کانال مطالعات رسانه های بین المللی نوشت:
تحلیل شورای آتلانتیک با اشاره به عملیات اخیر علیه نیکلاس مادورو استدلال میکند که اگرچه دسترسی به ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا در سخنان ترامپ پررنگ بود، اما این نفت «محرک» عملیات و نه «جایزه» نهایی آن محسوب میشود. به گفته این تحلیل، هدف اصلی، اجرای نسخه تقویتشدهای از دکترین مونرو و تحقق «دکترین دونروی» ترامپ برای همسو کردن نیمکره غربی با منافع سیاسی و اقتصادی آمریکا، کاهش مهاجرت، مبارزه با قاچاق مواد مخدر و جبران غرامت شرکتهای آمریکایی است. نفت در این میان، ابزاری برای تأمین مالی این اهداف گستردهتر ارزیابی میشود.
چکیده راهبردی (بخشهای مهم):
بر اساس اهمیتی که ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا در کنفرانس مطبوعاتی روز شنبه رئیسجمهور دونالد ترامپ درباره حمله نظامی و دستگیری نیکلاس مادورو داشت، به نظر میرسد نفت نقش مهمی در شکلدادن به اراده دولت برای پیشبرد این مأموریت جسورانه ایفا کرده است. با این حال، این اشتباه خواهد بود که ادعا کنیم دستیابی به عرضه نفت خام سنگین محرک این عملیات بوده است. عرضه نفت ونزوئلا بعید است در کوتاهمدت به طور معناداری بازارهای انرژی جهانی را تحت تأثیر قرار دهد. برای حال حاضر، این کشور همچنان تحت تحریم نفتی تحمیلشده توسط دولت ترامپ قرار دارد. حتی تحت خوشبینانهترین فرضیات، بازسازی بخش انرژی این کشور و دستیابی به افزایش قابلتوجهی در صادرات نفت سالها زمان خواهد برد.
عملیات روز شنبه به ارزیابیهای دقیق از انواع نفت خام یا اشتیاق بخش پالایش آمریکا به نفت سنگین وابسته نبود. انرژی، محرکی برای تجلی بسیار جسورانهتری از سیاست خارجی ترامپ بود که در استراتژی امنیت ملی اخیراً منتشرشده دولت ترسیم شده است. ایالات متحده اکنون در حال اجرای نسخه تقویتشدهای از دکترین مونروی دویستساله است.
آنچه ترامپ روز شنبه آن را دکترین «دونرو» توصیف کرد، در پی یک نیمکره غربی عاری از نفوذ خارجی خصمانه و همسو با منافع سیاسی و اقتصادی آمریکاست. این امر، بازآرایی سیاسی در آمریکای لاتین را با چشمانداز رئیسجمهور برای این منطقه مرتبط میسازد. ترامپ همچنین احتمالاً مشتاق است تا برکناری مادورو و رویکرد خود نسبت به ونزوئلا را با منافع داخلی آمریکا همسو کند. این شامل بارنکردن هزینه یک درگیری دیگر بر دوش مالیاتدهندگان آمریکایی، کاهش سطوح اخیر مهاجرت از ونزوئلا به آمریکا، کمکردن خشونت ناشی از کارتلهای قاچاق مواد مخدر و جبران خسارت شرکتهای آمریکایی است که داراییهایشان در زمان هوگو چاوز، پیشسرو مادورو، مصادره شد.
در اینجا، نفت محرکی است که ممکن است به پرداخت هزینه اجرای سیاست کمک کند، نه جایزه نهایی. ترامپ در سخنرانی روز شنبه خود از فلوریدا، به درستی وضعیت اقتصاد نفتی ونزوئلا را ارزیابی کرد: برای کشوری با بزرگترین ذخایر نفتی جهان، تولید یک «شکست کامل» بوده و تمام پتانسیل این داراییها محقق نشده است. اگر انتقال قدرت به شکلی منظم در ونزوئلا صورت گیرد، آنگاه شرکتهای آمریکایی از دگرگونی سیاسی بهره خواهند برد. در عین حال، ایالات متحده بزرگترین تولیدکننده نفت و گاز جهان است و از امنیت انرژی برخوردار است. این مسئله توضیح میدهد که چرا ترامپ تأکید کرد که احیای صنعت نفت ونزوئلا، مردم ونزوئلا — و نه ایالات متحده — را «ثروتمند، مستقل و امن» خواهد کرد. سیاستی که دولت ترامپ روز شنبه دنبال کرد، بینشی از تصمیمگیری رئیسجمهور و انگیزههای محرک دولتش ارائه میدهد. برای آن دسته از کشورهایی که با ایالات متحده در تعارض هستند، این یک سیگنال واضح است که ترامپ زمانی که منافع آمریکا قابل پیشبرد باشد بدون آنکه بار بر دوش مردم آمریکا گذاشته شود، اقدام قاطعانهای انجام خواهد داد.
