به یاد آنان که رفتند تا بمانیم…

در دل شب‌های تاریخ، حکایت مردانی است که جان دادند تا خاک ندهند.

حکایت رزمندگانی که در کوران آتش و خون، با دستان بسته و قلبی سرشار از ایمان، در برابر ناجوانمردی ایستادند.

عملیات خیبر، نه تنها شکوه فتح بود، که داغ اسارت و مظلومیت را نیز بر دل‌ها نشاند.

در میان این قهرمانان، اولین نفری که با دستان بسته است، شهید عباس مهدوی ظفرقندی است که پس از ۱۷ سال مفقودالاثری، به وطن بازگشت.

آن دستان بسته که بر خاک سرد نشسته بود، نه نشانه تسلیم، که نماد صلابت بود.

آن نگاه‌های مصمم که به افق دوخته شده بود، نویدبخش پیروزی خون بر شمشیر بود.

شما، ای پرستوهای عاشق، با پرواز سرخ‌گونه‌تان، درس آزادگی و مقاومت را به نسل‌ها آموختید.

امروز، ما در امنیت و صلحی که به بهای خون شما رقم خورده، نفس می‌کشیم،هر وجب از این خاک، یادگار ایثار شماست و هر تپش قلب ما، مدیون فداکاری شما.

نام شما بر تارک تاریخ ایران می‌درخشد و راهتان، چراغ هدایت ماست…