند.

طاووس كبریایى!اى هدیه خدایى!
تو دیدنى‏ترینى، اى دیدنى، كجایى؟
هر دیده مست راهت، غمدیده در پناهت
خشكیده یاس عالم در حسرت جدایى
اى آسمان اوّل!اى سایبان آخر!
اى چشم چشمه عشق! رحمى به بینوایى
آرام‏تر كه من هم با كودكان بیایم
پایى نمانده دیگر، جز دست بر دعایى
سخت است بى‏تو بودن، سخت است بى‏تو ماندن
سخت است بى‏تو، بى‏تو، بى‏یار دلربایى
هر درد را دوائى، هر سینه را صفایى
دنیاست غرق ظلمت، تو نور و روشنایى
اى یادگار دیروز،اى ماندگار فردا
اى بى‏قرار امروز، جانا چه آشنایى
آسان نمى‏توان رفت از خوان رحمت تو
بگذار تا بمانم در زیر گرد پایى
اُمّید نااُمیدان، مهدى سرت سلامت
سنگ است قلب بى‏تو، ننگ است بى‏وفایى

چشم به راه سپيده



تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي، نه اينکه «حاضر» نباشي.
«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است که به تو زده اند و آنان که بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند، آمدنت که در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو را مي خوانند، ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند که تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند، چرا که تو در ميان مائي، زيرا امام مائي. جمعه که از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند و قرار از کف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي کنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...

از ابتدای خلقتم که نام تو بر پیشانی ام

حک شده بود چشم انتظار آمدنت بودم و

آرزوی دیدارت را داشتم و آنگاه که تو نامم

پرسیدی و کربلا شنیدی دریافتم که آمده ای

دلم گواهی می داد می مانی اما ماندنی

سخت که تا قیام قیامت مرا در سوز خود خواهد سوزانید.

ضمیرها را که برپا کردند دانستم که دیگر آمده ای

که بمانی و این همان سفر بی بازگشت

موعود است. طفل دلم بهانه می گیرد، به

دنبال تلنگری می گردد تا اشک خود را بر پهنه

وجودم جاری کند. من سکوت هزار و چهارصد

ساله ام را هر ظهر عاشورا با خش خشی

زمزمه دار برای تو بازگو می کنم و چشم انتظار آمدن

مهدی (عج) می مانم

تا شاهد انتقامی باشم که از دشمنانت خواهد گرفت.


يا حسين

تقدیم به تو که خدای منی.



کنار حوض ایستاده ام. دستانم پاکند. قلبم ...

وضو میگیرم لب ِ حوض. آب شُر شُر میریزد از لب ِ شیر مسی.

میخواهم پیش خدایم بروم.

تمام سؤالها را از حفظم.

میخواهم دم ِ خانهُ او سنگ شوم.

به یک دستم شمشیری از نور و در دیگر دست سینهُ من.

میخواهم جامه از تن بدرم، داد و فریاد کنم.

داد ِ خاکستر از دود و داد ِ آتش از رود کنم.

خدایا، ای خالق هستی، باز کن در را اگر هستی.

کنار خانه ات؛ دلی سنگین، میطپد از خواهش دیدارت.

انتظار فرج بزرگترين فرج است


بدون ترديد سخنان معصومين عليه السلام گاه در عين ايجاز، حاوي متعالي ترين معاني است. اگر کسي تلاش نمايد تمامي معارف مهدوي را در جمله­اي به ايجاز بيان نمايد، نخواهد توانست به زيبايي كلام امام زين العابدين عليه السلام آموزه زيباي مهدويت را به تصوير بكشاند. آن حضرت در اين كلام موجز خويش هم زيبايي­هاي آرمانشهر اسلامي را با تعبير فرج بيان نموده است و هم امتداد آن را از حال تا آينده كامياب به فرج به تصوير كشيده است. آري، انتظار فرج و زيبايي در آينده، بزرگترين فرج و زيبايي از هم اينك زمان جاري است.


اما، سخن تنها از زيبايي تصوير نهفته در وراي كلمات پنج گانه «انتظار الفرج من اعظم الفرج» نيست، بلكه معاني متعالي نهفته در وراي آنها از اهميت بيشتري برخوردار است. در واقع اگر بتوانيم با اين كلمات خماسي ابعاد و زواياي انتظار فرج را بيان كنيم، خود گوشه­اي از بي­نهايت و قطره­اي از اقيانوس را رقم خواهد زد كه تمامي ابعاد و زواياي آموزه مهدويت از آن برخوردار است. انتظار فرج از اين جهت جا دارد موضوع تحليلهاي علمي بسياري باشد كه جامعه امروز ما تشنه سيراب گشتن بدان است.


چند برگي را از اين دفتر ورق مي­زنيم. اگر نگاهي به حال زار و آشفته بشر امروزي بيندازيم، خواهيم ديد كه انسان مدرن و به ظاهر پيشرفته و صنعتي شده امروز به رغم آنكه تمامي لوازم عيش و عشرت و خوشي او را احاطه كرده است، اما از دست يافتن به آرامش خاطر بري و بي بهره است. تمامي لذات مادي در كنار اوست و او در تنهايي خويش اسير غم و اندوه است. تصور مرگ همچون ديوي سركش و وحشي، خواب خوش تنعم به نعمتهاي مادي دنيوي را در كام او تلخ كرده است. او بيمار است، اما درد او را تنها اميد چاره است. درماني كه او در اختيار نداشته و دچار تنگناهاي زندگي مادي شهواني خويش است. راستي اگر او به خدا ايمان داشت و مي­دانست فرج در راه است، باز چنين بود. هيهات! هيهات!


عصر حاضر را عصر بحران هويتها و ظهور هويتهاي چهل تكه در عصر مجازي جهاني شدن قلمداد كرده­اند. عصري كه آشفتگي ناشي از ادغام و در هم رفتگي فرهنگها و تمدنها حتي آسايش قبلي را از انسان امروز گرفته و او را بيشتر درگير خود كرده است. انساني كه در مقابل خويش تصويرهاي مختلفي از زندگي را مي­بيند. انساني كه هر روز فرهنگها و مردماني را با سبكها و سليقه­هاي مختلف زندگي مي­بيند، گاه از يافتن راه از بي­راهه مي­ماند. ارزشها، سيلانيت يافته و مأمني براي انسان امروزي نيست. اما راستي كجا بايد پناه برد؟ آيا، مأمن و پناهگاهي جز باور به ظهور جامعه أمن و سلام مهدوي وجود دارد؟! پس چنين است كه براي انسان دچار بحرانهاي مختلف اجتماعي، فرهنگي و هويتي انتظار فرج، بزرگترين فرج است. فرجي كه منتظران واقعي را پيش از اين از در افتادن در چنان بحرانهايي نجات داده است.


اما در جامعه بايد زندگي كرد. جامعه نياز به سياست و مديريت دارد. باز در جهان آشفته بازار ايدئولوژيها و مكاتب مختلف بشري كه هر روز يكي مي­آيد و يكي مي­رود، بايد دست به دامان كدامين شد؟! آيا اين ايدئولوژيها كه همانند زبدي مي­آيند و مكثي ندارد تا آدمي را سيراب نمايند، ارزش دل بستن را دارد. همين چند صباح پيش بود كه ايدئولوژي ناسيوناليسم گوش جهانيان را با طنينهاي سهمگين خود كر كرده بود! اما اندكي نگذشت كه در پيشگام جهاني شدن دچار فراموشي ابدي گرديد. آيا سراب پايان تاريخ ليبرالي نيز جز اين خواهد بود! افليس الصبح بقريب!. اما نه چاره­اي ديگر است. هر چند ما شكوه­گر فقدان پيامبر خويش و غيبت وليّمان هستيم، اما راه بسته نيست: «انتظار الفرج من اعظم الفرج». چند قدمي ديگر بايد تحمل و تأملي عميق در حال خويش كرد!


فصلنامه انتظار موعود كه سالهاست همراه شما بوده است، اينك در رويكردي جديد تلاش مي­نمايد با كسب «امتياز علمي- پژوهشي»، منتظران موعود را به تأملات عميق در اوضاع زمانه و آرمانشهر مهدوي فرا بخواند. همگي بايد بكوشيم، تا با عميقترين نگاهها، نابترين پيامها را براي انسان بحران زده امروزي، از زلال آب معين مهدوي عرضه نماييم. اين همان رسالتي است كه كارگشاي مشكلات علمي ما در جهان كنوني خواهد بود و خواهيم توانست در زمينه‌سازي ظهور منجي موعود، نهضت نرم افزاري مهدوي را رقم زنيم!.

باسمه تعالی



زندگینامه حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)



فاطمه (علیها السلام) در نزد مسلمانان برترین و والامقام ترین بانوی جهان در تمام قرون و اعصار می‌باشد. این عقیده بر گرفته از مضامین احادیث نبوی است. این طایفه از احادیث، اگر چه از لحاظ لفظی دارای تفاوت هستند، اما دارای مضمونی واحد می‌باشند. در یکی از این گفتارها (که البته مورد اتفاق مسلمانان، اعم از شیعه و سنی است)، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: "فاطمه سرور زنان جهانیان است". اگر چه بنابر نص آیه شریفه قرآن، حضرت مریم برگزیده زنان جهانیان معرفی گردیده و در نزد مسلمانان دارای مقامی بلند و عفت و پاکدامنی مثال‌زدنی می‌باشد و از زنان برتر جهان معرفی گشته است، اما او برگزیده‌ی زنان عصر خویش بوده است. ولی علو مقام حضرت زهرا (علیها السلام) تنها محدود به عصر حیات آن بزرگوار نمی‌باشد و در تمامی اعصار جریان دارد. لذا است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در کلامی دیگر صراحتاً فاطمه (علیها السلام) را سرور زنان اولین و آخرین ذکر می‌نمایند. اما نکته‌ای دیگر نیز در این دو حدیث نبوی و احادیث مشابه دریافت می‌شود و آن اینست که اگر فاطمه (علیها السلام) برترین بانوی جهانیان است و در بین زنان از هر جهت، کسی دارای مقامی والاتر از او نیست، پس شناخت سراسر زندگانی و تمامی لحظات حیات او، از ارزش فوق العاده برخوردار می‌باشد. چرا که آدمی با دقت و تأمل در آن می‌تواند به عالیترین رتبه‌های روحانی نائل گردد. از سوی دیگر با مراجعه به قرآن کریم درمی‌یابیم که آیات متعددی در بیان شأن و مقام حضرتش نازل گردیده است که از آن جمله می‌توان به آیه‌ی تطهیر، آیه مباهله، آیات آغازین سوره دهر، سوره کوثر، آیه اعطای حق ذی القربی و... اشاره نمود که خود تأکیدی بر مقام عمیق آن حضرت در نزد خداوند است. این آیات با تکیه بر توفیق الهی، در مقالات دیگر مورد بررسی قرار خواهد گرفت. ما در این قسمت به طور مختصر و با رعایت اختصار، به مطالعه شخصیت و زندگانی آن بزرگوار خواهیم پرداخت.



نام، القاب، کنیه‌ها

نام مبارک آن حضرت، فاطمه (علیها السلام) است و از برای ایشان القاب و صفات متعددی همچون زهرا، صدیقه، طاهره، مبارکه، بتول، راضیه، مرضیه، نیز ذکر شده است.

فاطمه، در لغت به معنی بریده شده و جدا شده می‌باشد و علت این نامگذاری بر طبق احادیث نبوی، آنست که: پیروان فاطمه (علیها السلام) به سبب او از آتش دوزخ بریده، جدا شده و برکنارند.

زهرا به معنای درخشنده است و از امام ششم، امام صادق (علیه السلام) روایت شده است که: "چون دخت پیامبر در محرابش می‌ایستاد (مشغول عبادت می‌شد)، نورش برای اهل آسمان می‌درخشید؛ همانطور که نور ستارگان برای اهل زمین می‌درخشد."

صدّیقه به معنی کسی است که به جز راستی چیزی از او صادر نمی شود. طاهره به معنای پاک و پاکیزه، مبارکه به معنای با خیر و برکت، بتول به معنای بریده و دور از ناپاکی، راضیه به معنای راضی به قضا و قدر الهی و مرضیه یعنی مورد رضایت الهی.(1)

کنیه‌های فاطمه (علیها السلام) نیز عبارتند از ام الحسین، ام الحسن، ام الائمه، ام ابیها و...

ام ابیها به معنای مادر پدر می‌باشد و رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) دخترش را با این وصف می‌ستود؛ این امر حکایت از آن دارد که فاطمه (علیها السلام) بسان مادری برای رسول خدا بوده است. تاریخ نیز گواه خوبی بر این معناست؛ چه هنگامی که فاطمه در خانه پدر حضور داشت و پس از وفات خدیجه (سلام الله علیها) غمخوار پدر و مایه پشت گرمی و آرامش رسول خدا بود و در این راه از هیچ اقدامی مضایقه نمی‌نمود، چه در جنگها که فاطمه بر جراحات پدر مرهم می‌گذاشت و چه در تمامی مواقف دیگر حیات رسول خدا.



مادر و پدر

همانگونه که می‌دانیم، نام پدر فاطمه (علیها السلام) محمد بن عبدالله (صلی الله علیه و آله و سلم) است که او رسول گرامی اسلام، خاتم پیامبران الهی و برترین مخلوق خداوند می‌باشد. مادر حضرتش خدیجه دختر خویلد، از زنان بزرگ و شریف قریش بوده است. او نخستین بانویی است که به اسلام گرویده است و پس از پذیرش اسلام، تمامی ثروت و دارایی خود را در خدمت به اسلام و مسلمانان مصرف نمود. خدیجه در دوران جاهلیت و دوران پیش از ظهور اسلام نیز به پاکدامنی مشهور بود؛ تا جایی که از او به طاهره (پاکیزه) یاد می‌شد و او را بزرگ زنان قریش می‌نامیدند.



ولادت

فاطمه (علیها السلام) در سال پنجم پس از بعثت(2) و در روز 20 جمادی الثانی در مکه به دنیا آمد. چون به دنیا پانهاد، به قدرت الهی لب به سخن گشود و گفت: "شهادت می‌دهم که جز خدا، الهی نیست و پدرم رسول خدا و آقای پیامبران است و شوهرم سرور اوصیاء و فرزندانم (دو فرزندم) سرور نوادگان می‌باشند." اکثر مفسران شیعی و عده‌ای از مفسران بزرگ اهل تسنن نظیر فخر رازی، آیه آغازین سوره کوثر را به فاطمه (علیها السلام) تطبیق نموده‌اند و او را خیر کثیر و باعث بقا و گسترش نسل و ذریه پیامبر اکرم ذکر نموده‌اند. شایان ذکر است که آیه انتهایی این سوره نیز قرینه خوبی براین مدعاست که در آن خداوند به پیامبر خطاب می‌کند و می‌فرماید همانا دشمن تو ابتر و بدون نسل است.



مکارم اخلاق

سراسر زندگانی صدیقه طاهره (علیها السلام)، مملو از مکارم اخلاق و رفتارهای نمونه و انسانی است. ما در این مجال جهت رعایت اختصار تنها به سه مورد اشاره می‌نماییم. اما دوباره تأکید می‌کنیم که این موارد، تنها بخش کوچکی از مکارم اخلاقی آن حضرت است.

