توصیههایی برای ساکنان خانهها در هنگامه آشوبهای شهری
نگاه مطالعاتی و غیر هیجانی به برخی فیلمها و روایتهای منتشره از اغتشاشات فتنه دیماه نکته عجیبی را آشکار میکند.
در این روایتها و فیلمها شهروندانی دیده میشوند که در گرماگرم زد و خورد و حتی رگبار سنگین گلولهها نیز در وسط رفت و آمد گلولهها ایستادهاند!
کسانی از آنها مشغول تشویق آشوبگران هستند، برخی در کناری ایستاده و نظارهگر این صحنه خطرناک هستند و برخی دیگر نیز با بیتفاوتی دست کودکانشان را گرفتهاند و از کنار آشوبگران مسلح عبور میکنند!
در این زمینه به طور خاص میتوان به فیلم حمله اغتشاشگران مسلح و تیراندازی آنها به کلانتری ۱۲۶ تهرانپارس که منجر به شهادت چند مأمور پلیس شد نیز اشاره کرد که بهطور همزمان و مشخصی حاوی تمامی نکات فوق است.
این رویداد سبب تعجب مردم و کارشناسان امنیتی شده است…
*چیزی که همه ما به تلخی میدانیم، اینست که افراد حاضر در میادین آشوب و درگیری به احتمال زیاد دچار سانحه و آسیب میشوند.
و سؤال اصلی اینجاست که این افراد و این شهروندان چرا اقدام به چنین کارهای خطرناکی کردهاند و چرا آسیب دیدن هنگام وقوع درگیری و آشوب و تیراندازی برایشان مهم نبوده است؟!
باید دانست که فتنه و درگیری شهری حتی از حمله دشمن به مرزها نیز خطرناکتر است و در چنین هنگامهای اولا هرگز نباید خانه و مأمن را ترک کرد. ثانیا و بدتر از آن هم حضور در میادین درگیری و تیراندازی است.
طبعا کسی نمیتواند مسئولیت آسیب دیدن فردی را بپذیرد که در کنار یک آشوبگر مسلح ایستاده و مشغول تشویق اوست!
همچنانکه در هنگام تیراندازیهای کور نیز هرگز نمیتوان تعدادی از قاتلان مردمان حاضر در خیابان را پیدا کرد.
در فیلمهای منتشره مواردی وجود دارد که آشوبگران مشغول تیراندازی به نقاط نامعلومی هستند که اقلا پلیس در آن نقاط حضوری ندارد.
منظور ما البته تحلیل غلطی به نام “کشته سازی” نیست لکن آیا یک شهروند نباید با خود بیاندیشد اراذل و اوباشی که با پلیس درگیر هستند، قطعا از کشتن شهروندان و کودکان و عابران هم هیچ اِبایی نخواهند داشت؟!
این در حالی است که مسئولان کشور دائما و به کرّات از مردم خواستهاند که مراقب فرزندانشان باشند و به اخطارهای پلیس توجه کنند.
نیک میدانیم که موارد متعددی از انفجار بمب، کوکتل مولوتف و نارنجکهای دستی قبل از پرتاب نیز گزارش شده و اسناد آن وجود دارد. آیا کسی که در این قبیل تجمعات حضور داشته و بر اساس این انفجارها آسیب دیده نباید مؤاخذه شود؟
و باید افزود که چه بسیار عابرانی که صرفا به دلیل خشم اوباش مورد هجوم قرار گرفته، ضرب و شتم شدهاند و حتی به شهادت رسیدهاند.
و سؤال اینجاست که چه اصرار یا ضرورتی برای حضور آنها در این مجامع خیابانی وجود داشته است؟!
در این زمینه میتوان به نکات احتیاطی برخی کارشناسان اشاره کرد که معتقدند در هنگامه بروز آشوبهای شهری حتی ساکنان خانهها نیز باید احتیاطهایی مثل عدم قرار گرفتن در کنار پنجرهها و یا در نظر گرفتن تمهید برای جلوگیری از آتشسوزی احتمالی را رعایت کنند.
فیالحال اینکه مسائلی مثل حضور بیتفاوت کسانی از شهروندان در میادین آشوب، پدر و مادرهایی که دست کودکشان را گرفتهاند و وارد خیابانهای دچار آشوب شدهاند و افرادی که با نادیده گرفتن عقلانیت و لزوم امنیت در کناری ایستادهاند و مشغول تماشای درگیری نیروهای امنیتی با اراذل و تروریستها شدهاند… موجب یک تعجب عمومی شدهاند.
تأکید میشود که صد البته بایستی پس از این تعجب به دنبال پاسخ یک “چرا” بود و از خود و از جامعه پرسید که چرا برخی از شهروندان که هیچ نقشی هم در آشوبها نداشتند اما اینچنین امنیت خود و خانوادهها خود را به ورطه خطر افکندند؟ (اعم از اینکه آسیب دیدند یا ندیدند)
پاسخ به این سؤال میتواند در جهت جلوگیری از تجربیات تلخ برای یکانیکان آحاد جامعه مؤثر باشد.