چرا انتقال پایگاه‌ها به سرزمین های اشغالی امنیت آمریکا را تضمین نمی‌کند؟
پس از «جنگ رمضان» و شکست راهبردی آمریکا در برابر ایران، واشنگتن در حال بازنگری بنیادین در معماری نظامی خود در غرب آسیاست؛ بازنگری‌ای که محور اصلی آن، انتقال بخشی از توان نظامی از پایگاه‌های آسیب‌پذیر خلیج فارس به سرزمین‌های اشغالی است.
با این حال، این جابه‌جایی جغرافیایی، مسئله بنیادین امنیت را حل نمی‌کند، زیرا همان زرادخانه موشکی که پایگاه‌های آمریکا را در خلیج فارس غیرقابل‌دفاع کرد، سرزمین‌های اشغالی را نیز در تیررس خود دارد.
شکست راهبردی که راهبرد را تغییر داد
جنگ رمضان برای واشنگتن نه یک ناکامی تاکتیکی، بلکه یک شکست راهبردی بود. نشریه «فارن افرز» در ارزیابی خود تصریح می‌کند که جنگ علیه ایران «یک شکست راهبردی برای آمریکا در نسبت با اهداف اعلامی‌اش» بود؛ اهدافی مانند تسلیم کامل جمهوری اسلامی، پاکسازی منطقه از نفوذ ایران و متحدان آن و دستیابی به توافقی بهتر، همگی دست‌نیافتنی ماندند.
این نشریه تأکید می‌کند که «موفقیت‌های تاکتیکی واشنگتن نتوانست اشتباهات استراتژیک آن را جبران کند» و جنگ «به شکلی خطرناک زرادخانه آمریکا را تحلیل برد».
شدت خسارات مادی، عمق این شکست را آشکارتر می‌کند. بر اساس گزارش وال‌استریت ژورنال، از آغاز جنگ رمضان، ایران بیش از دو هزار حمله هوایی، موشکی و پهپادی علیه پایگاه‌های آمریکا در غرب آسیا انجام داد که به دستکم ۲۰ سایت نظامی در هشت کشور آسیب زد و ۴۲ فروند هواپیمای نظامی منهدم یا خسارت دید. مجموع خسارات به تجهیزات و زیرساخت‌های آمریکا دستکم ۱۳ میلیارد دلار برآورد شد.
آسوشیتدپرس نیز با بررسی تصاویر ماهواره‌ای تأیید کرد که حملات ایران به ۲۶ پایگاه و مکان حاوی تجهیزات آمریکایی آسیب زده یا آنها را تخریب کرده است. نکته راهبردی‌تر آن است که ایران پیش از هدف قرار دادن هواپیماها و ساختمان‌ها، سامانه‌های هشدار زودهنگام و رادارهای آمریکا را از کار انداخت؛ اقدامی که به گفته آسوشیتدپرس «موجب تغییرات چشمگیری در وضعیت حضور آمریکا در خاورمیانه شده است» و آمریکا «بخش بزرگی از دارایی‌ها و تجهیزات خود را از منطقه خلیج فارس خارج کرده است».
منطق انتقال: خروج از تیررس، با حفظ حضور
این خسارات، محاسبه نظامی آمریکا را به سمت یک راه‌حل ظاهراً بدیهی سوق داد: اگر پایگاه‌های خلیج فارس در تیررس ایران قرار دارند، باید توان نظامی به جایی منتقل شود که دستکم از نظر جغرافیایی دورتر و در چارچوب یک اتحاد راهبردی محکم‌تر باشد.
گزارش‌های متعدد از جمله رسانه‌های عبری و عربی نشان می‌دهند که فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) در حال بررسی انتقال بخشی از سیستم‌های عملیاتی پایگاه‌های خود در بحرین، کویت و عربستان سعودی به سرزمین‌های اشغالی است تا «خطر موشک‌ها و پهپادهای ایرانی» را کاهش دهد.