1- از جابر بن عبدالله انصاری، صحابی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) منقول است که: مردی از اعراب مهاجر که فردی فقیر مستمند بود، پس از نماز عصر از رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) طلب کمک و مساعدت نمود. حضرت فرمود که من چیزی ندارم. سپس او را به خانه فاطمه (سلام الله علیها) که در کنار مسجد و در نزدیکی خانه رسول خدا قرار داشت، راهنمایی نمودند. آن شخص به همراه بلال (صحابی و مؤذن رسول خدا) به در خانه حضرت فاطمه (علیها السلام) آمد و بر اهل بیت رسول خدا سلام گفت و سپس عرض حال نمود. حضرت فاطمه (علیها السلام) با وجود اینکه سه روز بود خود و پدر و همسرش در نهایت گرسنگی به سر می‌بردند، چون از حال فقیر آگاه شد، گردن‌بندی را که فرزند حمزه، دختر عموی حضرت به ایشان هدیه داده بود و در نزد آن بزرگوار یادگاری ارزشمند محسوب می‌شد، از گردن باز نمود و به اعرابی فرمود: این را بگیر و بفروش؛ امید است که خداوند بهتر از آن را نصیب تو نماید. اعرابی گردن‌بند را گرفت و به نزد پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بازگشت و شرح حال را گفت. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) از شنیدن ماجرا، متأثر گشت و اشک از چشمان مبارکش فرو ریخت و به حال اعرابی دعا فرمود. عمار یاسر (از اصحاب پیامبر) برخاست و اجازه گرفت و در برابر اعطای غذا، لباس، مرکب و هزینه سفر به اعرابی، آن گردن‌بند را از او خریداری نمود. پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) از اعرابی پرسید: آیا راضی شدی؟ او در مقابل، اظهار شرمندگی و تشکر نمود. عمار گردن‌بند را در پارچه ای یمانی پیچیده و آنرا معطر نمود و به همراه غلامش به پیامبر هدیه داد. غلام به نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) آمد و جریان را باز گفت. حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) غلام و گردن‌بند را به فاطمه (علیها السلام) بخشید. غلام به خانه‌ی صدیقه اطهر آمد. زهرا (علیها السلام)، گردن‌بند را گرفت و غلام را در راه خدا آزاد نمود.

گویند غلام در این هنگام تبسم نمود. هنگامی که علت را جویا شدند، گفت: چه گردن‌بند با برکتی بود، گرسنه‌ای را سیر کرد و برهنه‌ای را پوشانید، پیاده‌ای را صاحب مرکب و فقیری را بی‌نیاز کرد و غلامی را آزاد نمود و سرانجام به نزد صاحب خویش بازگشت.

2- رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) در شب زفاف پیراهن نویی را برای دختر خویش تهیه نمود. فاطمه (علیها السلام) پیراهن وصله‌داری نیز داشت. سائلی بر در خانه حاضر شد و گفت: من از خاندان نبوت پیراهن کهنه می‌خواهم. حضرت زهرا (علیها السلام) خواست پیراهن وصله‌دار را مطابق خواست سائل به او بدهد که به یاد آیه شریفه "هرگز به نیکی دست نمی‌یابید مگر آنکه از آنچه دوست دارید انفاق نمایید"، افتاد. در این هنگام فاطمه (علیها السلام) پیراهن نو را در راه خدا انفاق نمود.

3- امام حسن مجتبی در ضمن بیانی، عبادت فاطمه (علیها السلام)، توجه او به مردم و مقدم داشتن آنان بر خویشتن، در عالیترین ساعات راز و نیاز با پروردگار را این گونه توصیف می‌نمایند: "مادرم فاطمه را دیدم که در شب جمعه‌ای در محراب عبادت خویش ایستاده بود و تا صبحگاهان، پیوسته به رکوع و سجود می‌پرداخت. و شنیدم که بر مردان و زنان مؤمن دعا می‌کرد، آنان را نام می‌برد و بسیار برایشان دعا می‌نمود اما برای خویشتن هیچ دعایی نکرد. پس به او گفتم: ای مادر، چرا برای خویش همانگونه که برای غیر، دعا می‌نمودی، دعا نکردی؟ فاطمه (علیها السلام) گفت: پسرم ! اول همسایه و سپس خانه."



ازدواج و فرزندان آن حضرت

صدیقه کبری خواستگاران فراوانی داشت. نقل است که عده‌ای از نامداران صحابه از او خواستگاری کردند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به آنها فرمود که اختیار فاطمه در دست خداست. بنا بر آنچه که انس بن مالک نقل نموده است، عده‌ای دیگر از میان نامداران مهاجرین، برای خواستگاری فاطمه (علیها السلام) به نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رفتند و گفتند حاضریم برای این وصلت، مهر سنگینی را تقبل نماییم. رسول خدا همچنان مسأله را به نظر خداوند موکول می‌نمود تا سرانجام جبرئیل بر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نازل شد و گفت: "ای محمد! خدا بر تو سلام می‌رساند و می‌فرماید فاطمه را به عقد علی درآور، خداوند علی را برای فاطمه و فاطمه را برای علی پسندیده است." امام علی (علیه السلام) نیز از خواستگاران فاطمه (علیها السلام) بود و حضرت رسول بنا بر آنچه که ذکر گردید، به امر الهی با این وصلت موافقت نمود. در روایات متعددی نقل گشته است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: اگر علی نبود، فاطمه همتایی نداشت. بدین ترتیب بود که مقدمات زفاف فراهم شد. حضرت فاطمه (علیها السلام) با مهری اندک (بر خلاف رسوم جاهلی که مهر بزرگان بسیار بود) به خانه امام علی (علیه السلام) قدم گذارد.(3) ثمره این ازدواج مبارک، 5 فرزند به نامهای حسن، حسین، زینب، ام کلثوم و محسن (که در جریان وقایع پس از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) سقط شد)، بود. امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) از امامان 12 گانه می‌باشند که در دامان چنین مادری تربیت یافته‌اند و 9 امام دیگر (به غیر از امام علی (علیه السلام) و امام حسن (علیه السلام)) از ذریه امام حسین (علیه السلام) می‌باشند و بدین ترتیب و از طریق فاطمه (علیها السلام) به رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) منتسب می‌گردند و از ذریه ایشان به شمار می‌روند.(4) و به خاطر منسوب بودن ائمه طاهرین (به غیر از امیر مؤمنان (علیه السلام)) به آن حضرت، فاطمه (علیها السلام) را "ام الائمه" (مادر امامان) گویند.

زینب (سلام الله علیها) که بزرگترین دختر فاطمه (علیها السلام) به شمار می‌آید، بانویی عابد و پاکدامن و عالم بود. او پس از واقعه عاشورا، و در امتداد حرکت امام حسین (علیه السلام)، آن چنان قیام حسینی را نیکو تبیین نمود، که پایه‌های حکومت فاسق اموی به لرزه افتاد و صدای اعتراض مردم نسبت به ظلم و جور یزید بارها و بارها بلند شد. تا جایی که حرکتهای گسترده‌ای بر ضد ظلم و ستم او سازمان گرفت. آنچه از جای جای تاریخ درباره عبادت زینب کبری (علیها السلام) بدست می‌آید، آنست که حتی در سخت‌ترین شرایط و طاقت‌فرساترین لحظات نیز راز و نیاز خویش با پروردگار خود را ترک ننمود و این عبادت و راز و نیاز او نیز ریشه در شناخت و معرفت او نسبت به ذات مقدس ربوبی داشت.

ام کلثوم نیز که در دامان چنین مادری پرورش یافته بود، بانویی جلیل القدر و خردمند و سخنور بود که او نیز پس از عاشورا به همراه زینب (سلام الله علیها) حضور داشت و نقشی عمده در آگاهی دادن به مردم ایفا نمود.



فاطمه (علیها السلام) در خانه

فاطمه (علیها السلام) با آن همه فضیلت، همسری نیکو برای امیر مؤمنان بود. تا جایی که روایت شده هنگامی که علی (علیه السلام) به فاطمه (علیها السلام) می‌نگریست، غم و اندوهش زدوده می‌شد. فاطمه (علیها السلام) هیچگاه حتی اموری را که می‌پنداشت امام علی (علیه السلام) قادر به تدارک آنها نیست، از او طلب نمی نمود. اگر بخواهیم هر چه بهتر رابطه زناشویی آن دو نور آسمان فضیلت را بررسی نماییم، نیکوست از امام علی (علیه السلام) بشنویم؛ چه آن هنگام که در ذیل خطبه‌ای به فاطمه (علیها السلام) با عنوان بهترین بانوی جهانیان مباهات می‌نماید و او را از افتخارات خویش بر می‌شمرد و یا آن هنگام که می‌فرماید: "بخدا سوگند که او را به خشم در نیاوردم و تا هنگامی که زنده بود، او را وادار به کاری که خوشش نیاید ننمودم؛ او نیز مرا به خشم نیاورد و نافرمانی هم ننمود."



مقام حضرت زهرا (علیها السلام) و جایگاه علمی ایشان

فاطمه زهرا (علیها السلام) در نزد شیعیان اگر چه امام نیست، اما مقام و منزلت او در نزد خداوند و در بین مسلمانان به خصوص شیعیان، نه تنها کمتر از سایر ائمه نیست، بلکه آن حضرت همتای امیر المؤمنین و دارای منزلتی عظیم‌تر از سایر ائمه طاهرین (علیهم السلام) می‌باشد.

اگر بخواهیم مقام علمی فاطمه (علیها السلام) را درک کنیم و به گوشه‌ای از آن پی ببریم، شایسته است به گفتار او در خطبه فدکیه بنگریم؛ چه آنجا که استوارترین جملات را در توحید ذات اقدس ربوبی بر زبان جاری می‌کند، یا آن هنگام که معرفت و بینش خود را نسبت به رسول اکرم آشکار می‌سازد و یا در مجالی که در آن خطبه، امامت را شرح مختصری می‌دهد. جای جای این خطبه و احتجاجات این بانوی بزرگوار به قرآن کریم و بیان علت تشریع احکام، خود سندی محکم بر اقیانوس بی‌کران علم اوست که متصل به مجرای وحی است (قسمتی از این خطبه در فراز آخر مقاله خواهد آمد). از دیگر شواهدی که به آن وسیله می‌توان گوشه‌ای از علو مقام فاطمه (علیها السلام) را درک نمود، مراجعه زنان و یا حتی مردان مدینه در مسائل دینی و اعتقادی به آن بزرگوار می‌باشد که در فرازهای گوناگون تاریخ نقل شده است. همچنین استدلالهای عمیق فقهی فاطمه (علیها السلام) در جریان فدک (که مقداری از آن در ادامه ذکر خواهد گردید)، به روشنی بر احاطه فاطمه (علیها السلام) بر سراسر قرآن کریم و شرایع اسلامی دلالت می‌نماید.



مقام عصمت

در بیان عصمت فاطمه (علیها السلام) و مصونیت او نه تنها از گناه و لغزش بلکه از سهو و خطا، استدلال به آیه تطهیر ما را بی‌نیاز می‌کند. ما در این قسمت جهت جلوگیری از طولانی شدن بحث، تنها اشاره می‌نماییم که عصمت فاطمه (علیها السلام) از لحاظ کیفیت و ادله اثبات همانند عصمت سایر ائمه و پیامبر است که در قسمت مربوطه در سایت بحث خواهد شد.



بیان عظمت فاطمه از زبان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، بارها و بارها فاطمه (علیها السلام) را ستود و از او تجلیل نمود. در مواقع بسیاری می‌فرمود: "پدرش به فدایش باد" و گاه خم می‌شد و دست او را می‌بوسید. به هنگام سفر از آخرین کسی که خداحافظی می‌نمود، فاطمه (علیها السلام) بود و به هنگام بازگشت به اولین محلی که وارد می‌شد، خانه او بود.

عامه محدثین و مسلمانان از هر مذهب و با هر عقیده‌ای، این کلام را نقل نموده‌اند که حضرت رسول می‌فرمود: "فاطمه پاره تن من است هر کس او را بیازارد مرا آزرده است." از طرفی دیگر، قرآن کریم پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را از هر سخنی که منشأ آن هوای نفسانی باشد، بدور دانسته و صراحتاً بیان می‌دارد که هر چه پیامبر می‌فرماید، سخن وحی است. پس می‌توان دریافت که این همه تجلیل و ستایش از فاطمه (علیها السلام)، علتی ماورای روابط عاطفی مابین پدر و فرزند دارد. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز خود به این مطلب اشاره می‌فرمود. گاه در جواب خرده‌گیران، لب به سخن می‌گشود که خداوند مرا به این کار امر نموده و یا می‌فرمود: "من بوی بهشت را از او استشمام می‌کنم."

اما اگر از زوایای دیگر به بحث بنگریم و حدیث نبوی را در کنار آیات شریفه قرآن کریم قرار دهیم، مشاهده می‌نماییم قرآن کریم عقوبت کسانی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) را اذیت نمایند، عذابی دردناک ذکر می‌کند. و یا می‌فرماید کسانی که خدا و رسول را اذیت نمایند، خدا آنان را در دنیا از رحمت خویش دور می‌دارد و برای آنان عذابی خوار کننده آماده می‌نماید. پس به نیکی مشخص می‌شود که رضا و خشنودی فاطمه (علیها السلام)، رضا و خشنودی خداوند است و غضب او نیز باعث غضب خداست. به بیانی دقیق‌تر، او مظهر رضا و غضب الهی است. چرا که نمی‌توان فرض نمود، شخصی عملی را انجام دهد و بدان وسیله فاطمه (علیها السلام) را بیازارد و موجب آزردگی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گردد و بدین سبب مستوجب عقوبت الهی شود، اما خداوند از آن شخص راضی و به عمل او خشنود باشد و در عین رضایت، او را مورد عقوبتی سنگین قرار دهد.

نکته‌ای دیگر که از قرار دادن این حدیث در کنار آیات قرآن کریم بدست می‌آید، آنست که رضای فاطمه (علیها السلام)، تنها در مسیر حق بدست می‌آید و غضب او فقط در انحراف از حق و عدول از اوامر الهی حاصل می‌شود و در این امر حتی ذره‌ای تمایلات نفسانی و یا انگیزه‌های احساسی مؤثر نیست. چرا که از مقام عدل الهی، بدور است شخصی را به خاطر غضب دیگری که برخواسته از تمایل نفسانی و یا عوامل احساسی مؤثر بر اراده اوست، عقوبت نماید.



فاطمه (علیها السلام) پس از پیامبر

با وفات پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، فاطمه (علیها السلام) غرق در سوگ و ماتم شد. از یک طرف نه تنها پدر او بلکه آخرین فرستاده خداوند و ممتازترین مخلوق او، از میان بندگان به سوی خداوند، بار سفر بسته بود. هم او که در وجود خویش برترین مکارم اخلاقی را جمع نموده و با وصف صاحب خلق عظیم، توسط خداوند ستوده شده بود. هم او که با وفاتش باب وحی تشریعی بسته شد؛ از طرفی دیگر حق وصی او غصب گشته بود. و بدین ترتیب دین از مجرای صحیح خود، در حال انحراف بود. فاطمه (علیها السلام) هیچگاه غم و اندوه خویش را در این زمینه کتمان نمی‌نمود. گاه بر مزار پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) حاضر می‌شد و به سوگواری می‌پرداخت و گاه تربت شهیدان احد و مزار حمزه عموی پیامبر را برمی‌گزید و درد دل خویش را در آنجا بازگو می‌نمود. حتی آن هنگام که زنان مدینه علت غم و اندوه او را جویا شدند، در جواب آنان صراحتاً اعلام نمود که محزون فقدان رسول خدا و مغموم غصب حق وصی اوست.

