چرا راهبرد «مقابله‌به‌مثل» برای مهار دشمن کافی نیست؟

چرا راهبرد «مقابله‌به‌مثل» برای مهار دشمن کافی نیست؟

حوالی ظهر امروز جمعه، دکتر محمدباقر ذوالقدر دبیر شورای عالی امنیت ملی در واکنش به تهدیدات ترامپ، رئیس دولت تروریستی آمریکا در پیامی نوشت: منفورترین چهره جهان بازهم آنچه سزاوار خود بود خطاب به ملت بزرگ و مردم برخاسته و داغدار ایران گفت. او از درخشش حماسه تاریخی مردم ایران و عراق در تشییع پیکر مطهر رهبر شهید عصبانی است. همانگونه که قبلاً اعلام کرده‌ایم حمله به زیرساخت‌ها مقابله به مثل خواهد شد و رژیم تبهکار صهیونی هم که پشت این شرارت‌ها است از پاسخ رزمندگان، در امان نخواهد بود.

در همین رابطه، دکتر روح‌الله نجابت عضو هیأت رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در یادداشتی با عنوان «چرا راهبرد «مقابله‌به‌مثل» برای مهار دشمن کافی نیست؟» نوشت:

مواضع برادر عزیز، سردار ذوالقدر، دبیر شورای عالی امنیت ملی مبنی بر اینکه «حمله به زیرساخت‌ها با مقابله‌به‌مثل همراه خواهد شد»، گامی مثبت است؛ اما از منظر راهبردی، آیا «تقارن در پاسخ» برای متوقف کردن ماشین جنگی دشمن کفایت می‌کند؟

تجربه ملموس نبردهای اخیر، به‌ویژه «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ رمضان»، یک واقعیت تلخ اما حیاتی را به ما یادآور می‌شود: دشمن با پاسخ‌های هم‌سطح و مقابله‌به‌مثل، پشیمان نمی‌شود. شواهد میدانی نشان می‌دهد که آن‌ها کماکان درصدد طرح‌ریزی دور تازه‌ای از تهاجم هستند و توقف در ایستگاه «پاسخ هم‌وزن»، صرفاً به دشمن فرصت تجدید قوا می‌دهد.

بنابراین، زمان آن فرا رسیده که ماشین محاسباتی دشمن را با بازگشت به راهبرد رسمی و قطعی «قائد شهید» ویران کنیم. همان دکترین طلایی که در خرداد ۱۳۹۷ فرمودند:  «دشمن می‌داند که اگر یکی بزند، ده‌تا می‌خورد.»

افکار عمومی و توده‌های مردم نیز امروز دقیقاً همین سطح از بازدارندگی را مطالبه می‌کنند. همان‌طور که فرمانده کل قوا در نخستین پیام خود در اسفند ۱۴۰۴ به‌روشنی خط‌مشی را ترسیم کردند: «خواست توده‌های مردم، ادامه‌ی دفاع مؤثّر و پشیمان‌کننده است.»

سردار ذوالقدر عزیز!
در جنگ اراده‌ها، تنها زبانی که دشمن می‌فهمد، زبان قدرت نامتقارن است. برای ایجاد بازدارندگی مطلق، باید از پیله‌ی «مقابله‌به‌مثل» عبور کنیم و دوباره در مسیر معادله‌ی «یکی بزنی، ده‌تا می‌خوری» قرار بگیریم. دشمن باید با یک دفاع پشیمان‌کننده چنان ضربه‌ای بخورد که دیگر هرگز هوس تعرض نکند؛ نه اینکه صرفاً پاسخی هم‌سنگ دریافت کند.