حمله خارجی، مغلطه دموکراسی و نجات بخشی
خیر این کشورها به وسیله نیروهای خارجی به دموکراسی و آزادی نرسیدند، جنگ جهانی بود بین دول محور شامل : آلمان و ایتالیا و ژاپن و متفقین شامل : شوروی و بریتانیا و آمریکا و….. متفقین پیروز شدند و متحدین شکست خورده و اشغال شدند ، نه مساله دموکراسی و آزادی بود نه اراده مردم سرزمین های متحدین در جنگ موثر بود و نه حمله و اشغال آنان به خاطر دموکراسی و آزاد بود، اصلا حمله ای نبود خود متحدین حمله کردند و متفقین در دفاع نهایتا به سرزمین آن ها لشکر کشیدند ، اشغال نهایی نیز با هدف آزادی بخشی نبود ، کما این که آلمان نه تنها دموکرات و آزاد شد بلکه تا ۴۵ سال تقسیم و تجزیه شد و در قطعه شرقی آن یکی از سیاه ترین دیکتاتوری ها حاکم شده بود . سرزمین هایی هم بودند که بین متحدین و متفقین دست به دست شدند که فرانسه هم از جمله این سرزمین ها بود ، نه آلمان نازی برای حاکم کردن دیکتاتوری به فرانسه حمله کرد و نه آمریکا برای به ارمغان آوردن دموکراسی به فرانسه لشکرکشی کرد ، مساله جنگ دو ائتلاف بین المللی در سرزمین های دیگران بود ، آمریکا و بریتانیا به آلمان و ایتالیا حمله می کردند ، گاه این حمله در اتیوپی بود گاه در مصر و لیبی و گاه در فرانسه و سرانجام هم به خود آلمان و ایتالیا رسید اما هیچ کدام از این جنگ ها برای دموکراسی نبود کما این که اتیوپی و لیبی و مصر هم به دموکراسی نرسیدند ، فرانسه که مهد آزادی جهان بوده ، به وسیله آلمان اشغال شده بود و آمریکا هم با آلمان جنگید و آلمان را بیرون کرد . در جنگ جهانی دوم ، هدف از جنگ طرفین و لشکرکشی ها نه دموکراسی بود و نه آزادی و نه نجات بخشی ، هدف از جنگ ، عقب راندن طرف مقابل از متصرفاتش بود ، بعد از جنگ در سرزمین هایی که بستر دموکراتیک وجود داشت و زمینه های بین المللی و استراتژیک و ژئوپلیتیک بود ، مانند : آلمان غربی و فرانسه و ایتالیا و ژاپن ، دموکراسی ایجاد شد ، در مناطقی که چنین زمینه هایی نبود مانند : اروپای شرقی و سرزمین های آفریقایی و کره ، دموکراسی ایجاد نشد در کره تا سالها در هر دو بخش شمالی و جنوبی دیکتاتوری بود و الان هم که در بخش شمالی کماکان سیاه ترین دیکتاتوری حاکم است و کشور هم کلا تجزیه و تقسیم است . چرا راه دور برویم ، مگر در ایران خودمان ، متفقین لشکرکشی نکرده و ایران را اشغال نکردند و دیکتاتوری رضاشاه را ساقط نکردند ، پس چرا دموکراسی نشد ؟البته مدتی دموکراسی شد اما بعد چند سال دوباره دیکتاتوری حاکم شد بگذریم که طرفدران امروز حمله خارجی ، از برانداختن دموکراسی ایران در دوران پسا سقوط رضاشاه حمایت می کنند.
در هرحال نسبتی میان حمله خارجی و آزادی بخشی وجود ندارد ، دهها نمونه تاریخی وجود دارد که حمله خارجی باعث تجزیه و جنگ داخلی و…. شده مانند : یوگسلاوی و لیبی و عراق و افغانستان و…… اما مساله مهم چیز دیگری است.
تقریبا هیچ نمونه ای مطلقا هیچ نمونه ای وجود ندارد که حمله خارجی براساس اراده و خواست مردم کشور تحت حمله و با هدف حمایت و کمک از آنان صورت گرفته باشد . حمله خارجی همواره با هدف تامین منافع ملی کشور حمله کننده بوده است و صرفا ممکن است با پوشش حمایت های انسانی و انگیزه های بشردوستانه باشد .
اما در شرایط امروز ایران، دیکر پوششی هم وجود ندارد و ترامپ و ونس و روبیو و….. بارها تاکید کرده اند که اتفاقا انگیزه ای برای مداخله در امور داخلی ایران ندارند( به استثنای چند توییت ترامپ که در عمل هم هیچ اقدامی برای تحقق آنان نکرد )
در نهایت این که از قرائن و شواهد برمیآید که اگر حمله خارجی به ایران صورت بگیرد حمله در چارچوب مسولیت حمایت یا مداخله بشردوستانه نیست و صرفا حمله با اهداف نظامی و راهبردی خواهد بود حالا اگر هم که فرض کنیم که چنین حمله ای منجر به تغییراتی در ایران و عرصه سیاست داخلی ایران می شود باز وقوع یا عدم وقوع آن در اختیار مردم ایران نیست در واقع مطرح کردن حمله خارجی به عنوان یک راه حل نوعی کلاهبرداری سیاسی است .
حمله خارجی اصولا راه حل نیست ، راه حل یعنی یک ساز و کاری که دست خودمان باشد و بخواهیم انجام بدهیم نه مطالبه چیزی که اصلا سر و تهش دست ما نیست. فرض کنید می خواهیم از تهران به سمت مشهد برویم راه حل اين است که با هواپیما و اتوبوس و یا قطار و اصلا اگر پول نداریم با پای پیاده به مشهد برویم اما اگر بگوییم پول نداریم پس راه حل مان این باشد که یکی بیاید ما را بدزده و ببره مشهد، خوب شاید ندزدید، شاید دزدید و برد سر راه سر به نیست کرد، آخر این هم شد راه حل؟!
بهمنی قاجار