هنوز چیزی از وفات رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) نگذشته بود که سفارش رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و ابلاغ فرمان الهی توسط ایشان در روز غدیر، مبنی بر نصب امام علی (علیه السلام) به عنوان حاکم و ولی مسلمین پس از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، توسط عده ای نادیده گرفته شد و آنان در محلی به نام سقیفه جمع گشتند و از میان خود فردی را به عنوان حاکم برگزیدند و شروع به جمع‌آوری بیعت از سایرین برای او نمودند. به همین منظور بود که عده‌ای از مسلمانان به نشانه اعتراض به غصب حکومت و نادیده گرفتن فرمان الهی در نصب امام علی (علیه السلام) به عنوان ولی و حاکم اسلامی پس از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در خانه فاطمه (علیها السلام) جمع گشتند. هنگامی که ابوبکر - منتخب سقیفه - که تنها توسط حاضرین در سقیفه انتخاب شده بود، از اجتماع آنان و عدم بیعت با وی مطلع شد؛ عمر را روانه خانه فاطمه (علیها السلام) نمود تا امام علی (علیه السلام) و سایرین را به زور برای بیعت در مسجد حاضر نماید. عمر نیز با عده‌ای به همراه پاره آتش، روانه خانه فاطمه (علیها السلام) شد. هنگامی که بر در خانه حاضر شد، فاطمه (علیها السلام) به پشت در آمد و علت حضور آنان را جویا شد. عمر علت را حاضر نمودن امام علی (علیه السلام) و دیگران در مسجد برای بیعت با ابوبکر عنوان نمود. فاطمه (علیها السلام) آنان را از این امر منع نمود و آنان را مورد توبیخ قرار داد. در نتیجه عده‌ای از همراهیان او متفرق گشتند. اما در این هنگام او که از عدم خروج معترضین آگاهی یافت، تهدید نمود در صورتی که امام علی (علیه السلام) و سایرین برای بیعت از خانه خارج نشوند، خانه را با اهلش به آتش خواهد کشید. و این در حالی بود که می‌دانست حضرت فاطمه (علیها السلام) در خانه حضور دارد. در این موقع عده‌ای از معترضین از خانه خارج شدند که مورد برخورد شدید عمر قرار گرفتند و شمشیر برخی از آنان نیز توسط او شکسته شد. اما همچنان امیر مومنان، فاطمه و کودکان آنان در خانه حضور داشتند. بدین ترتیب عمر دستور داد تا هیزم حاضر کنند و به وسیله هیزمهاي گردآوری شده و پاره آتشی که با خود همراه داشت، درب خانه را به آتش کشیدند و به زور وارد خانه شدند و به همراه عده‌ای از همراهانش خانه را مورد تفتیش قرار داده و امام علی را به زور و با اکراه به سمت مسجد کشان کشان بردند. در حین این عمل، فاطمه (علیها السلام) بسیار صدمه دید و لطمات فراوانی را تحمل نمود اما باز از پا ننشست و بنا بر احساس وظیفه و تکلیف الهی خویش در دفاع از ولی زمان و امام خود به مسجد آمد. عمر و ابوبکر و همراهان آنان را در مسجد رسول خدا مورد خطاب قرار داد و آنان را از غضب الهی و نزول عذاب بر حذر داشت. اما آنان اعمال خویش را ادامه دادند.



فاطمه (علیها السلام) و فدک

از دیگر ستمهایی که پس از ارتحال پیامبر در حق فاطمه (علیها السلام) روا داشته شد، مسأله فدک بود. فدک قریه‌ای است که تا مدینه حدود 165 کیلومتر فاصله دارد و دارای چشمه جوشان و نخلهای فراوان خرماست و خطه‌ای حاصلخیز می‌باشد. این قریه متعلق به یهودیان بود و آن را بدون هیچ جنگی به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بخشیدند؛ لذا مشمول اصطلاح انفال می‌گردد و بر طبق صریح قرآن، تنها اختصاص به خداوند و پیامبر اسلام دارد. پس از این جریان و با نزول آیه «و ات ذا القربی حقه»، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بر طبق دستور الهی آن را به فاطمه (علیها السلام) بخشید. فاطمه (علیها السلام) و امیر مومنان (علیه السلام) در فدک عاملانی داشتند که در آبادانی آن می‌کوشیدند و پس از برداشت محصول، درآمد آن را برای فاطمه (علیها السلام) می‌فرستادند. فاطمه (علیها السلام) نیز ابتدا حقوق عاملان خویش را می‌پرداخت و سپس مابقی را در میان فقرا تقسیم می‌نمود؛ و این در حالی بود که وضع معیشت آن حضرت و امام علی (علیه السلام) در ساده‌ترین وضع به سر می‌برد. گاه آنان قوت روز خویش را هم در راه خدا انفاق می‌نمودند و در نتیجه گرسنه سر به بالین می‌نهادند. اما در عین حال فقرا را بر خویش مقدم می‌داشتند و در این عمل خویش، تنها خدا را منظور نظر قرار می‌دادند. (چنانچه در آیات آغازین سوره دهر آمده است). پس از رحلت رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)، ابابکر با منتسب نمودن حدیثی به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) با این مضمون که ما انبیا از خویش ارثی باقی نمی‌گذاریم، ادعا نمود آنچه از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) باقی مانده، متعلق به تمامی مسلمین است.

فاطمه در مقام دفاع از حق مسلم خویش دو گونه عمل نمود. ابتدا افرادی را به عنوان شاهد معرفی نمود که گواهی دهند پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در زمان حیات خویش فدک را به او بخشیده است و در نتیجه فدک چیزی نبوده که به صورت ارث به او رسیده باشد. در مرحله بعد حضرت خطبه‌ای را در مسجد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ایراد نمود که همانگونه که قبلاً نیز ذکر شد، حاوی مطالب عمیق در توحید و رسالت و امامت است. در این خطبه که در نهایت فصاحت و بلاغت ایراد گردیده است، بطلان ادعای ابابکر را ثابت نمود. فاطمه به ابوبکر خطاب نمود که چگونه خلاف کتاب خدا سخن می‌گویی؟! سپس حضرت به شواهدی از آیات قرآن اشاره نمود که در آنها سلیمان، وارث داود ذکر گردیده و یا زکریا از خداوند تقاضای فرزندی را می‌نماید که وارث او و وارث آل یعقوب باشد. از استدلال فاطمه (علیها السلام) به نیکی اثبات می‌گردد بر فرض که فدک در زمان حیات پیامبر به فاطمه (علیها السلام) بخشیده نشده باشد، پس از پیامبر به او به ارث می‌رسد و در این صورت باز هم مالک آن فاطمه است و ادعای اینکه پیامبران از خویش ارث باقی نمی‌گذارند، ادعایی است خلاف حقیقت، و نسبت دادن این کلام به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) امری است دروغ؛ چرا که محال است آن حضرت بر خلاف کلام الهی سخن بگوید و خداوند نیز بارها در قرآن کریم این امر را تایید نموده و بر آن تاکید کرده است. اما با تمام این وجود، همچنان غصب فدک ادامه یافت و به مالک حقیقی‌اش بازگردانده نشد.

باید توجه داشت صحت ادعای فاطمه (علیها السلام) چنان واضح و روشن بود و استدلالهای او آنچنان متین و استوار بیان گردید که دیگر برای کسی جای شک باقی نمی‌ماند و بسیاری از منکرین در درون خود به وضوح آن را پذیرفته بودند. دلیل این معنا، آنست که عمر خلیفه دوم هنگامی که فتوحات اسلامی گسترش یافت و نیاز دستگاه خلافت به در آمد حاصل از آن بر طرف گردید، فدک را به امیر مؤمنان (علیه السلام) و اولاد فاطمه (علیها السلام) باز گرداند. اما بار دیگر در زمان عثمان فدک غصب گردید.



بیماری فاطمه (علیها السلام) و عیادت از او

سرانجام فاطمه بر اثر شدت ضربات و لطماتی که به او بر اثر هجوم به خانه‌اش و وقایع پس از آن وارد گشته بود، بیمار گشت و در بستر بیماری افتاد. گاه به زحمت از بستر برمی‌خاست و کارهای خانه را انجام می‌داد و گاه به سختی و با همراهی اطفال کوچکش، خود را کنار تربت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌رساند و یا کنار مزار حمزه عموی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و دیگر شهدای احد حاضر می‌گشت و غم و اندوه خود را بازگو می‌نمود.

در همین ایام بود که روزی زنان مهاجر و انصار که از بیماری او آگاهی یافته بودند، جهت عیادت به دیدارش آمدند. فاطمه (علیها السلام) در این دیدار بار دیگر اعتراض و نارضایتی خویش را از اقدام گروهی که خلافت را به ناحق از آن خویش نموده بودند، اعلام نمود و از آنان و عده‌ای که در مقابل آن سکوت نموده بودند، به علت عدم انجام وظیفه الهی و نادیده گرفتن فرمان نبوی درباره وصایت امام علی (علیه السلام) انتقاد کرد و نسبت به عواقب این اقدام و خروج اسلام از مجرای صحیح خود به آنان هشدار داد. همچنین برکاتی را که در اثر عمل به تکلیف الهی و اطاعت از جانشین پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از جانب خداوند بر آنان نائل خواهد شد، خاطر نشان نمود.

در چنین روزهایی بود که ابابکر و عمر به عیادت حضرت آمدند. هر چند در ابتدا فاطمه (علیها السلام) از آنان رویگردان بود و به آنان اذن عیادت نمی‌داد، اما سرانجام آنان بر بستر فاطمه (علیها السلام) حاضر گشتند. فاطمه (علیها السلام) در این هنگام، این کلام پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را که فرموده بود: "هر کس فاطمه را به غصب در آورد من را آزرده و هر که او را راضی نماید مرا راضی نموده"، به آنان یادآوری نمود. ابابکر و عمر نیز صدق این کلام و انتساب آن به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را تأیید نمودند. سرانجام فاطمه (علیها السلام)، خدا و ملائکه را شاهد گرفت فرمود: "شما من را به غضب آوردید و هرگز من را راضی ننمودید؛ در نزد پیامبر، شکایت شما دو نفر را خواهم نمود."



وصیت

در ایام بیماری، فاطمه (علیها السلام) روزی امام علی (علیه السلام) را فراخواند و آن حضرت را وصی خویش قرار داد و به آن حضرت وصیت نمود که پس از وفاتش، فاطمه (علیها السلام) را شبانه غسل دهد و شبانه کفن نماید و شبانه دفن کند و احدی از کسانی که در حق او ستم روا داشته‌اند، در مراسم تدفین و نماز خواندن بر جنازه او حاضر نباشند.



شهادت

سرانجام روز سوم جمادی الثانی سال یازدهم هجری فرا رسید. فاطمه (علیها السلام) آب طلب نموده و بوسیله آن بدن مطهر خویش را شستشو داد و غسل نمود. سپس جامه‌ای نو پوشید و در بستر خوابید و پارچه‌ای سفید به روی خود کشید؛ چیزی نگذشت که دخت پیامبر، بر اثر حوادث ناشی از هجوم به خانه ایشان، دنیا را ترک نموده و به شهادت رسید؛ در حالیکه از عمر مبارکش بنا بر مشهور، 18 سال بیشتر نمی‌گذشت و بنا بر مشهور تنها 95 روز پس از رسول خدا در این دنیا زندگی نمود.

فاطمه (علیها السلام) در حالی از این دنیا سفر نمود که بنا بر گفته معتبرترین کتب در نزد اهل تسنن و همچنین برترین کتب شیعیان، از ابابکر و عمر خشمگین بود و در اواخر عمر هرگز با آنان سخن نگفت؛ و طبیعی است که دیگر حتی تأسف ابی‌بکر در هنگام مرگ از تعرض به خانه فاطمه (علیها السلام) سودی نخواهد بخشید.



تغسیل و تدفین

مردم مدینه پس از آگاهی از شهادت فاطمه (علیها السلام)، در اطراف خانه آن بزرگوار جمع گشتند و منتظر تشییع و تدفین فاطمه (علیها السلام) بودند؛ اما اعلام شد که تدفین فاطمه (علیها السلام) به تأخیر افتاده است. لذا مردم پراکنده شدند. هنگامی که شب فرا رسید و چشمان مردم به خواب رفت، امام علی (علیه السلام) بنا بر وصیت فاطمه (علیها السلام) و بدور از حضور افراد، به غسل بدن مطهر و رنج دیده همسر خویش پرداخت و سپس او را کفن نمود. هنگامی که از غسل دادن او فارغ شد، به امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) (در حالی که در زمان شهادت مادر هر دو کودک بودند.) امر فرمود: تا عده‌ای از صحابه راستین رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) را که البته مورد رضایت فاطمه (علیها السلام) بودند، خبر نمایند تا در مراسم تدفین آن بزرگوار شرکت کنند. (و اینان از 7 نفر تجاوز نمی‌کرده‌اند). پس از حضور آنان، امیر مؤمنان بر فاطمه (علیها السلام) نماز گزارد و سپس در میان حزن و اندوه کودکان خردسالش که مخفیانه در فراق مادر جوان خویش گریه می‌نمودند، به تدفین فاطمه (علیها السلام) پرداخت. هنگامی که تدفین فاطمه (علیها السلام) به پایان رسید، رو به سمت مزار رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) نمود و گفت:

"سلام بر تو ای رسول خدا، از جانب من و از دخترت؛ آن دختری که بر تو و در کنار تو آرمیده است و در زمانی اندک به تو ملحق شده. ای رسول خدا، صبر و شکیبایی‌ام از فراق حبیبه‌ات کم شده، خودداریم در فراق او از بین رفت... ما از خداییم و بسوی او باز می‌گردیم... به زودی دخترت، تو را خبر دهد که چه سان امتت فراهم گردیدند و بر او ستم ورزیدند. سرگذشت را از او بپرس و گزارش را از او بخواه که دیری نگذشته و یاد تو فراموش نگشته..."

امروزه پس از گذشت سالیان متمادی همچنان مزار سرور بانوان جهان مخفی است و کسی از محل آن آگاه نیست. مسلمانان و بخصوص شیعیان در انتظار ظهور امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بزرگترین منجی الهی و یازدهمین فرزند از نسل فاطمه (علیها السلام) در میان ائمه می‌باشند تا او مزار مخفی شده مادر خویش را بر جهانیان آشکار سازد و به ظلم و بی عدالتی در سراسر گیتی، پایان دهد.



سخنان فاطمه

از فاطمه (علیها السلام) سخنان فراوانی بر جای مانده، که پاره‌ای از آنان مستقیماً از او نقل شده است و به نیکی می‌توان گوشه‌ای از علو مقام و ژرفای علم و معرفت او را در این کلمات دریافت و پاره‌ای دیگر نیز بواسطه او، از وجود پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) روایت گشته است که به نوبه خود بیانگر ارتباط نزدیک او با رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و عمق درک و فهم فاطمه (علیها السلام) می‌باشد. در این مجال، جهت رعایت اختصار تنها به دو مورد از کلماتی که مستقیماً از فاطمه (علیها السلام) نقل شده اشاره می‌نماییم:

1- قال مولاتنا فاطمة الزهرا (علیها السلام): "من اصعد الی الله خالص عبادته، اهبط الله عزوجل الیه افضل مصلحته"

فاطمه زهرا (سلام الله علیها) فرمود: "هر کس عبادت خالص خود را به سوی پروردگار بالا بفرستد، خداوند برترین مصلحت خود را به سوی او می‌فرستد."

2- قال مولاتنا فاطمة الزهرا (علیها السلام) فی قسم من خطبة الفدکیة: "فجعل الله الایمان تطهیراً لکم من الشرک، و الصلوه تنزیها لکم عن الکبر، و الزکاه تزکیه للنفس و نماًء فی الرزق، و الصیام تثبیتاً للإ خلاص، و الحج تشییداً للدین، و العدل تنسیقاً للقلوب، و طاعتنا نظاماً للملة، و اما متنا اماناً من الفرقه، و الجهاد عزا للإسلام، و الصبر معونة علی استیجاب الأجر، و الأمر بالمعروف مصلحة للعامه، و بر الوالدین وقایه من السخط، وصلة الأرحام منماة للعدد، و القصاص حصناً للدماء، و الوفاء بالندر تعریضاً للمغفره، و توفیة المکائیل و الموازین تغییراً للبخس، و النهی عن شرب الخمر تنزیهاً عن الرجس، و اجتناب القذف حجاباً عن اللعنة، و ترک السرقة ایجاباً للعفة، و حرم الله الشرک اخلاصاً له بالربوبیه، فاتقوا الله حق تقاته و لا تموتن الا و انتم مسلمون و اطیعو الله فیما امرکم به و نهاکم عنه فانه" انما یخشی الله من عباده العلماء."

