بیخیال میدان شوید!
یکی از آسیبهای جدی این روزهای فضای رسانهایی، پوپولیسم نظامی است. اینکه عدهای نشستهاند و بر اساس حدس و گمان، برای نیروهای مسلح بانک اهداف تعیین میکنند و به زمانبندی عملیاتها گیر میدهند، نه تنها تحلیل نیست، بلکه ناخواسته به پروژه ادراکی دشمن کمک میکند.
واقعیت این است که جنگ، شطرنج کور نیست. هر طرف، اهدافش را بر اساس مرحله بعدی نقشه راه انتخاب میکند. اگر دشمن دارد فلان نقطه را میزند، لزوماً به این معنی نیست که ما باید دقیقاً همانجا را تلافی کنیم. *
*پاسخ در جنگ، مبتنی بر ضرورتهای مرحله بعد است، نه هیجان مرحله قبل.
ایران در حال پاکسازی مسیر برای گامهای تعیینکننده بعدی است؛ اهدافی زده میشود که شاید در ظاهر برای عوام بیاهمیت باشد، اما در نقشه راه کلان امنیت ملی، حکم برداشتن موانع پیروزی را دارد.
انتظار اینکه اگر دشمن پل زد، ما هم حتماً باید همان پل را بزنیم، نگاهی تقلیلگرایانه و کودکانه به استراتژی هجوم است. ما در حال بازیخوانی و زمینچینی برای همان بخشی از جنگ هستیم که در آن تخصص مطلق داریم. بگذارید فرماندهان در سکوت سنگین اتاقهای جنگ، بازی اصلی را پیش ببرند. دخالت در نوع، شدت و زمان عملیات، فقط سرمایه استراتژیک کشور را در افکار عمومی میسوزاند.
مطالبهگری ما باید کلی و راهبردی باشد؛ پاسخ قاطع میخواهیم. اما *
*اینکه «کجا» و «چگونه»، مسئلهایی است که به تدبیر فرماندهی بازمیگردد.*
* ایمان داشته باشید که این کشتی، ناخدایی دارد که طوفان را بهتر از هر کسی میشناسد. نگران هایوهوی رسانهایی دشمن نباشید؛ بازی اصلی، در آنجایی که تخصصش را داریم، هنوز شروع نشده است.
✍ سعید سپاهی