فریادِ مظلومیت کودکان شهید لامرد؛ وقتی هنر، سفیرِ حقیقت می‌شود
گاهی حقیقت، در کلمات نمی‌گنجد و تنها «هنر» است که می‌تواند زبان سکوت‌های عمیق را ترجمه کند. در دنیایِ پرهیاهوی امروز، برخی تصاویر وجود دارند که از هر سخنرانی‌ای اثرگذارترند؛ تصویر «آوینا برزگر»، کودکی که در آغازین فصل زندگی‌اش، در آغوش شهادت به خواب رفت، یکی از همین تصاویر است. تصویر خردسالی که امروز، با لبخندی ابدی، سفیرِ مظلومیت کودکان شهیدِ شهر لامرد شده است.
اما آنچه این روایت را از یک گزارش ساده، به یک «حماسه انسانی» تبدیل می‌کند، زنجیرهٔ عجیبی از وفاداری است که در هر گام آن، ردپایی از عشق و تعهد دیده می‌شود. در اولین حلقه از این زنجیره، مادری است که با صبری زینبی، یاد فرزند خردسالش را به هنر پیوند زد تا فریاد مظلومیت او را به گوش مردم، مسئولان و آزادگان جهان برساند.
در همین نقطه است که نقشِ اثرگذار و تبیینی «خانم مهین سالاری» می‌درخشد؛ هنرمندی که او خود فرزند شهید است و در اینجا، قلمش را به سلاحی برای ترویج حقیقت تبدیل کرده است. هنر خانم سالاری در این اثر، فراتر از یک بازنمایی بصری یا یک پرتره زیباست؛ این اثر در حقیقت یک «تبیین هنری» است. ایشان با آگاهی کامل از مسئولیت اجتماعی خود به‌عنوان فرزند شهید، آگاهانه از ظرفیت والای هنر برای «ترویج مظلومیت» استفاده کرده تا حقیقت شهادت کودکان را به زبانی بصری و تکان‌دهنده روایت کند. گویی ایشان با هر ضربهٔ قلم، در حال شرح روایت و حکایتی رسا از ایثار است که در هیچ کتابی نوشته نشده؛ تلاشی برای اینکه بگوید: «ما فرزندان شهدا، نه‌تنها پاسداران یاد یکدیگر، بلکه تبیین‌گر و روایت‌گر صادق حقیقت خون شهدا در میدان هنر هستیم و اجازه نمی‌دهیم هیچ شهید و جانبازی، هرچند خردسال، در تنهایی فراموشی رها شود.»
این زنجیرهٔ محبت و تبیین، زمانی به کمال رسید که «ریاست عالی بنیاد شهید و امور ایثارگران»، با نگاهی پدرانه و متعهدانه، این امانت گران‌بها را پذیرفت. رساندن این تمثال به دست رئیس‌جمهور محترم ایران اسلامی، تنها یک اقدام اداری یا یک مراسم نمادین نبود، بلکه تجلی «وفای به عهد» در بالاترین سطح مدیریتی بود. این اقدام، پیامی روشن به‌تمامی خانواده‌های شهدا ارسال کرد: اینکه صدای لرزان اما استوار مادران، در بلندترین جایگاه‌های اجرایی کشور شنیده می‌شود و تکریم ایثار، فارغ از سن‌وسال شهید، اولویت نخست نظام است.
حضور تصویرِ این شهید دوساله در میزِ رئیس‌جمهور و هیئت دولت، تأمل‌برانگیزترین بخش این روایت است. تضاد میان «خردسالی آوینا» و «عظمت جایگاه ریاست‌جمهوری»، حقیقتی تکان‌دهنده را عیان می‌کند: اینکه در فرهنگ ایثار ما، گاهی کوچک‌ترین‌ها، معلم بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین درس‌های زندگی انسان‌ها می‌شوند. مظلومیت شهدای خردسال، زخمی است که با هیچ مدالی التیام نمی‌یابد، مگر آنکه توجه مسئولین و آگاهی ملت به این جایگاه، واقعی، جدی و اثرگذار باشد .
این نوشته، تکریم مادری است که تسلیم نشد و مقاوم و سربلند ماند، هنرمندی که با قلمش عدالت را ترسیم کرد و روشنگری را به هدف هنر تبدیل نمود، و مدیری که وفاداری را در عمل معنی کرد. آوینا برزگر، امروز تنها یک تابلو نیست؛
این فریادِ مظلومیت کودکان شهید لامرد است.
این معنای واقعی «وفای به عهد» است.
این یعنی یاد شهدا، در هر سنی، چراغ راه مسئولان است.
آوینای شهید یادآورِ این حقیقت است که «خون»، زبانی جهانی دارد و «وفاداری» و روایت آن، تنها راه زنده نگه‌داشتن این زبان است.
سلام بر کودکان شهیدی که با کوچ زودهنگام شان، درس بقای ابدی را به ما آموختند.
محمد کرم الهی مدیرکل امورهنری بنیاد شهید و امور ایثارگران