فاطمه زهرا (علیها السلام) در قسمتی از خطبه فدکیه می‌فرمایند: "پس خداوند ایمان را موجب پاکی شما از شرک، نماز را موجب تنزیه و پاکی شما از (آلودگی) تکبر، زکات را باعث تزکیه و طهارت روح و روان و رشد و فزونی در روزی، روزه را موجب پایداری اخلاص، حج را باعث استواری دین، دادگری و عدل را موجب انسجام و تقویت دلها، اطاعت و پیروی از ما را باعث نظم و آسایش ملت، رهبری و پیشوایی ما را موجب امان از جدایی و تفرقه، جهاد را موجب عزت و شکوه اسلام، صبر و پایداری را کمکی بر استحقاق و شایستگی پاداش، امر به معروف را به مصلحت عامه مردم، نیکی به پدر و مادر را سپری از خشم پروردگار، پیوند و پیوستگی با ارحام و خویشاوندان را موجب کثرت جمعیت، قصاص را موجب جلوگیری از خونریزیها، وفا به نذر را موجب قرار گرفتن در معرض آمرزش، پرهیز از کم فروشی را موجب عدم زیان و ورشکستگی، نهی از آشامیدن شراب را به خاطر پاک بودن از پلیدی، دوری جستن از قذف (تهمت ناروای جنسی) را انگیزه‌ای برای جلوگیری از لعن و نفرین، پرهیز از دزدی را موجب حفظ عفت و پاکدامنی قرار داد و خداوند شرک ورزیدن نسبت به خود را از آن جهت حرام فرمود که بندگان در بندگی خود نسبت به ربوبیت او اخلاص پیشه کنند، پس "از خداوند بدان گونه که شایسته است پرهیز داشته باشید و تقوا پیشه کنید و جز درحال مسلمانی از دنیا نروید." و خدا را در آنچه که شما را بدان امر می‌کند و آنچه که نهی می‌کند فرمان برداری کنید. زیرا "تنها بندگان دانا از خداوند خوف و ترس دارند."

خدا نه! شکل انسان نه، جدا از رنگ‌ها، بوها

ترا با خویش می‌سنجند دنیای ترازوها

کتابی! آیه‌هایت هر ورق معنای خورشیدی است

جهان آینه کور است و... تفسیر ارسطورها!

نسیمی! بوی گندمزار در تو می‌دود هر دم

نه! سودای شرابی در تو می‌رقصند، هندوها

نماز سبز گلدان‌های نومیدی اجابت کن

بیاری گل، بریزی عطر، در دستان شب بوها

تو راز سر به مهر غنچه‌هایی ای بهار سبز

بیا بگذار شیرین بگذرد اوقات کندوها

قیامت در قیامت رستخیز شاعران هستی

طرب در من ندارد رقص خلخال و النگوها

کمان در دست ابروها، جهان دست پری‌روها

خوشم با این هیاهوها، چه اشراقی است آن سوها!؟

طلسم دیر سال خاک شاید بشکند امشب

که بر خود حرز می‌بندند اینجا سحر و جادوها

پرستوها که برگردند فال عشق می‌گیریم

پرستوها! پرستوها پرستوها پرستوها

به نام او، به یاد او، برای او
ما معتقديم كه عشق سرخواهد زد **** بر پشت ستم كسي تبر خواهد زد

سوگند به هر چهار آيه نور **** سوگند به زخمهاي سر شار غرور

آخرشب سرد ما سحر مي گردد**** آشوب جهان فتنه سر مي گردد

چشمان زمين ز عشق تر مي گردد ****مهدي به ميان شيعه بر مي گردد

تفسير بلند ذوالفقار است اين مرد ****انگار بهار در بهار است اين مرد

با تيغ حسين در نيام آمده است ****انگار علي به انتقام آمده است

اي سيد سبز پوش من يا مولا ****اي مرد علم به دوش من يا مولا

برگرد هنوز بي قرارت هستند**** يك عده عجب در انتظارت هستند

آن مرد كه بوي سبز باران مي داد**** آن پير كه روح بر جماران مي داد

مي گفت كه عاقبت كسي مي آيد**** از نسل علي دادرسي مي آيد

اما تو نيامدي بهارانم رفت**** افسوس دگر پير جمارانم رفت

طفلان نجيب بيشه ها شير شدند**** مردان غريب جبهه ها پير شدند

يك عده به ذكر توبه تطهير شدند**** يك عده ز دوريت زمين گير شدند

برگرد كه بر بهارمان مي خندند**** يك عده به انتظارمان مي خندند

دستان سياهي كه به خون آلوده است**** گويند كه انتظارتان بيهوده است

افسوس كسي نيست بيا داد برس **** اي صاحب ذوالفقار به فرياد برس

امواج دلت آبي درياي غريب ****غربت كده ات كجاست مولاي غريب

غربت كده اي كه بوي دريا دارد**** صد خاطره از غربت زهرا دارد

برگرد علي چشم به راه است هنوز**** اسرار دلش در دل چاه است هنوز

آن چاه پراز ستاره را پيدا كن ****آن سينه پاره پاره را پيدا كن

برگرد كه بر بهارمان مي خندند**** يك عده به انتظارمان مي خندند

مادر!
تو بر مزار شهيد عزيز خويش
يك كاسه آب يخ
يك دسته گل بيار
زيرا كه من هنوز در اين خوابگاه خويش
لب تشنه حياتم
دل تشنه وطن
زيرا مني كه رفته به اين خواب جاودان
دلداده بهار و گل و سرو و لاله‏ام
من بيست ساله‏ام
مادر!
تو از براي خدا گريه سرمده
ديگر بجاي آه و فغان و غم و الم
با من بده بشارتي از مام ميهنم
مادر!
بگو، بگو كه چه شد كارزار ما؟
پيروزي آمده؟
صلح است برقرار؟
سرباز اگر كم است بگو،
مادر عزيز!
اينجا هزار مرد دگر هست مثل من
ما را نمانده طاقت خفتن ميان خاك
گر كارهاي بد است بگو، مادر عزيز!
خيزيم هر يكي
از گور خويشتن
ـ «يا مرگ»!
«يا وطن»!

بسيجي جواني که ميخواست ادامه دهنده راه شهدا باشه ولي ...

ميثم قبل از اينکه از پايگاه بياد بيرون يه بار ديگه سير عکسهاي شهداي جنگ و انقلاب رو خوب نگاه کرد. ميخواست با يکي يکيشون حرف بزنه و درد دل کنه و بگه که چقدر تنهائي اينروزا سخته. بهشون بگه همون حرفائي که حاج رضا یادش داده بود: "دشمن امروز تو لباس خوديه برادرا. کار شهدا کار بدرو احد بود و ولي ما به کارزار بدتر از معاويه و يزيد ميريم. به پارچه هاي سبز سيديشون نگاه نکنيد که سپاه معاويه هم قرآن سر نيزه کرده بود. خون شهدا و انقلاب مقدس ما رو هدف قرار دادن. درنگ نکنيد که اگه يه لحظه غفلت کنيم به خون شهدا خيانت کرديم."
دستاش هنوز از وضو خشک نشده بود ولي آستيناشو پائين زد. آخه اون که مثل سبزيا نگران اتوي پيراهن ورساچه اش نبود. تکمه آستينش هنوز پاره بود و نتونست ببنده. يادش اومد که حاجي قول داده بود که بعد از ظهري براش يه وامي جور کنه تا بتونه از پس خرجاي نامزدي و ازدواجش بر بياد. اونم به حاجي گفته بود اگه البته به لقاي يار نره و سالم برگرده. حاجي هم دست به پشتش زده بود و گفته بود که دلاور يه موقع اشتباهي به لقاي ياران اغتشاش گر نري ها! اينو که شنيده بود صورتش سرخ شده بود. راستش انتظار يه همچو شوخي رو از حاجي نداشت ولي ميدونست که حاجي وارسته تر از اين حرفاست و شايد فقط براي روحيه دادنه که ازين شوخيا ميکنه. چشماش که به عکس آخري افتاد اشکاش صورتش رو هم خيس کرد. آخه اون عکسو خوب ميشناخت. مگه ميشد اسم مجيد موسوي يادش بره. از اون روزي که در سفر به رزمگاه و مشهد اون شهيد شلمچه رو زيارت کرده بود يک روز رو هم يادش نمي اومد که بدون فکر کردن راجع به مجيد گذرونده باشه. حتي چند بار هم خواب ديده بود که زار زار ازش خواسته بود شفاعتش پهلوي مولا بکنه تا شايد يه فرصتي براي شهادت هم براي او پيش بياد. اولين بار عکس مجيد و تو زيارت دوکوهه ديده بود و داستان دلاوريهاي مجيد رو اونجا شنيده بود. ميثم خودشو بارها و بارها در مقابل يه همچي وضعيتي تصور کرده بود و از خدا خواسته بود که بهش کمک کنه که يه همچه موقعي او مثل مجيد باشه. شايد امروز فرصتي بود که تو اين آزمايش سربلند بياد بيرون.
هر چي به ميدون انقلاب نزديکتر ميشدند تعداد برادراي انتظامي بيشتر ميشد. مثل اينکه اونا خوب تونسته بودن اغتشاشگرارو سرجاشون بنشونن. نميدونست که از اين موضوع خوشحال باشه و يا ناراحت از اينکه فرصت آزمايش ايمان و وفاداريش به اسلام و رهبر رو پيدا نميکنه. تا اينکه يکي از برادرا با بيسيم گراي يکي از کوچه پس کوچه ها رو به حاجي رضا داد. حاجي ديگه لازم نبود توضيح بده. هيجان وجود میثمو گرفته بود. اون ديگه خودشو سوار موتور و تو خيابوناي تهرون نميديد. بلکه خودشو سوار اسبي ميديد که تو کربلاست و آمادست که به قلب لشگر کفار بتازه. بعد از چند تا پيچ خوردن تو کوچه پس کوچه ها با شنیدن صداي شعارها فهمید که به محل درگيري خیلی نزدیکند. زياد به محتواي شعارها دقت نميکرد. ميدونست هرچه باشه يک سري گولخوردگان رسانه هاي دشمنان انقلاب و اسلامند. خوب قراره چي بگن؟ تا اينکه بالاخره به محل درگيري رسيدند. با اشاره حاج رضا بچه ها مثل سواران کربلا و یاران آقا که به جای شمشیر باتوم و چماق دستشون بود به جمعيت حمله ور شدند. اول جمعيت از جلوي اونا فرار کردند و وسط رو براشون خالي کردند. پيش خودش گفت معلومه اين بچه قرطي ها ترسوتر از اين حرفان. اما چیزی نگذشت که جمعیت مثل دریای نیل که سربازان فرعون رو دور گرفت و غرق کرد اونا رو گرفت. تا بياد به خودش بجنبه موتورهاشون رو زمين بود و جمعيت باتونها و چماقهاشون از اونا گرفتند. ديگه نه فرصت داشت به ياد کربلا و شهدا بيفته و نه به وضع و لباس سوسولانه ایادی استکبار فکر کنه. و نه اینکه میتونست حساب مشت و چوب و لگدهائي رو که داشت ميخورد رو داشته باشد. ديگه خيلي هم مطمئن نبود که اگه بميره بهشت ميره و حوري ميبينه. از ترس قلبش مثل قلب يه گنجشکي که به تله افتاده تند تند ميزد. اونوقت فرشته نجات سر رسید. يکي از دخترخانمهاي جوان خودشو سپر بلاي او کرد و با جيغ و داد باقي تظاهر کننده ها رو از دورش پراکنده کرد: "بسه ديگه ما که مثل اينا وحشي نيستيم. طفلي نزديک بود يکي دوتا مشت هم نوش جون کنه. ميثم با خودش فکر کرد: "وحشي؟ مگه ما وحشي بوديم؟" اما خيلي مجال فکر کردن پيدا نکرد. ناگهان صداي سفير چند تا گلوله اونو به خودش آورد. ديگه از شدت ترس آب دهانش را نميتونست قوت بده. اول فکرکرد که تير اين آشوبگراست و از اينا هر چي بگي برمياد. اما با تعجب ديد چيزيش نشده. بالعکس اين اغتشاشکران که دارن فرار ميکنن و يکي يکي مثل اينکه ابابيل از بالا سنگ بهشو ميندازن دارن مثل برگ خزان می افتن. يه کمي اونورتر حاجي رضا رو دید کلت کمريشو کشيده به سمت جمعیت هدف گرفته و يکي يکي اونا رو ميزنه. ناله هاي يک دختر جوون رو که چند متر اونورتر از او غرق خون افتاده بود شنيد. ميخواست نگاه نکنه. آخه دختره نامحرم بود و روسريش هم از سرش افتاده بود. ولي غير ممکن بود. ناله هاي و زجه هاي دلخراش مال کسي نبود جز هموني که لحظاتي پيش خودش رو سپر بلاي او کرده بود. ناخود آگاه خيز برداشت که جلو بره. حاجي رضا مثل قرقي زودتر از اون رسيد. چيزي رو که ميديد باورش نيمشد. حاجي رضا با مشت و لگد شروع به زدن دختر بينوا کرد. داد زد حاجي نزن اين از اونا نيست. ولي حاجي مثل موجيها شده بودو نعره ميزد. جلوتر رفت تا جلوي حاج رضا رو بگيره. ولي حاج رضا قلدر تر از اين حرفها بود و پشت آرنج حاجي به ملاج میثم برخورد کرد و سرش گيج رفت و ديگه نفهميد چي شده.
وقتي داشت به هوش مي اومد روتخت بيمارستان بود. شنيد حاج رضا از پشت بيسيم داشت اورد ميداد: جسد اون هند جگرخوارو فقط به برو بچه هاي حراست ميديد شيرفهم شد؟ بگين گزارش پزشک قانوني رو هم تصادفي چيزي بنويسن. اگه کريمي هم خواست دم در بياره بهش بگيد که يه کار نکنه بگم گزارش خودشو بنويسند. ميثم تا اينارو که شنيد سرش دوباره گيج رفت و روي بالشت افتاد. صداي حاج رضا رو ميشنيد اما ترجيح داد که بيهوش بمونه. ديگه نميخواست به دنيايي برگرده که معلم اخلاقش يک ديو بوده نه اون حاج رضای عارف وارسته ای که تصورش رو میکرد. بغض گلوشو گرفته بود و داشت خفش میکرد. حاج رضا نزديک تر اومد و يکي دوبار صداش کرد: "ميثم؟ دلاور؟ چطوري برادر؟ بابا اونا حوري نبودن! هنوز زنده اي و بيخ ريش نامزدت؟" اما ديگه اون کلمات برای میثم چیزی به جز سوهان روح نبود. میخواست داد بزنه که بسه دیگه. دغل و دروغ بسه. تقلب بسه! حاج رضا ادامه داد. "خبرهاي خوب دارم. ديگه وام نياز نداري. فرمانده قرارگاه براي شجاعتات پاداش خوبي تعيين کرده." ميثم با خودش فکرکرد "شجاعت؟ مگه ما بوئي از شجاعت هم برديم؟" و دوباره بيهوش شد.

نامه از طرف خدا ...