برخی گزارش‌ها از احتمال ایجاد پایگاه‌های دائمی جدید یا گسترش پایگاه هوایی موجود در منطقه نقب خبر می‌دهند. پیش از این نیز، در جریان جنگ، آمریکا ناوگروه «جرالد فورد» را به سمت سواحل مدیترانه در نزدیکی سرزمین‌های اشغالی اعزام کرد تا ضمن حفظ فاصله از تیررس مستقیم ایران، توان بازدارندگی را در چارچوب حمایت از اسرائیل بازآرایی کند.
این انتقال، از منظر واشنگتن، تلاشی است برای حل یک معادله دشوار: چگونه حضور نظامی را حفظ کرد، بدون آنکه نیروها و تجهیزات گران‌قیمت در معرض ضربات موشکی متمرکز و کوبنده قرار گیرند. سرزمین‌های اشغالی، به دلیل عمق استراتژیک محدود اما وابستگی حیاتی به حمایت آمریکا، به عنوان «پناهگاه امن‌تر» نسبت به پایگاه‌های خلیج فارس تصور می‌شود.
وضعیت برای آمریکا و رژیم صهیونیستی تغییر نمی‌کند
با این حال، این جابه‌جایی جغرافیایی، مسئله بنیادین را حل نمی‌کند و تنها آن را از یک نقطه به نقطه دیگر منتقل می‌سازد. توان موشکی ایران، که در طول جنگ رمضان کارآمدی خود را در هدف قرار دادن اهداف دوربرد به اثبات رساند، سرزمین‌های اشغالی را نیز با عمق راهبردی اندک، در تیررس کامل قرار می‌دهد.
موشک‌هایی همچون حاج قاسم، خیبرشکن، خرمشهر، فتاح و … با برد بیش از هزار کیلومتر و کلاهک‌های سنگین با قدرت تخریب بالا، برای حمله به اهداف باارزش طراحی شده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که برد موشک‌های ایرانی به بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر رسیده و محدودیت‌های پیشین برد برداشته شده است؛ رقمی که به‌صراحت «دسترسی به جنگنده‌های رژیم صهیونیستی در قبرس و یونان و پایگاه‌های آمریکا در اروپا» را فراهم می‌کند.
از این رو انتقال تجهیزات آمریکایی به سرزمین‌های اشغالی نه یک راه‌حل راهبردی، بلکه یک «مدیریت ریسک» است که همچنان در چارچوب همان معادله آسیب‌پذیری عمل می‌کند. ایران با اتخاذ تاکتیک‌های نامتقارن و استفاده انبوه از موشک‌ها و پهپادهای ارزان اما مؤثر و پیشرفته، توانسته است پدافند دشمن را اوت نامبر کند و ضربات مهلکی به توان نظامی منطقه‌ای آمریکا و رژیم صهیونیستی وارد آورد. این توان، محدود به جغرافیای خلیج فارس نیست و هر نقطه‌ای را که آمریکا برای استقرار نیروهایش انتخاب کند، در بر می‌گیرد.
تغییر مکان، بدون تغییر معادله
آنچه پس از جنگ رمضان رخ می‌دهد، نه پایان راهبرد نظامی آمریکا در منطقه، بلکه تغییر شکل آن است: از تمرکز بر پایگاه‌های گسترده و آسیب‌پذیر در خلیج فارس به سمت استقرار در عمق سرزمین‌های اشغالی، با این امید که فاصله جغرافیایی و پیوند سیاسی با رژیم صهیونیستی، سطح حفاظت را افزایش دهد. اما این امید با واقعیت توان موشکی ایران، که در طول جنگ کارآمدی خود را در هدف قرار دادن اهداف دوربرد نشان داد، در تضاد قرار می‌گیرد.
سرزمین‌های اشغالی، به دلیل وسعت محدود و تمرکز زیرساخت‌های حیاتی، در برابر حملات موشکی و پهپادی حتی آسیب‌پذیرتر از پایگاه‌های پراکنده در کشورهای عربی هستند. بنابراین، انتقال قدرت نظامی آمریکا به آنجا، مسئله امنیت را حل نمی‌کند؛ بلکه صرفاً معادله بازدارندگی را به مرحله‌ای جدید منتقل می‌کند که در آن، ایران همچنان در صورت اراده، قادر به هدف قرار دادن همان توان نظامی است—این بار در قلب اتحاد راهبردی واشنگتن-تل‌آویو.