از بهره مندی از نان سفره انقلاب تا بی احترامی به برکت سفره
چه کسی است که نداند امثال علی ها و عادل ها تا چه اندازه از نان سفره انقلاب بهره برده و اکنون با بی احترامی به سرود ملی که برکت همین سفره است، دنبال چه پروژه ای هستند؟
رفتار علی دایی و عادل فردوسی‌پور در مراسم تشییع پیکر حمید علیدوستی، هنگام پخش سرود ملی جمهوری اسلامی ایران، بار دیگر حاشیه‌ساز شد. در تصاویر منتشرشده، این دو چهره ورزشی از جای خود برنمی‌خیزند و عادل فردوسی‌پور حتی مانع برخاستن فرد کناری خود نیز می‌شود.
البته با توجه به سوابق و مواضع اخیر این افراد، از جمله سکوت در برابر جنایات آمریکا در میناب و همراهی زیرکانه با جریان فتنه «زن، زندگی، آزادی»، چنین رفتاری چندان هم دور از انتظار نیست؛ اما مسئله فراتر از یک رفتار فردی است.
نکته قابل تأمل اینجاست که افرادی مانند علی دایی و عادل فردوسی‌پور، چه میزان از ظرفیت‌ها، امکانات و بسترهای فراهم‌شده در همین جمهوری اسلامی بهره برده‌اند و تا چه اندازه در همین ساختار رشد کرده و به شهرت و موقعیت اجتماعی امروز رسیده‌اند. اگر امکانات، فرصت‌ها، حمایت‌ها و زیرساخت‌های ورزشی و رسانه‌ای این کشور در اختیارشان نبود، آیا امروز اساساً چنین جایگاهی داشتند؟ آیا بدون این بسترها، نامی به‌عنوان سلبریتی و چهره مشهور در جامعه مطرح می‌شدند؟
جالب‌تر اینکه در کشورهای دیگر، حتی چهره‌های مشهور و منتقدان دولت‌ها نیز برای سرود ملی کشورشان احترام قائل‌اند.
برای نمونه، جنیفر لوپز حضور در مراسم تحلیف رئیس‌جمهور آمریکا و اجرای قطعات میهنی را افتخاری برای خود می‌دانست. لیدی گاگا نیز اجرای سرود ملی آمریکا در همان مراسم را افتخاری برای خود و فرصتی برای ادای احترام به مردم کشورش توصیف کرد. فرگی، خواننده مشهور آمریکایی، نیز پس از اجرای سرود ملی کشورش در مسابقه آل‌استار NBA، بر عشق و افتخار خود به آمریکا تأکید کرد.
این افراد ممکن است منتقد سیاست‌های دولت کشورشان باشند، اما میان مخالفت سیاسی با دولت و بی‌احترامی به نمادهای ملی تفاوت قائل‌اند.
سرود ملی متعلق به یک دولت یا جناح سیاسی نیست؛ نماد یک ملت و هویت یک کشور است. احترام به آن، به معنای تأیید تمام سیاست‌های حاکمیت نیست؛ همان‌طور که مخالفت با یک دولت نیز مجوز بی‌احترامی به نمادهای ملی محسوب نمی‌شود.
در نهایت، جماعت سلبریتی اگرچه در تراز واقعی ارزش‌گذاری اجتماعی، آن‌قدرها هم که تصور می‌کنند ارزش و اهمیت ندارند، اما به هر حال در معرض دید جامعه‌اند و رفتارشان بازتاب عمومی پیدا می‌کند. شهرت برای هیچ‌کس مصونیت نمی‌آورد. این جماعت باید مراقب رفتار و مواضع خود باشند و بدانند که مردم، هم گذشته و هم امروز آنان را می‌بینند.