امروز صبح­ که از خواب بيدار شدي،نگاهت مي کردم؛و اميدوار بودم که با من حرف بزني،حتي براي چند کلمه،نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد،از من تشکر کني.اما متوجه شدم که خيلي مشغولي،مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي.وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي وقت داري که بايستي و به من بگويي:سلام؛اما تو خيلي مشغول بودي.يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني. بعد ديدمت که از جا پريدي.خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛اما به طرف تلفن دويدي و در عوض به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات با خبر شوي. تمام روز با صبوري منتظر بودم.با اونهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلاً وقت نداشتي با من حرف بزني.متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني،شايد چون خجالت مي کشيدي که با من حرف بزني،سرت را به سوي من خم نکردي. تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري.بعد از انجام دادن چند کار،تلويزيون را روشن کردي.نمي دانم تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛ در حالي که درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو در حالي که تلويزيون را نگاه مي کردي،شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي. موقع خواب...،فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از آن که به اعضاي خوانواده ات شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي.اشکالي ندارد.احتمالاً متوجه نشدي که من هميشه در کنارت و براي کمک به تو آماده ام. من صبورم،بيش از آنچه تو فکرش را مي کني.حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور با ديگران صبور باشي.من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر يک سر تکان دادن،دعا،فکر،يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد. خيلي سخت است که يک مکالمه يک طرفه داشته باشي.خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به اميد آنکه شايد امروز کمي هم به من وقت بدهي. آيا وقت داري که اين را براي کس ديگري هم بفرستي؟ اگر نه،عيبي ندارد،مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبي داشته باشي...
دوست و دوستدارت:خدا

خدايا ..
چه لحظه هايي که در زندگي ترا گم کردم اما تو هميشه کنارم بودي ...
چه دقيقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم نکردي...
چه ساعت هايي که غرق در شادي و غرور، تو رو که پشت همه موفقيت هام قايم شده بودي از ياد بردم اما تو هميشه به يادم بودي ...
چه روزهايي که سرمو تُو لاکم کردم و توي غصه هايي که فکر ميکردم تو براي تلافي کارهاي بدم برام فرستادي دست و پا زدم ، اما تو هميشه کاري کردي که به صلاح من است ... وقتي خسته از همه جا و همه کس نااميدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادي...
وقت از آدم هاي دور و برم دلم گرفت ...
و دنيا غم هاش و بهم ارزوني کرد تو به قلبم آرامش دادي...
تو با حضورت به خنده هام هدف دادي ، به گريه هام دليل دادي ، به زندگيم ، به نفس کشيدنم رنگ دادي...
وقتي قلبم تپيد تو همه عظمت و بزرگيت رو تو قلب کوچک و خسته ام جا دادي...
وقتي دوستام درددلاشون را برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا کردم فهميدم که غم و غصه هاي ديگرون بارش سنگين تر از از غصه هاي خودمه...
اون وقت تو وجودم شيرينيه به ياد ديگران بودن رو چشيدم ...
وقتي بهم بخشيدي و ازم گرفتي فهميدم اين معادله زندگيه نه غصه خوردن واسه نداشته هاش ...
نه شاد بودن واسه داشته ها ...
و وقتي به ازاي نداشته ها بهم چيز هاي ديگه اي دادي اونوقت به بزرگي و مهربونيت بيشتر پي بردم ...
و فهميدم بيشتر از اون چه که هستي بايد مهربون باشي ...
خدا جونم خيلي دوست دارم خيلي زياد و به خاطر همه چيز ممنون.....
خدايا به خاطر سه چيز سپاسگذارم
دادن هايت ندادن هايت گرفتن هايت.......
دادن هايت را نعمت ، ندادن هايت را رحمت ، گرفتن هايت را حکمت

زیارت عاشورا



بسم الله الرحمن الرحیم



اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ

* * * * * * سلام بر تو اى ابا عبداللّه سلام بر تو اى فرزند

رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَ اللَّهِ وَابْنَ خِيَرَتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا

رسول خدا سلام بر تو اى برگزيده خدا و فرزند برگزيده اش سلام بر تو اى

بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ

فرزند امير مؤ منان و فرزند آقاى اوصياء سلام بر تو اى فرزند فاطمه

سَيِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ

بانوى زنان جهانيان سلام بر تو اى كه خدا خونخواهيش كندو فرزند چنين كسى و اى كشته اى كه انتقام

الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكُمْ

كشته گانت نگرفتى سلام بر تو و بر روانهائى كه فرود آمدند به آستانت ، بر شما همگى از جانب

مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ

من سلام خدا باد هميشه تا من برجايم و برجا است شب و روز اى ابا عبداللّه

لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلى

براستى بزرگ شد سوگوارى تو و گران و عظيم گشت مصيبت تو بر ما و بر

جَميعِ اَهْلِالاِْسْلامِ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى

همه اهل اسلام و گران و عظيم گشت مصيبت تو در آسمانها بر

جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ

همه اهل آسمانها پس خدا لعنت كند مردمى را كه ريختند شالوده ستم و بيدادگرى

عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَاَزالَتْكُمْ عَنْ

را بر شما خاندان و خدا لعنت كند مردمى را كه كنار زدند شما را از مقام مخصوصتان و دور كردند شما را از

مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَلَعَنَ اللَّهُ

آن مرتبه هائى كه خداوند آن رتبه ها را به شما داده بود و خدا لعنت كند مردمى كه شما را كشتند و خدا لعنت كند

الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ

آنانكه تهيه اسباب كردند براى كشندگان شما تا آنها توانستند با شما بجنگند بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى شما

وَمِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ وَاَوْلِياَّئِهِم يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ

از ايشان و از پيروان و دنبال روندگانشان و دوستانشان اى اباعبداللّه من تسليمم و در صلحم

سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَلَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ

با كسى كه با شما در صلح است و در جنگم با هر كس كه با شما در جنگ است تا روز قيامت و خدا لعنت كند خاندان زياد

وَآلَ مَرْوانَ وَلَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَيَّةَ قاطِبَةً وَلَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ وَلَعَنَ

و خاندان مروان را و خدا لعنت كند بنى اميه را همگى و خدا لعنت كند فرزند مرجانه (ابن زياد) را و

اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَلَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسْرَجَتْ وَاَلْجَمَتْ

خدا لعنت كند عمر بن سعد را و خدا لعنت كند شمر را و خدا لعنت كند مردمى را كه اسبها را زين كردند و دهنه زدند

وَتَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ بِاَبى اَنْتَ وَاُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ

و به راه افتادند براى پيكار با تو پدر و مادرم بفدايت كه براستى بزرگ شد مصيبت تو بر من پس مى خواهم از

الَّذى اَكْرَمَ مَقامَكَ وَاَكْرَمَنى بِكَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ

آن خدائى كه گرامى داشت مقام تو را و گرامى داشت مرا بخاطر تو كه روزيم گرداند خونخواهى تو را در ركاب آن امام

مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ اَللّهُمَّ اجْعَلْنى

يارى شده از خاندان محمد صلى اللّه عليه و آله خدايا قرار ده مرا

عِنْدَكَ وَجيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ يا اَبا

نزد خودت آبرومند بوسيله حسين عليه السلام در دنيا و آخرت اى ابا

عَبْدِاللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلى اللَّهِ وَاِلى رَسُولِهِ وَاِلى اميرِالْمُؤْمِنينَ وَ اِلى فاطِمَةَ

عبداللّه من تقرب جويم به درگاه خدا و پيشگاه رسولش و اميرالمؤ منين و فاطمه

وَاِلَى الْحَسَنِ وَاِلَيْكَ بِمُوالاتِكَ وَبِالْبَراَّئَةِ [مِمَّنْ قاتَلَكَ وَ

و حسن و شما بوسيله دوستى تو و بوسيله بيزارى از كسى كه با تو مقاتله كرد و

نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرائَةِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ

جنگ با تو را برپا كرد و به بيزارى جستن از كسى كه شالوده ستم و ظلم

عَلَيْكُمْ وَاَبْرَءُ اِلَى اللّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ] مِمَّنْ اَسَسَّ اَساسَ ذلِكَ وَبَنى

بر شما را ريخت و بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى رسولش از كسى كه پى ريزى كرد شالوده اين كار را و پايه گذارى كرد

عَلَيْهِ بُنْيانَهُ وَجَرى فى ظُلْمِهِ وَجَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَعلى اَشْياعِكُمْ بَرِئْتُ

بر آن بنيانش را و دنبال كرد ستم و ظلمش را بر شما و بر پيروان شما بيزارى جويم

اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَاَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَمُوالاةِ

بدرگاه خدا و به پيشگاه شما از ايشان و تقرب جويم بسوى خدا سپس بشما بوسيله دوستيتان و دوستى

وَلِيِّكُمْ وَبِالْبَر آئَةِ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ وَالنّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَبِالْبَر آئَةِ

دوستان شماو به بيزارى از دشمنانتان و برپا كنندگان (و آتش افروزان ) جنگ با شما و به بيزارى

مِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ

از ياران و پيروانشان من در صلح و سازشم با كسى كه با شما در صلح است و در جنگم با كسى كه با شما

حارَبَكُمْ وَوَلِىُّ لِمَنْ والاكُمْ وَعَدُوُّ لِمَنْ عاداكُمْ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى

در جنگ است و دوستم با كسى كه شما را دوست دارد و دشمنم با كسى كه شما را دشمن دارد و درخواست كنم از خدائى كه

اَكْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُمْ وَمَعْرِفَةِ اَوْلِياَّئِكُمْ وَرَزَقَنِى الْبَراَّئَةَ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ

مرا گرامى داشت بوسيله معرفت شما و معرفت دوستانتان و روزيم كند بيزارى جستن از دشمنانتان را

اَنْ يَجْعَلَنى مَعَكُمْ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَاَنْ يُثَبِّتَ لى عِنْدَكُمْ قَدَمَ

به اينكه قرار دهد مرا با شما در دنيا و آخرت و پابرجا دارد براى من در پيش شما گام

صِدْقٍ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَاَسْئَلُهُ اَنْ يُبَلِّغَنِى الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ

راست و درستى (و ثبات قدمى ) در دنيا و آخرت و از او خواهم كه برساند مرا به مقام پسنديده شما

عِنْدَ اللَّهِ وَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارى مَعَاِمامٍ هُدىً ظاهِرٍ ناطِقٍ [بِالْحَقِّ]

در پيش خدا و روزيم كند خونخواهى شما را با امام راهنماى آشكار گوياى [به حق ]

مِنْكُمْ وَاَسْئَلُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَبِالشَّاْنِ الَّذى لَكُمْ عِنْدَهُ اَنْ يُعْطِيَنى

كه از شما (خاندان ) است و از خدا خواهم به حق شما و بدان منزلتى كه شما نزد او داريد كه عطا كند

بِمُصابى بِكُمْ اَفْضَلَ ما يُعْطى مُصاباً بِمُصيبَتِهِ مُصيبَةً ما اَعْظَمَها

به من بوسيله مصيبتى كه از ناحيه شما به من رسيده بهترين پاداشى را كه مى دهد به يك مصيبت زده از مصيبتى كه ديده براستى چه

وَاَعْظَمَ رَزِيَّتَها فِى الاِْسْلامِ وَفى جَميعِ السَّمواتِ وَالاَْرْضِ اَللّهُمَّ

مصيبت بزرگى و چه داغ گرانى بود در اسلام و در تمام آسمانها و زمين خدايا

اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْكَ صَلَواتٌ وَرَحْمَةٌ وَمَغْفِرَةٌ

چنانم كن در اينجا كه ايستاده ام از كسانى باشم كه برسد بدو از ناحيه تو درود و رحمت و آمرزشى

اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَمَماتى مَماتَ

خدايا قرار ده زندگيم را زندگى محمد و آل محمد و مرگم را مرگ

مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اَللّهُمَّ اِنَّ هذا يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُو اُمَيَّةَ وَابْنُ آكِلَةِ

محمد و آل محمد خدايا اين روز روزى است كه مبارك و ميمون دانستند آنرا بنى اميه و پسر آن زن

الاَْكبادِ اللَّعينُ ابْنُ اللَّعينِ عَلى لِسانِكَ وَلِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ

جگرخوار (معاويه ) آن ملعون پسر ملعون (كه لعن شده ) بر زبان تو و زبان پيامبرت كه درود خدا بر او

وَآلِهِ فى كُلِّ مَوْطِنٍ وَمَوْقِفٍ وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ

و آلش باد در هر جا و هر مكانى كه توقف كرد در آن مكان پيامبرت صلى اللّه عليه و آله

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَبا سُفْيانَ وَمُعوِيَةَ وَ يَزيدَ بْنَ مُعاوِيَةَ عَلَيْهِمْ مِنْكَ

خدايا لعنت كن ابوسفيان و معاويه و يزيد بن معاويه را كه لعنت بر

اللَّعْنَةُ اَبَدَ الاْبِدينَ وَهذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيادٍ وَآلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ

ايشان باد از جانب تو براى هميشه و اين روز روزى است كه شادمان شدند به اين روز دودمان زياد و دودمان مروان بخاطر كشتنشان

الْحُسَيْنَ صَلَواتُاللَّهِ عَلَيْهِ اَللّهُمَّ فَضاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَالْعَذابَ

حضرت حسين صلوات اللّه عليه را خدايا پس چندين برابر كن بر آنها لعنت خود

[الاَْليمَ] اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَيْكَ فى هذَاالْيَوْمِ وَفى مَوْقِفى هذا

و عذاب دردناك را خدايا من تقرب جويم بسوى تو در اين روز و در اين جائى كه هستم

وَاَيّامِ حَيوتى بِالْبَراَّئَهِ مِنْهُمْ وَاللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ وَبِالْمُوالاتِ لِنَبِيِّكَ وَآلِ

و در تمام دوران زندگيم به بيزارى جستن از اينها و لعنت فرستادن بر ايشان و بوسيله دوست داشتن پيامبرت و خاندان

نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمُ اَلسَّلامُ # پس مى گوئى صد مرتبه : اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ

پيامبرت كه بر او و بر ايشان سلام باد * * * * * * * * * * * خدايا لعنت كن نخستين

ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَآخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ اَللّهُمَّ

ستمگرى را كه بزور گرفت حق محمد و آل محمد را و آخرين كسى كه او را در اين زور و ستم پيروى كرد خدايا

الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ وَشايَعَتْ وَبايَعَتْ وَتابَعَتْ

لعنت كن بر گروهى كه پيكار كردند با حسين عليه السلام و همراهى كردند و پيمان بستند و از هم پيروى كردند

عَلى قَتْلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً پس مى گوئى صد مرتبه : اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا

براى كشتن آن حضرت خدايا لعنت كن همه آنها را * * * * * * * * * سلام بر تو اى

اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ

ابا عبداللّه و بر روانهائى كه فرود آمدند به آستانت ، بر تو از جانب من سلام خدا باد

[اَبَداً] ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى

هميشه تا من زنده ام و برپا است شب و روز و قرار ندهد اين زيارت را خداوند آخرين بار

لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى

زيارت من از شما سلام بر حسين و بر على بن الحسين و بر

اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ # پس مى گوئى : اَللّهُمَّ خُصَّ

فرزندان حسين و بر اصحاب و ياران حسين * * * * * * خدايا مخصوص گردان

اَنْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى وَابْدَاءْ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ الثّانِىَ وَالثّالِثَ وَالرّابِعَ

نخستين ستمگر را به لعنت من و آغاز كن بدان لعن اولى را و سپس دومى و سومى و چهارمى را

اَللّهُمَّ الْعَنْ يَزيدَ خامِساً وَالْعَنْ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ زِيادٍ وَابْنَ مَرْجانَةَ

خدايا لعنت كن يزيد را در مرتبه پنجم و لعنت كن عبيداللّه پسر زياد و پسر مرجانه را

وَعُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَشِمْراً وَآلَ اَبى سُفْيانَ وَآلَ زِيادٍ وَآلَ مَرْوانَ اِلى

