از ساخت داعش تا ربایش رئیسجمهور یک کشور
بالاخره پس از چند روز محاصره دریایی و طرح انواع و اقسام تهدیدات نظامی و سیاسی علیه دولت قانونی ونزوئلا، شاهد حمله نیروهای ویژه آمریکایی به اقامتگاه رئیس جمهور قانونی ونزوئلا نیکلاس مادورو، و ربایش وی بوده ایم. رویدادی که با بازتاب های گسترده بین المللی رو به رو شده است. دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا نیز اندکی پس از این اقدام مجرمانه، در یک سخنرانی عکسی از نیکلاس مادورو را به رسانه ها در شرایطی که وی بازداشت شده بودن شان داد و با افتخار، از تجاوز نیروهای کشورش به خاک ونزوئلا و ربایش رئیس جمهور این کشور سخن گفت.
اقدامی که یادآور الگوی تکراری اقدامات آمریکا علیه کشورهای مسقل منطقه آمریکای لاتین بود و در عین حال، بار دیگر خویِ امپریالیستی و مداخلهجوی واشینگتن را پیش چشم همگان قرار داد. جالب اینکه بسیاری در آمریکا و رسانه های مطرح این کشور علیه این حرکت دولت آمریکا موضع گرفته و آن را خلاف منافع ملی آمریکا توصیف کرده اند. در این میان، معاون رئیس جمهور ونزوئلا به جای وی سوگند یاد کرده و تاکید نموده که ونزوئلا بنای تسلیم شدن در برابر فشار و تهدیدات واشینگتن را ندارد.
با این همه، آنچه مهم است این موضوع می باشد که به یاد داشته باشیم اقدام دولت آمریکا در دزدیدن رئیس جمهور قانونی ونزوئلا را باید در ادامه سیل قابل توجهی از تحرکات تروریستی این دولت در اقصی نقاط جهان درنظر گرفت که آمریکایی ها همواره سعی داشته اند با تبلیغاتی سیاسی و رسانه ای، از قرارگرفتن آشکارِ آن پیش چشم جهانیان جلوگیری کنند. در این رابطه توجه به 5 رویداد دیگر که در وافقع معرِف آمریکای حقیقی هستند، ضروری به نظر می رسد. مسائلی که توضیح می دهند چرا اقدام اخیر دولت این کشور در ربایش رئیس جمهور قانونی آمریکا، چندان هم عجیب نیست و از دولتمردان آمریکایی که شبیه به باندهای مافیایی رفتار می کنند، کاملا برمیآید.
یک: آمریکایی که داعش می سازد
در سال های گذشته بارها و بارها دولتمردان ارشد آمریکایی اعتراف کرده اند که دولتِ کشورشان اقدام به ایجاد گروه تروریستی داعش کرده است. به طور خاص، هیلاری کلینتون وزیر خارجه اسبق آمریکا که در دورهای نامزد انتخابات ریاست جمهوری این کشور بود تاکید کرد که خالق اصلی القاعده و داعش خودِ آمریکا بوده و البته که ترامپ نیز در جریان تبلیغات انتخاباتی خود، اذعان داشت که این آمریکا بوده که گروه تروریستی داعش را ایجاد کرده است. این در حالی است که سال ها دولتمردان آمریکایی به بهانه مقابله با داعش و القاعده، در دیگر کشورها مداخله کرده و دست به جنایت زده و می زنند. از این رو، در مورد آمریکایی که داعش می سازد، اینکه به کشوری دیگر تجاوز کند و رئیس جمهور قانونی آن را بدزدد، چندان نکته عجیبی نیست!
دو: آمریکا و کشورگشایی به اسم حقوق بشر و دموکراسی!
تاریخ پُر است از جنگ هایی که در قالب آن ها میلیون ها انسان بیگناه، قربانی آمال و طمع دولتمردان آمریکایی شده اند. به طور خاص در دوران معاصر، آمریکا به بهانه های واهی نظیر استقرار دموکراسی و آزادی در کشورهای عراق و افغانستان به آن ها حمله کرد و در نهایت چیزی جز ویرانه به مردم این دو کشور تحویل نداد. صدها هزار نفر از مردم آن ها نیز جان خود را از دست دادند و یا به طرق مختلف متحمل خسارات سنگینی شدند.
در طی تحولات دو سال اخیر در منطقه خارومیانه نیز ردپای آمریکایی ها در هر اقدام مجرمانه ای به ویژه همراهی با رژیم اشغالگر قدس در اعمال جنایت و نسل کشی علیه مردم فلسطین به چشم می خورد. اقدامات مجرمانه دولت آمریکا در جریان جنگ تحمیلی 12 روزه با محوریت حمله به سایت های هسته ای کشورمان و همراهی اطلاعاتی و نظامی با اشغالگران اسرائیلی علیه ایران و یا تجاوز صریح این کشور به یمن، همه و همه نمودهای عینی این رویه تجاوزکارانه واشینگتن هستند. حال چرا باید تعجب آور باشد که دولتمردان آمریکایی، در یک اقدام مجرمانه دیگر رئیس جمهور قانونی کشوری نظیر ونزوئلا را مورد ربایش قرار دهند و به آن افتخار هم کنند؟!
