قدم ها را هوشمندانه بشماریم

دشمن یقینا بیکار نخواهد نشست چنانکه ترامپ تعرفه واردات از کشورهایی که با ایران همکاری اقتصادی کنند، بیست و پنج درصد افزایش داد، حلقه فشار اقتصادی و ممانعت از ورود ارز به داخل باید تنگتر شود.

روزنامه هم میهن مصاحبه از کرباسچی را قرار داده که خلاصه اش یک کلمه است «تسلیم آمریکا شوید». او میگوید مردمی که به راه پیمایی آمدند خواسته شان حل مشکل ایران با آمریکا است. خنده دار است ولی او گفته و هم میهن در صفحه نخست کار کرده.

فشار اراذل و اوباش داخلی هم رفته روی اینکه «اینترنت را وصل کنید». قصه از کار افتادن اینترنت رسما یک ضلع اصلی بازی آنها را خراب کرده، فشار بر آزاد کردن اینترنت به عنوان خواسته عمومی معنایش روشن است. روشن نکردن این اتفاق برای عموم مردم معنایش واضح است.

بسیاری از کامنتهایی که با نام و شعارهای انقلابی زیر متنهای فارس و امثالهم میخورد غیر عادی و جهت دار است. جهت اصلی اینکه اینترنت را باز کنید.

پس سه نقطه اصلی فشار دشمن اینها است:

فشار اقتصادی و جهشهای مکرر نرخ ارز و قیمت کالاهای اساسی

فشار به حکومت برای مذاکره و تسلیم

فشار به مسوولین امنیتی برای رهایی و ول شدگی مجدد اینترنت

به نظرم دوستان اهل رسانه متمرکز شوند بر تبیین چرایی قطع اینترنت

اولا چیزی به نام اینترنت آزاد نداریم کلا. یا اینترنت در دست دشمن است یا ما. رهایی اینترنت یعنی سپردنش به دشمن

ثانیا نقش اینترنت ول، در کشتارها و سلاخی های اخیر

ثالثا حتی مهمتر از فشار اقتصادی و سیاسی دشمن، مساله اصلی همین نقطه است چون تمام تلاشهای ترامپ و مزدورانش را این ابزار است که در جان مردم ایران نقد میکند.

اینترنت ول و رها یعنی همین که کف خیابان دیدیم.

این نظر کارشناسان است اما باید دید نهادهای امنیتی فکری برای همیشه اوضاع رهاشدگی و بی قانونی اینترنت، روزنامه ها و آنچه تحریم و تهدید از داخل است خواهند کرد یا خیر؟

آیا قطع اینترنت کافی است؟

خطای محاسباتی نهادهای امنیتی که منجر به فجایع ۱۸ دی شد چگونه قابل توجیه است؟