و عمر بن سعد و شمر و دودمان ابوسفيان و دودمان زياد و دودمان مروان را تا

يَوْمِ الْقِيمَةِ پس به سجده مى روى ومى گوئى : اَللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ

روز قيامت * * * * * * * * * * * * * خدايا مخصوص تو است ستايش

الشّاكِرينَ لَكَ عَلى مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى عَظيمِ رَزِيَّتى اَللّهُمَّ

سپاسگزاران تو بر مصيبت زدگى آنها، ستايش خداى را بر بزرگى مصيبتم خدايا

ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ

روزيم گردان شفاعت حسين عليه السلام را در روز ورود (به صحراى قيامت ) و ثابت بدار گام راستيم را در نزد خودت

مَعَ الْحُسَيْنِ وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْه ِالسَّلامُ

با حسين عليه السلام و ياران حسين آنانكه بى دريغ دادند جان خود را در راه حسين عليه السلام

التماس دعا

امیر سرلشکر خلبان سید علیرضا یاسینی
گوشه هایی از خاطرات شهید امیر سرلشکر خلبان سید علیرضا یاسینی








سید علیرضا یا سینی در فروردین ماه سال 1330 در شهرستان آبادان به دنیا آمد و چهل و سه سال بعد در حالی که مسئولیت معاونت هماهنگ کننده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بر عهده داشت در مورخه 73,10,15 در یک سانحه هوایی در نزدیکی اصفهان , به همراه فرمانده نیروی هوایی ; سرلشکر شهید منصور ستاری و تنی چند از فرماندهان عالیرتبه نیروی هوایی . به درجه رفیع شهادت نایل آمد. وی در سال 1348 به نیروی هوایی وارد شد . همانند دیگر خلبانان پس از طی مقدمات پرواز در ایران به آمریکا اعزام شد و بعد از گذراندن موفقیت آمیز دوره های پرواز با سربلندی به ایران بازگشت و به عنوان خلبان شکاری اف 4 مشغول به خدمت شد. با شروع جنگ به عنوان یک خلبان شجاع و با تجربه وارد جرگه مدافعان آسمان ایران شد . وی بارها و بارها با به پرواز در آوردن پرنده آهنین بال خود سایه امنیت را بر آسمان ایران بر قرار نمود. ایشان از خلبانانی بودند که به همراه بزرگانی چون سرهنگ خلبان شهید خلعتبری, سرگرد خلبان شهید طالب مهر, سرگرد خلبان شهید اکرادی ,سرهنگ خلبان شهید دوران در هفتم آذر59 نیروی دریایی عراق را نابود کردند. کسی که استاد خلبان بود و با هواپیماهای دیگر مثل , MIG 29 وF 5 هم پرواز می کرد ولی هواپیمای محبوبش فانتوم بود. از مسولیت های ایشان می توان به موارد زیر اشاره نمود :




1. افسر خلبان کابین جلو هواپیمای اف چهار در پایگاه ششم شکاری بوشهر

2. افسر هماهنگ کننده آموزش خلبانان ایرانی در پاکستان

3. فرمانده عملیات پایگاه سوم شکاری همدان

4. فرمانده پایگاه سوم شکاری همدان

5. فرمانده پایگاه دهم شکاری چاه بهار

6. فرمانده پایگاه هفتم شکاری شیراز

7. معاونت هماهنگ کننده نیروی هوایی



لازم به ذکر است که ایشان پس از تیمسار محققی بیشترین ساعت پرواز را با فانتوم دارند. همچنین پایگاه ششم شکاری بوشهر به نام این بزرگوار مزین شده است. در ادامه توجه شما را به خاطراتی از این بزرگوار که توسط یکی از خلبانان هم پروازش نقل شده است جلب می نمایم.


یک هفته از حمله عراق به میهن اسلامیمان می گذشت . در آن یک هفته , ما با انجام چندین ماموریت موفقیت آمیز , آنچه در دوران آموزشی یاد گرفته بودیم , به صورت عملی تجربه می کردیم , ولی خیلی چیزها که زمان آموزشی آموخته بودیم , در جنگ قابل پیاده کردن نبود. بر عکس , در شرایط مختلف , مواردی را تجربه کرده بودیم که در آموزش به آن اشاره ای نشده بود.
روز ششم مهر ماه 59 , ماموریتی به ما محول شد . در این ماموریت چهار هواپیمای « اف ـ 4 » برای بمباران پل « الکوت » در برنامه قرار گرفته بودند. این بار نیز من کابین عقب هواپیمای جناب سروان یاسینی بودم و شش تن دیگر از خلبانان با ما هم پرواز بودند.
طبق اطلاعات رسیده , این پل برای دشمن جنبه حیاتی داشت و انهدام آن موجب قطع پشتیبانی نیروهای دشمن در منطقه جنوب می شد. در حقیقت , پل در شهر الکوت واقع شده بود که جنوب عراق را با شمال آن مرتبط می کرد. به هر حال بعد از انجام توجیه با هواپیماهایی که به انواع بمب مجهز شده بودند , به پرواز در آمدیم . در حالی که یکی یکی شهرهای کوچک و بزرگ خود را پشت سر می گذاشتیم از بالای اروند رود هم گذشتیم و ارتفاع خود را کم کردیم تا از دید رادارهای دشمن پنهان باشیم . وقتی که نزدیک جزیره مجنون رسیدیم آرایش خود را تغییر داده , به سوی هدف پیش می رفتیم که ناگهان تعداد سی چهل دستگاه لودر و بولدوز را در حال ساختن خاکریز مشاهده کردیم . جناب یاسینی را صدا زدم و گفتم :
آقا رضا! اینها را مورد هدف قرار بدهیم
نه آقا مسعود! البته اهمیت انهدام اینها کمتر از پل نیست , ولی الان باید سر وقت پل بریم !
در جوابش گفتم :
برای فردا هم هدف جدیدی پیدا کردیم !
چون بیشتر پروازهای برون مرزی داوطلبانه انجام می شد. اگر هدف مهمی را در طول مسیر مشاهده می کردیم می زدیم . لذا نه تنها از مرکز مورد بازخواست قرار نمی گرفتیم که چرا طبق برنامه عمل نکردیم ; بلکه خوشحال هم می شدند.
ما با سرعت مافوق صوت در خاک عراق به سوی هدف به پیش می تاختیم , با نزدیک شدن به شهر الکوت یک بار دیگر زمان پرواز و سرعت را محاسبه کردم و گفتم :
آقا رضا! دو ثانیه دیگر بالای هدف هستیم .
الان اوج می گیرم .
هنوز ثانیه ای نگذشته بود که پل الکوت نمایان شد و جناب یاسینی در حال افزایش ارتفاع بود که بتواند با شیرجه ای مناسب بمبها را روی پل رها سازد , که یک باره صدا زد :
مسعود! تعدادی از مردم غیرنظامی در حال عبور از روی پل هستند , یک گردشی انجام می دهیم تا روی پل خلوت شود.
با این حرف او , بقیه هواپیماها هم گردشی بیضی شکل روی الکوت انجام دادند و دوباره روی پل قرار گرفتیم . هنوز روی پل مملو از جمعیت بود که رضا دوباره ادامه داد و گفت :
معطل شدن در اینجا خطرناک است , برویم هدفی را که در سر راه دیدیم بزنیم .
بقیه خلبانها هم موافقتشان را از پشت رادیو اعلام کردند و هر چهار فروند بال در بال هم به سوی جزیره مجنون تغیر مسیر دادیم . چند لحظه بعد , همگی بالای سر لودر و بلدوزرهایی که برای توپخانه عراق خاکریز احداث می کردند , قرار گرفتیم . بمب هایمان را روی سر آنها رها کرده و به پایگاه برگشتیم , در حالی که همگی از ته دل خوشحال بودیم که انسان بی گناهی را مورد هدف قرار نداده ایم .



ماموریتی دیگر
در یک صبح پاییزی سال اول جنگ , عقربه های ساعت , حدود 7 را نشان می داد . هنوز دقایقی از ورودم به گردان نگذشته بود که برنامه پروازی , اعلا م شد . چهار فروند هواپیمای « اف ـ 4 » در یک دسته پروازی به رهبری جناب محققی در برنامه قرار گرفته بودند.
در این ماموریت , من ناوبر و خلبان کابین عقب هواپیمای شماره 2 , (هواپیمای جناب یاسینی ) بودم . ساعت 8 صبح به اتاق توجیه رفتیم , در آنجا مسیر رفت و برگشت و ارتفاع پرواز در طول مسیر تعیین شد و توسط لیدر دسته گفته شد که هدف , تانکرهای سوخت رسان وسایل موتوری دشمن است که از طریق مرز کویت آورده و در منطقه ای به نام « صفان » نزدیک یک قهوه خانه در زیر نخلها استتار کرده اند که براحتی هم قابل شناسایی نیست , باید نزدیک هدف ارتفاع را کم کنیم تا به وضوح قابل شناسایی باشد. ما بعد از توجیه , اتاق را ترک کرده و به سوی پرنده های آهنین خود حرکت کردیم . در مسیر با رضا صحبت می کردم که در بین صحبت گفت :
آقا مسعود! ناراحت که نیستی , با من هم پرواز می شوی !
راستش را بخواهی از خدا مه که همیشه با شما هم پرواز شوم .
شما می دانید , اگر هواپیما عیب بیاورد , من پرواز را لغو نمی کنم .
به همین دلیل است که دوست دارم با شما پرواز کنم .
شهید یاسینی از جمله کسانی بود که اگر هواپیما عیبی به غیر از موتور و هیدرولیک می آورد پرواز را لغو نمی کرد.
هنوز به سر باند پروازی نرسیده بودیم که دو فروند از چهار فروند عیب آوردند و به آشیانه برگشتند.
فقط هواپیمای شماره یک (جناب محققی ) و شماره دو (جناب یاسینی ) به هوا برخاستند. در آسمان گردشی کرده و از روی خلیج فارس پرواز را ادامه دادیم و آنگاه از نزدیک مرز کویت (جزیره بوبیان ) حرکت کرده و از غرب فاو به هدف نزدیک می شدیم .
نزدیک ظهور بود و لکه های ابر پراکنده در هوا به چشم می خورد. خورشید از پس این لکه های ابر حالت زیبایی پیدا کرده بود و ما غرق تماشای این طبیعت زیبا بودیم . چون اطلاع داده بودند که در آن منطقه پدافند ضدهوایی نیست , ما زیاد دقت نمی کردیم که یک لحظه شلیک ضدهوایی به طرفمان شروع شد. لیدر دسته (جناب محققی ) خیلی حساس بود. با دیدن این صحنه خیلی ناراحت شد و گفت :
شماره 2 من دور می زنم . با این ضد هوایی کار دارم .
رضا هم در جوابش گفت :
من هم یک گردشی انجام می دهم تا بال در بال هم بریم .
جناب محققی برگشت و یک رگبار با مسلسل هواپیما به سوی این ضد هوایی خالی کرد , به طوری که خدمه و تکه هایی از توپ ضدهوایی به هوا پرتاب شدند. سپس برگشتیم و راهمان را ادامه دادیم . وقتی که به نزدیک هدف رسیدیم , ارتفاع را کم کردیم تا لای نخلها را جست و جو کنیم . دو ثانیه نگذشته بود که شماره یک گفت :
شماره 2 هدف زیر این نخلهاست .
ما هم به دقت نگاه کردیم , دیدیم حدود 40 دستگاه کامیون حامل سوخت , نزدیک قهوه خانه به ردیف قرار گرفته اند. بعد از شماره یک , ارتفاع مناسب را گرفته و به سوی هدف شیرجه زدیم و بمبها را رها کردیم . در چشم به هم زدنی آنجا را به جهنمی تبدیل کردیم . پس از بمباران آنچنان حجم دود و آتش منطقه را فرا گرفته بود که مجبور شدیم سریع گردش کرده و از آنجا دور شویم تا دود ناشی از سوختن تانکرها ما را با مشکل مواجه نکند. پس از انجام یک ماموریت موفق دیگر سالم به پایگاه برگشتیم , وقتی از هواپیما پیاده شدیم , گفتم :
آقا رضا! من می دانستم که اگر با شما باشم دست خالی بر نمی گردم .
با خنده گفت :
مسعود! هندوانه زیر بغلم نگذار , همه کارها دست خداست , ما چه کاره هستیم .
این در حالی بود که دو روز بعد رسانه ها اعلام کردند هنوز عراق با کمک کویت نتوانسته است آتش آن منطقه را مهار کند.

ساعتی قبل از شهادت
نوشته های رتبه اول کنکور سال ۶۴ ،ساعتی قبل از شهادت
لوله ای از لوله دوشکا با سرعت اولیه ی خود از فاصله هزار متری شلیک می شود و در مبدا به حلقومی اصابت نموده و آن را سوارخ کرده وگذر می کند ،حالا معلوم نمایید سر کجا افتاده است؟ینها آخرین دست نوشته شهید احمدرضا احدی رتبه اول کنکور پزشکی سال 1364 است که تنها ساعتی قبل از شهادت به رشته تحریر در آمده است . البرز با انتشار این متن در روزهای هفته دفاع مقدس امیدوار است ضمن گرامی داشت یاد این عزیزان تأملی هرچند کوتاه درباره هدف ، انگیزه و چرایی حضور این مردان خدا در عرصه در ذهن همگان شکل گیرد. متن این نوشته را با هم میخوانیم:







چه کسی می تواند این معادله را حل کند؟؟



چه کسی می داند فرود یک خمپاره قلب چند نفر را می درد؟ چه کسی می داند جنگ یعنی سوختن ،یعنی آتش ،یعنی گریز به هر جا ،به هر جا که اینجا نباشد ،یعنی اضطراب که کودکم کجاست ؟ جوانم چه می کند ؟دخترم چه شد ؟




به راستی ما کجای این سوال ها و جواب ها قرار گرفته ایم ؟ کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله ندارد عکس های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود ، از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است ؟ آن مظاهر شرم و حیا را چه کسی یاد می کند که بی شرمان دامنشان را آلوده کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند.




کدام پسر دانشجویی می داند هویزه کجاست ؟ چه کسی در هویزه جنگیده ؟ کشته شده و د آنجا دفن گردیده ؟ چه کسی است که معنی این جمله را درک کند:




"نبرد تن و تانک؟!" اصلا چه کسی می داند تانک چیست ؟ چگونه سر ۱۲۰ دانشجوی مبارز و مظلوم زیر شنی های تانک له می شود ؟ آیا می توانید این مسئله را حل کنید ؟




گلوله ای از لوله دوشکا با سرعت اولیه ی خود از فاصله هزار متری شلیک می شود و در مبدا به حلقومی اصابت نموده و آن را سوارخ کرده وگذر می کند ،حالا معلوم نمایید سر کجا افتاده است ؟ کدام گریبان پاره می شود ؟ کدام کودک در انزوا وخلوت اشک می ریزد؟




وکدام کدام...؟ توانستید؟؟ اگر نمی توانید،این مسئله را با کمی دقت بیشتر حل کنید:




هواپیمایی با یک ونیم برابر سرععت صوت از ارتفاع ده متری سطح زمین ،ماشین لندکروزی که با سرعت در جاده مهران-دهلران حرکت می نماید،مورد اصابت موشک قرار می دهد،اگر از مقاومت هوا صرف نظر شود. معلوم کنید کدام تن می سوزد؟کدام سر می پرد ؟چگونه باید اجساد را از درون این آهن پاره له شده بیرون کشید ؟چگونه باید آنها را غسل داد ؟چگونه بخندیم و نگاه آن عزیزان را فراموش کنیم؟




چگونه می توانیم در شهرمان بمانیم وفقط درس بخوانیم . چگونه می توانیم در ها را به روی خود ببندیم و چون موش در انبار کلمات کهنه کتاب لانه بگیریم ؟ کدام مسئله را حل می کنی؟ برای کدام امتحان درس می خوانی؟ به چه امید نفس می کشی ؟ کیف و کلاسورت را از چه پر می کنی؟ از خیال ، از کتاب ، از لقب شامخ دکتر یا از آدامسی که هر روز مادرت در کیفت می گذارد ؟




کدام اضطراب جانت را می خورد ؟ دیر رسیدن به اتوبوس ، دیر رسیدن سر کلاس ، نمره گرفتن؟ دلت را به چه چیز بسته ای؟ به مدرک ، به ماشین ، به قبول شدن در حوزه فوق دکترا ؟"صفایی ندارد ارسطو شدن،خوشا پر کشیدن ،پرستو شدن"




آی پسرک دانشجو ، به تو چه مربوط است که خانواده ای در همسایگی تو داغدار شده است ؟ جوانی به خاک افتاده است؟




آی دخترک دانشجو ، به تو چه مربوط است که دختران سوسنگرد به اشک نشانده اند ؟ و آنان را زنده به گور کردند ؟هیچ می دانستی؟ حتما نه!...