سه: آمریکا و اعتیاد شدید به نظامیگری و امنیتیسازی جهان
بر طبق گزارش های رسمی، آمریکا در بیش از ۸۰ کشور پایگاههای نظامی دارد و تعداد پایگاههای نظامی آمریکا در سطح جهانی به ۷۰۰ پایگاه میرسد. این پایگاهها از آسیای شرقی و خاورمیانه تا اروپا و آفریقا پراکنده شدهاند و بهطور عمده برای جاسوسی، آمادهباش نظامی، و عملیاتهای ویژه طراحی شدهاند.
از جمله مهمترین مناطقی که ایالات متحده در آنها پایگاههای نظامی گستردهای دارد میتوان به آلمان (با حدود ۱۲۰ پایگاه)، ژاپن (با بیش از ۲۰ پایگاه) و کره جنوبی اشاره کرد. در خاورمیانه نیز کشورهای قطر، بحرین، امارات متحده عربی و عراق همچنان میزبان پایگاههای نظامی آمریکا هستند. این رویکرد دولت آمرکیا عملا حاکی از این است که دولتمردان این کشور جهان را یک پادگان نظامی می بینند که باید به هر شکل ممکن بر آن مسلط باشند. در حقیقت، آمریکا ورای شعارهای خود در مورد تعهد به حقوق بشر و آزادی و دموکراسی و قانونمداری، کاملا متکی به اهرم زور است و از طریق دخالت و توطئه علیه دیگر ملت ها و کشورها، به دنبال تحقق اهداف خودش است. معادله ای که یکی از نمودهای عینی خود را در جریان تجاوز اخیر واشینگتن به ونزوئلا و ربایش رئیس جمهور قانونی این کشور به نمایش گذاشت.
چهار: آمریکایی که به سیاست ترور مفتخر است!
همزمان با فرارسیدن سالگرد شهادت شهید حاج قاسم سلیمانی فرمانده فقید سپاه قدس کشورمان به همراه شهید ابومهدی المهندس از فرماندهان برجسته مقاومت عراق، بار دیگر طیف های قابل توجهی از انسان ها در منطقه و جهان، معطوف به یک جنایت صریح واشینگتن و البته افتخار به آن هستند. شهید سلیمانی مهمان رسمی دولت عراق بود و برای یک دیدار رسمی عازم این کشور شده بود.
با این حال، دونالد ترامپ رئیس جمهور وقت آمریکا دستور ترور ایشان را صادر کرد. موضوعی که یکی از نمودهای عینی تروریسم دولتی است و اساسا به همین دلیل است که حمله به ونزوئلا و بازداشت رئیس جمهور قانونی این کشور از دولتی نظیر آمریکا کاملا بر می آید.
پنج: آمریکا و تصویرِ غارتگر بزرگ بینالمللی!
در نهایت باید گفت که دولت ها و دوالتمردان مختلف آمریکایی در سال ها و دهه های گذشته، در قالب رویدادهای مختلف نمودهایی عینی از روحیه استعمارگری و غارت منافع و استعدادهای دیگر کشورها و ملت ها را به نمایش گذاشته اند. تقریبا چهارگوشه جهان نیز شاهد این رویه حکمرانی آمریکایی بوده و روایت های مختلفی از این موضوع را می توان در دل تاریخ مشاهده و مطالعه کرد.
حال در مورد ونزوئلا نیز بسیاری در آمریکا از جمله شخص دونالد ترامپ رئیس جمهور این کشور اعتراف می کنند که کشورشان به دنبال منابع نفتی ونزوئلا است و در این رابطه هر بهانه ای را مطرح می کند تا شاید اقدامات ماجراجویانهاش علیه این کشور، مشروعیت پیدا کنند. از این دولت و یکچنین رئیس جمهوری کاملا انتظار میرود که در ادامه سیاست های دیگر دولت ها و روسای جمهور تاریخ کشورشان، سیاست غارت و استعمار سایر ملت ها را ادامه دهند و دست به تحرکاتی نظیر ربایش رئیس جمهور قانونی ونزوئلا به بهانه های واهی بزنند. آنچه در این میان آشکار است، آمریکا عملا با بنبست قدرت نرم و اقناعی خود در عرصه جهانی رو به رو شده و مثل گذشته نمیتواند اقدامات مجرمانه خود را با هیاهوی رسانه ای و تبلیغات لاپوشانی کند.