هیچ آیا آنجا که کارون و دجله و فرات بهم گره می ورد ، به دنبال آب گشته ای تا اندکی زبان خشکیده کودکی را تر کنی و آنگاه که قطه ای نم یافتی با امید های فراوان به بالین آن کودک رفتی تا سیرابش کنی اما دیدی که کودک دیگر آب نمی خورد!! اما تو اگر قاسم نیستی ، اگرعلی اکبرنیستی ، اگر جعفر و عبدالله نیستی ، لااقل حرمله مباش ! که خدا هدیه حسین را پذیرفت و خون علی اکبر و علی اصغر را به زمین پس نداد. من نمی دانم که فردای قیامت این خون با حرمله چه خواهد کرد....

5 کبوتر گمنام پرواز را به مردم نیاسر آموختند



5 کبوتر گمنام دوران دفاع مقدس از سال 1384با حضور خود بر بلندای تپه اول جاده نیاسر شهرستان کاشان، پرواز به سوی حقیقت را به مردم نیاسر می آموزند.




به گزارش نویدشاهد به نقل از بخش ایثار و شهادت باشگاه خبری فارس «توانا»، شهید مهدی باکری فرمانده لشکر 31 عاشورا در سخنرانی پیش از «عملیات بدر» در جمع رزمندگان اسلام حضور پیدا کرد و به آنها توصیه کرد «از زمانی که آماده می شوید برای عملیات، 70 مرتبه قل هو الله را بخوانید. زمانی که شروع به حرکت می کنید باید لاحول و لاقوه الا بالله العلی العظیم را بگویید و زمانی که می خواهید تیراندازی کنید برای هر تیرتان سبحان الله بگویید».
عملیات آغاز شد و گروهی از رزمندگان اسلام به شهادت رسیدند و گروهی دیگر خواستند که گوشه ای از بهشت روی زمین را با نام، گمنامی خود مزین کنند.
این شهدای گمنام 16 ساله، 14 ساله و 16 ساله عملیات بدر در شرق دجله تفحص شدند و واژه حزین گمنامی را برگزیدند.
این 3 شهید گمنام به همراه «شهید 20 ساله، محل شهادت طلائیه در عملیات خیبر» و «شهید 30 ساله، محل شهادت طلائیه در عملیات خیبر» از سال 1384 بر بلندای تپه اول جاده نیاسر شهرستان کاشان حضور دارند و بارها اتفاق افتاده که مادران، پدران و همسرانی را که گذر عمر و فراق فرزند یا همسر، قامتشان را شکسته است در این قطعه از بهشت حضور پیدا کرده اند.
یادمان این 5 شهید گمنام تاکنون 30 درصد پیشرفت داشته است. در مجموع 239 شهید گمنام در 61 نقطه از خطه ولایتمدار استان اصفهان آرام گرفته اند.

امام زمان




کوه ها ادامه رودها**********و رودها ادامه دریاهاست*********امروز ادامه دیروز**********و دیرور ادامه فرداست*********فردای هر کس زایش خوب و بد امروز اوست**********امروز هر کس تولد انتخاب های دیروز اوست**********آری، دیروز،امروز را ساخته است**********و امروز،فردا را می سازد**********پس من دعا می کنم**********دیروز ،امروزم را خوب ساخته باشم**************و امروز فردایم را خوب بسازم**********آمین
" به سایت آقا امام زمان علیه السلام و شهدا خوش آمدید" تقدیم به مومنان تقدیم به عاشقان تقدیم به دلسو ختگان تقدیم به دیوانگان تقدیم به منتظران اللهم صل علی محمد و آل محمد اللهم کل لولیک الحجه بن الحسن صلواتک علیه و علی آبائه فی هذه الساعه و فی کل ساعه ولیلا و حافظا و قائدا و ناصرا و دلیلا و عینا حتی تسکنه ارضک طوعا و تمتعه فیها طویلا برحمتک یا ارحمن الراحمین اللهم الرزقنا شفاعتا حسین یوم الورود و ثبتنا قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین درد دل با امام زمان علیه السلام لیوان آب صدای زیبای آبشار نقره ای را با همین گوشهای تیزم می شنوم0 گویی که قطره قطره اش برایم حکم یک دریا دارند،صدایشان کردم آمدند وبرایم یک جام از آب گوارا آوردند،گفتم:مگر خودتان تشنه نیستید گفتند ما سیرابیم،اما تو هنوز رودخانه دلت کویر است،لیوان را گرفتم،نوشیدم آن را،گوارا بود وبه دلم نشست ودر همان لحظه دیدم صدایی دگر نمی شنوم،هر چه نگاه کردم آن همان قطرات آب را ندیدم، گفتم خدایا جرا اینگونه مرا تنها گذاردند0 چرا اینگونه سیراب شدم،اما مرا خواب کردند ورفتند،صدایی شنیدم0 به سویش دویدم ورسیدم،آریٍ،آری،این همان آبشار است ورفتم یک لیوان را در کنار سنگ ریزه های آبشار دیدم،دویدم،دویدم،آنقدر که دوباره تشنه شدم اما دیدم نوری کنارم ایستاده ،گفتم که هستی!: گفت:همان کسی که در انتظارش کنار جاده سرنوشت نشسته ای،گفتم من لیاقت ندارم،چرا سراغم آمدی،گفت:پاک است دلت،اینگونه مگذار آلوده شوند،گفتم:چگونه،گفت مرا طلب کن،صدایم زن،گفت نمی رسد صدایم به گوشت،گفت رسیده،اما نه با آن لحنی که باید مرا طلب کنی،گفتم عشقم را چه کنم،گفت:عاشق باش،اما آنگونه که خودت می گویی بر سر جاده انتظار منتظرش باش0 این را گفت:واز جلوی چشمان سیاهم محو شد0 --------------------------------------------------------------------------------

السلام علیک یا بقیة الله العظم ارواحنافداه



السلام علیک یا اباصالح المهدی . سلام بر تنها دلیل ادامه حیات



سلام بر منتقم خون شهید کربلا ، سلام بر آخرین حجت خداوند



تبارک و تعالی در جهان هستی . اوست که به إذن پروردگار روزی



خواهد آمد ... آری خواهد آمد....



و به یقین که خواهد آمد... و حکومت عدل الهی را در جهان



هستی پیاده می سازد. تنها کسی که ریشه ظلم را می کند و عالم را از



عدل و داد پر می کند . ثانیه ها ، دقایق ، ساعت ها ، روزها ، هفته ها ، ماه



ها ، سالها،....در پس گذرند و ما به انتظار آن لحظه ... آری به انتظار ...



انتظار... چه شیرین است انتظار با درک و معرفت امام عصر ع خویش . بیایید



با معرفت عمیق به انتظار فرج مولایمان مهدی ع بنشینیم . و برای فرج او نه



تنها دعا بلکه هر چه از دل و نهادمان بر میآید برای حضرت حجّت دریغ



نکنیم . برای انتظار فرج معصیت و گناه نکنیم و اعمال مان



به گونه ای باشد که امام عصر ع خویش را نرنجانیم . در دل



جمکرانی بنا کنیم و هر لحظه که در این دنیای وانفسا دلتنگ



شدیم به جمکران دل برویم و با حضرت مناجات و درد و دل کنیم .



منتظر واقعی کسی است که شعارش با نیّت و عملش یکی



باشد ...



ان شاء الله که همه ی ما بتوانیم از منتظران واقعی حضرت مهدی



عجل الله تعالی فرجه الشریف باشیم .

از امام درباره ایمان پرسیدند، فرمود:

ایمان بر چهار پایه استوار است: صبر، یقین، عدل، و جهاد.




امّا صبر بر چهار شاخه است: آرزومندى، ترس، زهد، و انتظار.

پس آن که مشتاق بهشت باشد از دل و جان شهوت پرستى را وانهد، و هرکس از آتش دوزخ بهراسد از گناهان بپرهیزد، و آن کس که در دنیا زهد ورزد مصیبتها بر او آسان گردد، و کسى که در انتظار مرگ باشد در خیرات سرعت گیرد.








و مرغ یقین بر چهار شاخسار نشیند: بینش هوشمندانه، دریافت حکمت آمیز، پند عبرت آموز، و روش پیشینیان.

پس آن کس که با عینک هوشمندى نگرد درهاى حکمت به روى او بازگردد، و آن که از درِ حکمت وارد گردد عبرت شناسد و پند گیرد، و کسى که پندپذیر باشد گویى در گذشته تاریخ مى زیسته است و تجربه گذشتگان را در اختیار دارد.



و عدالت بر چهار شعبه است: فهم کامل و همه جانبه، دانش عمیق، داورى نیکو، و بردبارى ریشه دار.

پس آن کس که چراغ اندیشه خویش بیفروزد به ژرفاى دانش دست یابد، و کسى که به نهایت دانش رسد از سرچشمه حکمت دین سیراب شود، و آن کس که بردبارى پیشه سازد در کارش کوتاهى نکند و در میان مردم خوشنام زندگى نماید.



و جهاد بر چهار پایه قرار یافته است: امر به معروف، نهى از منکر، پیکار در راه خدا، و دشمنى با بدکاران.

پس آن کس که به نیکیها فرمان دهد پشتوانه مؤمنان گردد، و آن که دیگران را از زشتى ها بازدارد بینىِ منافقان را بر خاک مالد، و کسى
که در راه خدا پیکار کند وظیفه خود را به تمام و کمال رسانَد، و آن

که فاسقان را طرد نماید و براى خدا به خشم آید خدا نیز از او پشتیبانى کند و در روز رستاخیز از او خشنود گردد.



و کفر بر چهار پایه است: کنجکاوى بیجا (وسوسه)، درگیرى و خصومت، کوتاهى و انحراف از حق، و آگاهانه زیر بار حق نرفتن.

پس آن که وسوسه گرانه کنجکاوى کند به حق نرسد، و آن کس که از روى نادانى به جدال و نزاع برخیزد دورى او از حق ادامه یابد، و کسى که در شناخت حق کوتاهى کند و از آن منحرف گردد خوبیها را بدى بیند و بدیها در نظرش خوب جلوه کند و در مستى گمراهى درافتد، و آن که با حق دشمنى ورزد و آگاهانه زیر بار حق نرود به بن بست رسد و درها به روى او بسته گردد و راه نجاتش سد شود.



و شک بر چهار پایه است: ستیزه جویى، ترسانیدن، دودلى و سرگردانى، و بى ارادگى.

پس آن کس که جدال را روش و عادت خود قرار دهد شام او به سپیده سحر نرسد و در تاریکى بمانَد، و کسى که از سایه اش بترسد درجا زند، و آن کس که در دودلى و تردید باشد لگدمال شیاطین گردد، و هر که در گردابها بى اراده و بى برنامه و به دنبال هر صدایى برود در دنیا و آخرت هلاک شود.

بنام خداوند بخشنده ومهربان


یه نفس عمیق میکشم

و با تمام وجود حس میکنم که خدا در ذره ذره اکسیژنی بود که بلعیدم .

و چه احساس قشنگی وجودم را نوازش می دهد

وقتی حس میکنم خدا با من است.

آری خدا با من است

خدا با تو است

خدا با ما است

و این یعنی ...

خدا با همه و همه جا است

یه روز صبح وقتی که از خواب بیدار می شوی

پرده هارو ازجلوی پنجره پس بزن

و بزار تابش نور خورشید ظلمت و تاریکی اتاقت را از بین ببرد

اون موقع است که حس یه روز قشنگ در رگهایت جریان می یابد

و حس میکنی نو شدی دوباره

بله

وقتی یه روز نو میشه یعنی همون هدیه ی خدا به ما

یعنی بازم فرصت داریم زندگی کنیم

و البته درست زندگی کنیم

تصوّر اینکه خدا تنهامون نمی زاره باعث میشه مشکلات زندگیمون کمرنگ بشه

و کافی است نسیم خنکی بر صورت دلت بوزد

تا تو را از غرق شدن در فراموشی خاطر نجات دهد.

این نسیم خنک ، همان یاد خداست







و گوییا در جانت ریشه می دواند که تو را استشمام عنایت خدا در برمیگیرد

و آرامشی سبز و عطر آگین درونت را قلقلک می دهد.

و در پوست خود نمیگنجی.

اشک میریزی ولی آرامش مییابی







دیدن دست خدا در هر روزنه ای از زندگی به تو اطمینان خاطر میدهد ،

ممکن است دریای زندگی طوفانی باشد و ترس در دلت بوجود آید

ولی حس اینکه نمیترسی هم کنار ترس تو قرار میگیرد

تا با تمام وجودت دستان سرد و گرم چشیده زندگی را بچسبی

و نگذاری در طوفان سختی ها غرق شوی

و این تو نیستی که توانسته ای زندگیت را نجات ببخشی .

این همان حس بودن خدا با توست.

با هر قدمی میتوان به احساس شوق و در پوست خود نگنجیدن رسید

کافیست قدمهای خود را آهسته و پیوسته برداریم

که تا مقصد ما راهی نیست...

هوسهای شیطانی تو را به سمت گناه می کشاند

هر گناهی

فرقی نمیکند

ولی اینکه گناه نکنی مهمه

نجوایی میگوید نکن

همانطور که

نجوایی میگوید انجام بده

و برایت توجیه میآورد که گناه نیست

اینکه انجام بدهی یا نه

انتخاب با توست

اما اینجا اراده به کمکت میشتابد

باید اراده کنی واز مخمصه گناه دور شوی

خدا نمیگذارد اشتباه کنی

به شرطی که در هر لحظه او را به کمک بخوانی

آری این جمله بسیار آشناست

<< بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را >>

ولی آیا به یادمون میمونه همیشه

بله دوستان خوبم

واقعا حس کردنه اینکه خدا تنهامون نمیزاره

میتونه مارو از اشتباهات ریز و درشت دور کنه

و این را نیز به خاطر بسپاریم که بودن خدا با ما

و همراهیش

مثل یک باور قوی میماند

این ما هستیم که باید باور کنیم

خدا با ماست و تنهایمان نمی گذارد

والا خدا که مارا می شناسد و به ذات ما عالم است

و نیازی هم به باور ما ندارد

پس بیاییم باورمان شود که آفریننده ی ما بی همتا و بی مانند است

و هیچگاه تنهایمان نمیگذارد

واما در پایان حرف دلم با تو که میدانی چه میگویم

خدایا

باور قوی دارم که تو خیلی منو دوس داری

حتی چشمان بارانی من را

خدایا

امرزو هم روزی دیگر از روزهای تو هدیه به من است

با تمام توکلم به تو بندگی میکنم

و از بندگی تو سرمستم

خداجونم

واقعا خجالت میکشم

بابت گناهایی که دانسته و نادانسته از من سر میزند

اما همین امید به بخششه تو

منو آروم میکنه تا دوباره احیاء کنم خودم را

خیلی دوستت دارم خدای خوبم

و شکرت با تمام وجودم به خاطر همه چیز

بسم الله الرحمن الرحيم

از تو ما را حديثي در سينه هست و غمي جانکاه بر دل، که شوق انگيزترين حوادث، غرورزاترين وقايع، شادي آورترين اتفاقات، شيرينترين گفتارها و نغزترين رفتارها توان اينکه خنده اي بر لبان ما بنشاند در خويش نمي بيند.

مگر نه با ولادت تو، عشق، متولد شد، رشادت، رشد کرد، شهامت، رنگ گرفت، ايثار، معنا، شهادت، قداست و خون، آبرو گرفت؟

با ولادت تو، زلال ترين تقوا از چشمه سار وجود جوشيد و با ولادت تو بود که موج موجوديت گرفت؟

مگر نه اينکه نسيم با تولد تو متولد شد و مگر نه صاعقه اولين نگاه تو در گهواره بود، مگر نه عشق در کلاس تو درس مي خواند، ايثار به تو مقروض شد و آفرينش از روح تو جان گرفت؟

که ظرفيت دريا نداريم، همان قطره مان که در گلو چکاندي حيات و زندگيمان بخشيد است. ما در اين کاروانسراي دنيا از آن جهت تنفس مي کنيم که تو درنگ کرده اي.

ما برخاکي سجده مي کنيم که پاي تو بر آن نشسته و خون تو بر آن چکيده است.

بر مظلوميت جوانانمان از آن خرسنديم که مظلوميت تو را تداعي مي کنند.

جوانانمان را به يادواره علي اکبر تو به ميدان مي فرستيم.

خون را از آن جهت، ارج مي نهيم که تو ثارالله به خدايت اتصالش بخشيده اي و آوارگي زنان و کودکانمان را از آن روي تاب مي آوريم که گوشه اي از آنهمه درد و رنج تو را بشناسيم. ما هر چه خون به يادواره تو داده ايم و آنچه به دست آورده ايم از دستهاي مبارک تو گرفته ايم. و بر همين اساس ما گشتيم، جستجو کرديم، زير و رو کرديم، سبک و سنگين نموديم و از ارزشمندترين گلستان جامعه و عطرآگين ترين مجموعه گل را به اعتقاد باغبان بزرگوار آن ستونها را که استواري جامعه در گروي وجودشان است به اعتقاد بنيانگذار زيباترين، خالص ترين، مومن ترين، ايثارگرترين جوانانمان را به اعتقاد مربي جدا کرديم، ممتاز نموديم و روز تولد تو را به ايشان اختصاص داديم و جز اينان چه گروهي را شايستگي اين منزلت بود.

يا اباعبدالله! بابي انت و امي يابن الزهراء!

آتش عشقت را در دل کودکان و جوانانمان جاودانگي بخش!

و هديه هاي اين امت را که براساس آيه «لَن تَنالُو البِرَّ حَتّي تُنفِقوُا مِما تُحِبُون».

معشوقهاي خويش را فداي تو مي کنند به پيشگاهت بپذير.

شهداء در قهقه مستانه عند ربهم يرزقونند....

بسم رب الحسين، بحق الحسين واشف صدر الحسين

اينک خيمه ها در تلألوي غمگينانه، سرود جاويد آتش را به ترنم خواهند نشست. صحرا سر به زانوي سکوتي بلند، فرو برده و ذوالجناح عاشق تر از هميشه شيهه مي کشد: چه شيهه و فريادي!

به دنبال بي قراري ذوالجناج بانوي حرم آشفته تر از هر مجنوني از خيمه گاه بيرون مي دود شايد هم از خويش جدا مي شود، ناگاه فرياد « مهلاً مهلا » در بيابان کربلا مي پيچد. ذوالجناح به احترام گام هاي زينب مي ايستد، بي ترديد همه سوگ هاي بشريت را در تقدير زينب نوشته اند.

زينب از مادر سخن مي گويد از وصيتي سهمگين و حماسي، همين قدر مي فهمم که لب هاي مليح و عطش زده اش بر گلوي خشکيده ام بوسه مي زنند.

شانه هاي شکسته زينب را مي بينم که خود را براي رسالتي سنگين حاضر کرده اند. سوار مي شوم و خواهر براي هميشه پياده مي ماند، نگاهش نمي کنم ولي مي دانم که از خود بريده است، مي فهمم که فاتحه ي دل خويش را خوانده است.

حتي براي لحظه اي نگاه نمي کنم. شايد ديدن او مرا که هيچ، ذوالجناح را از حرکت باز دارد. بايد رفت چه وداع سنگيني!

سپاه يزيد از هم گسسته، مردي نيست که به من نزديک شود و از پا در نيايد، شمشير من امروز از ذالفقار حيدر تشنه تر است و تشنه تر از لب هاي خشکيده ابالفضل.

شمر را مي بينم، پيش از اين هم ديده ام وقتي که خون علي اصغر را به آسمان پاشيدم و ديگر پايين نيامد. شمر هم فقط و فقط به گلوي من خيره مانده بود.

شمر را مي بينم که به سمت من مي آيد با خنجري در دست، آسمان چشم بر هم مي نهد و زمين برخود مي پيچد شمر مي نشيند نه بر زمين، نه بر صحرا که بر روي سينه ي پاره پاره من. بر پيکر از هم پاشيده من شمر مي نشيند و خنجر را بر حنجر من مي گذارد، برق چشمان فاطمي ام، امانش را بريده، يار آخرينم، مهدي جان! زينب مرا درياب، وارثان کربلا را به دست تو مي سپارم.

شمر مي کوشد تا سنگين ترين جنايت بني آدم را از آن خود کند.

لب مي گشايم. بايد بداند که از پشت سر بر ارتکاب اين امر توفيق خواهد يافت. لحظه اي بعد خنجر بر قفا و شمر مسخ شده است.

سر از تن جدا مي شود و زينب از خويش، شمر از من سر مي برد و خواهر از من دل و صداي فاطمه در صحرا مي پيچد که فرياد مي زند« اين الطالب بدم المقتول بکربلا »...

نيروي غيبي
فرمانده ی گردان یدالله بود. شب ها لباس بسیجیان را می شست و پاره ای ازشب را به مناجات و راز و نیاز مشغول بود.

عملیاتی در پیش داشتیم. همه چيز آماده بود و گردان بايد به عنوان خط شكن وارد عمل مي شد. بچه هاي اطلاعات عمليات در گزارش هاي خود مشكلي را پيش بيني نكرده بودند. اميدوار بوديم كه همه ي كارها خوب پيش برود و ما موفق شويم. شهيد محمد جواد آخوندي؛ فرمانده ي گردان يدالله از تيپ امام موسي كاظم عليه السلام مثل هميشه جلو دار قافله بود.

پيش رفته و خدا خدا مي كرديم كه قبل از روشن شدن هوا به اهدافمان برسيم. اما برخلاف انتظار و گزارش هاي قبلي، با بياباني مملو از مين ضد نفر، ضد تانك، والمري، سوسكي، واكسي و...روبه رو شديم. مي توانستيم اضطراب را توي چهره ي هم ببينيم، فرصت زيادي نداشتيم. جواد كه نمي خواست زمان را از دست بدهد به بچه هاي تخريب دستور داد تا مين ها را خنثي كنند تا راه باز شود.

رو به محمد جواد كردم و گفتم: بچه ها داوطلب شده اند كه بروند روي مين ها و راه را باز كنند. اگر بخواهيم مين ها را خنثي كنيم، به موقع نمي رسيم.

دستي به محاسنش كشيد و گفت: يك نيروي غيبي به من مي گويد كه ما از اين ميدان به سلامت عبور مي كنيم.



پرسيدم: آخر چطوري؟... هنوز حرفم تمام نشده بود كه يكي از بچه هاي بسيجي در حالي كه كاغذي به دست داشت، به سراغ ما آمد. كاغذ را به جواد داد و گفت: حاج آقا! بچه ها اين كاغذ را زير يكي از مين ها پيدا كرده اند. من و جواد به گوشه اي رفتيم و با چراغ قوه، نوشته هاي روي كاغذ را خوانديم. روي كاغذ نوشته شده بود: برادر ايراني! من افسر مسئول مين گذاري در اين منطقه هستم. اين مين ها هيچ كدام چاشني ندارد. مي توانيد با خيال راحت از اين ميدان عبور كنيد!

آن قدر خوشحال شده بودم كه گريه ام گرفت. اما جواد به عاقبت كار مي انديشيد. او كه مي خواست مطمئن شود، گفت: بايد احتياط كنيم. من می روم و امتحان مي كنم.

گفتم: آخر حاجي شما كه.... خنديد و گفت: چي شده؟ نكند مي ترسي! نگران بودم اگر مي رفت و اتفاقي برايش مي افتاد، ضايعه اي جبران ناپذير براي لشكر پيش مي آمد. در عين حال اگر اصرار مي كردم كه نرود بي فايده بود. اصلاً اهل كوتاه آمدن نبود. شروع كرد به توجيه، دست و لازم را داد و گفت: هرچند خودت آگاهي، ولي با ديگران مشورت كن.

بعد مرا در آغوش گرفته وگفت: مي خواهم طوري دراز بكشم كه همه ي بدنم روي چند تا مين قرار بگير وبا يك فشار، چاشني مين ها عمل كند.

آماده شده بود. چشم هايم رابستم، روي زمين دراز كشيدم و از آقا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف كمك خواستم. انفجار مين ها و تكه تكه شدن جواد را پيشاپيش ديدم و اشك مي ريختم.

سرم پايين بود كه صدايش را شنيدم: عباس! چرا گريه مي كني؟ نگاهش كردم. سالم سالم بود. با خوشحالي گفتم: حاجي! قربانت بروم، زنده اي؟ خنديد و گفت: بادمجان بم آفت ندارد!

معلوم شد كه حرف افسر عراقي راست بود. بعد از اين كه از بي چاشني بودن مين ها مطمئن شديم، عمليات را ادامه داده و به خط دشمن زديم ...

بنام خدایی که همین نزدیکیهاست...

خدا رو شکر میکنم بابت همه ی این چیزایی که بهم یاد داده:

_یادم داده که وقتی ساکته برا اینه که میخواد حضور ژرفترش رو بهم نشون بده.

_یادم داده که اگه واقعا میخوام پیروز شم باید از خودش که همیشه همرام هست و هیچ وقت تنهام نمیذاره و راه رو خوب بلده کمک بخوام.

_یادم داده نگران فردا نباشم چرا که هر روز به اندازه ی کافی برا خودش گرفتاری داره که باید باهاشون کنار بیام.

_یادم داده که به فردا امید داشته باشم چرا که اگه امید به فردای بهتری نداشتم هیچ وقت نمیتونستم امروز رو دووم بیارم.

_یادم داده که در مقابل اونچه که امروز برام پیش میاد شجاع باشم چرا که امروز همون فردایی ست که دیروز انتظارشو میکشیدم.

_یادم داده در هر آزمون و سختی که با اون مواجه میشم یه نعمتی نهفته ست که لازمه شاکرش باشم و البته دیگرون رو در اون نعمت سهیم کنم .

_یادم داده وقتی آرامشی رو بهم عرضه میکنه فقط برا راحتی خودم نیست بلکه برا اینه که منم به دیگرون ارامش بدم.

_یادم داده راه عبرت گرفتن از دردی که خودم اونو چشیدم اینه که همون درد رو از دیگری فرو نشونم.

_یادم داده که همه ی اونایی که اطرافم هستن بنده هاشن و من باید دوستشون داشه باشم و اگه کاری از دستم بر میاد براشون انجام بدم.

_یادم داده در هر کاری بهش توکل داشته باشم .

_یادم داده که بهترین لحظاتم اون لحظاتی هست که کنارش هستم .

یادم داده .............

اینا فقط قطره ای از دریای اموخته هاشه .

خدا جونم !با تموم وجودم دوست دارم !

شکرت میکنم.شکر برای تمام داده هات و نداده هات.




صلوات یادتون نره

نجواهاي دکتر چمران با خداي بزرگ

خدايا
عذر ميخواهم از اين که بخود اجازه ميدهم که با تو راز و نياز کنم
عذر ميخواهم که ادعا هاي زياد دارم در مقابل تو اظهار وجود ميکنم
در حالي که خوب ميدانم وجود من ضائيده ي اراده من نيست و بدون خواسته ي تو هيچ و پوچم ,
عجيب آنکه
از خود ميگويم
منم ميزنم
خواهش دارم و آرزو ميکنم

خدايا...
تو مرا عشق کردي که در قلب عشاق بسوزم
تو مرا اشک کردي که در چشم يتيمان بجوشم
تو مرا آه کردي که از سينه ي بيوه زنان و دردمندان به آسمان صعود کنم
تو مرا فرياد کردي که کلمه ي حق را هر چه رسا تر برابره جباران اعلام نمايم
تو تار و پود وجود مرا با غم و درد سرشتي
تو مرا به آتش عشق سوختي
تو مرا در توفان حوادث پرداختي , در کوره ي غم و درد گداختي
تو مرا در درياي مصيبتو بلا غرق کردي
و در کويره فقر و هرمان و تنهائي سوزاندي.

خدايا ...
تو به من
پوچيه لذات زود گذر را نمودي
ناپايداري روزگار را نشان دادي
لذت مبارزه را چشاندي
ارزش شهادت را آموختي

خدايا
تو را شکر ميکنم
که از پوچي ها و ناپايداريها و خوشيها و قيد و بندها آزادم نمودي
و مرا در توفانهاي خطرناک حوادث رها کردي و در غوغاي حيات در مبارزه ي با ظلم و کفر غرقم نمودي و مفهوم واقعي حيات را به من فهماندي.

فهميدم : سعادت حيات در خوشي و آرامش و آسايش نيست
بلکه در درد و رنج و مصيبت و مبارزه با کفر و ظلم
و بلاخره شهادت است

"بهترين جاي نجواهاي دکتر اينجاست

خدايا تو را شکر ميکنم که اشک را آفريدي که عصاره ي حيات انسان است
آنگاه که در آتش عشق ميسوزم
يا در شدت درد ميگدازم
يا در شوق زيبائي و ذوق عرفاني آب ميشوم و سراپاي وجودم
روح ميشود
لطف ميشود
عشق ميشود
سوز ميشود
و عصاره ي وجودم بصورت اشک آب ميشود
و بعنوان زيبا ترين محصول حيات که وجهي به عشق و ذوق دارد و وجهي ديگر به غم و درد در دامان وجود فرو ميچکد.

اگر خداي بزرگ از من سندي بطلبد , قلبم را ارائه خواهم داد و
اگر محصول عمرم را بطلبد,اشک را تقديم خواهم کرد

خدايا
تو مرا اشک کردي که همچون باران بر نمک زاره انسان ببارم
تو مرا فرياد کردي که همچون رعد در ميان توفان حواث بغرم
تو مرا درد و غم کردي تا همنشين محرومين و دلشکستگان باشم
تو مرا عشق کردي تا در قلبهاي عشاق بسوزم
تو مرا برق کردي که تا آسمان ظلمت زده بتازم و سياهي اين شب ظلماني را بدرم
تو مرا زهد کردي که هنگام درد و غم و شکست و فشار ناراحتي وجود داشته باشم
و هنگام پيروزيو جشن و تقسيمه غناعم دامنه خود بر گيرم و در کوير تنهائي با خداي خود بمانم.

خدايا تو را شکر ميکنم
که غم را آفريدي و بندگان مخلص خود را به آتش آن گداختي و مرا از اين نعمت بزرگ توانگر کردي.

خدايا تو را شکر ميکنم
که به من درد دادي و نعمت درک درد عطا فرمودي

تو را شکر ميکنم
که جانم را به آتش غم سوزاندي و قلب مجروهم را براي هميشه داغ دار کردي دلم را سوختي و شکستي تا فقط جايگاه تو باشد.